คมดาบประจัญบาน

โลหิตมิเคยเอ่ยคำอธิบาย มันมีเพียงหน้าที่เดียวคือการไหลรินเพื่อพิสูจน์ว่าผู้ใดคือผู้รอด "ผิดแล้ว... ข้าไม่ได้มาเป็นแขก" ผู้อาวุโสเฒ่ายิ้มเยาะ แววตาทอประกายกระหายเลือด "ข้ามาเพื่อส่งพวกเจ้า... ไปร่วมวงกับตระกูลฟางที่ปรโลกต่างหากล่ะ" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศรอบกายพลันแปรเปลี่ยนเป็นความหนาแน่นอันน่าสะพรึงกลัว คลื่นปราณสีชาดพวยพุ่งขึ้นจากร่างของผู้อาวุโสแห่งสำนักโลหิตทมิฬดั่งอัคคีผลาญภพ แรงกดดันมหาศาลกดทับจนพื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นลายใยแมงมุม สำนักศัตรูหาได้ส่งมือเบามาไม่ พวกมันส่ง "ขุนพลโลหิตแปดทิศ" ผู้เชี่ยวชาญการสังหารหมู่มาปิดฉากบัญชีแค้นที่คั่งค้างมานานนับสิบปี ฟางหรงไม่ขยับเขยื้อน ร่างกายของเขายังคงสงบนิ่งดั่งขุนเขา ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงนัยน์ตาคู่คมกริบที่ฉายแววเย็นชาดั่งคมกระบี่ที่ซ่อนเร้นในฝัก มือข้างที่กุมด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อยจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ความทรงจำอันเจ็บปวดของการสูญเสียย้อนกลับมาดั่งคลื่นใต้น้ำ แต่ในยามวิกฤตนี้ จิตใจของเขากลับใสกระจ่างดั่งผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ "ตระกูลฟางของข้า... หนี้เลือดครานั้น ยังมิได้ชำระให้หมดสิ้น พวกเจ้ากลับร้อนรนอยากมาส่งวิญญาณถึงที่ ช่างนับว่ากตัญญูกตเวทีต่อความตายเสียจริง" น้ำเสียงของฟางหรงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยพลังกดดันที่ทัดเทียมกัน จนเหล่าศิษย์สำนักโลหิตทมิฬที่ยืนรายล้อมถึงกับต้องผอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ทว่า ท่ามกลางสถานการณ์อันตึงเครียดนี้ ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะโปรยปรายกลับก้าวเข้ามาเคียงข้างเขาอย่างไม่เกรงกลัว เซียนหานเหมยปรากฏกายขึ้นดั่งเซียนสวรรค์ผู้เมินเฉยต่อธุลีโลก ไอร้อนระอุจากปราณโลหิตเมื่อเข้าใกล้รัศมีรอบกายของนาง กลับถูกความเย็นเยือกดุจน้ำแข็งพันปีแช่แข็งจนกลายเป็นผลึกเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่นลงสู่พื้น "คนของสำนักโลหิตทมิฬ... กล้าดียังไงถึงบังMอาจมาเหยียบอาณาเขตที่ข้าดูแล" หานเหมยเอמהเสียงเยียบเย็น นางมิได้ชายตามองผู้อาวุโสเฒ่าด้วยซ้ำ สายตาของนางทอดมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า ราวกับพวกมันเป็นเพียงฝุ่นผงไร้ค่า "ท่านเซียนหานเหมย..." ผู้อาวุโสเฒ่าหัวเราะแหบแห้ง แววตาฉายความริษยาและอำมหิตระคนกัน "เรื่องนี้เป็นความแค้นส่วนตัวระหว่างสำนักเรากับตระกูลฟาง หวังว่าตำหนักหิมะพันปีจะไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยว มิฉะนั้น... เกรงว่ามิตรภาพระหว่างสองขุมพลังอาจต้องสะบั้นลง ณ ที่นี้" "มิตรภาพ?" หานเหมยแค่นเสียงเยาะหยันในลำคอ นางปรายตามองผู้อาวุโสเฒ่า ชั่วพริบตานั้น อุณหภูมิรอบบริเวณลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว "เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาเจรจากับข้าเรื่องมิตรภาพ? ในเมื่อพวกเจ้าเลือกที่จะเหยียบย่างเข้ามาในเขตสังหาร... ก็จงเตรียมตัวกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งนิรันดร์เสียเถอะ" "รนหาที่ตาย!" ผู้อาวุโสเฒ่าคำรามลั่นสะท้านฟ้า พลังปราณโลหิตระเบิดออกอย่างไร้ความปรานี ร่างของเขาพุ่งทะยานเข้ามาดั่งอสูรกายกระหายเลือด พร้อมกับขุนพลโลหิตอีกเจ็ดนายที่แยกย้ายออกเป็นค่ายกลปิดกั้นทุกเส้นทางหนี อกเสื้อของพวกมันพองโต พลังลมปราณหลอมรวมกันจนเกิดเป็นอักขระเวทสีแดงฉานลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ กลิ่นอายแห่งความตายแผ่ซ่านไปทั่วรัศมีร้อยลี้ ฉากการต่อสู้ดุเดือดประจัญบานอุบัติขึ้นในเสี้ยวลมหายใจ! ผู้อาวุโสเฒ่าซัดฝ่ามือโลหิตทะลวงสวรรค์ พลังปราณอัดแน่นจนเกิดเป็นเสียงคำรามดั่งพยัคฆ์ร้าย เป้าหมายคือกลางหน้าอกของฟางหรงเพื่อปลิดชีพในกระบวนท่าเดียว ทว่า ฟางหรงกลับไม่หลบหลีก เขาก้าวเท้าออกไปข้างหนึ่งตามเคล็ดวิชา "ก้าวพิทักษ์ฟ้าดิน" ร่างกายพริ้วไหวราสายลมที่ไร้ร่องรอย คมกระบี่ไร้ลักษณ์ในมือถูกชักออกจากฝักครึ่งหนึ่ง เสียงหวีดหวิวของคมกระบี่กรีดทะลวงผ่านมิติ สะท้อนแสงประกายเงินยวงตัดผ่านความมืดมิดของราตรีกาล *ฉับ!* ประกายกระบี่สายหนึ่งสาดส่องตัดผ่านฝ่ามือโลหิต แม้จะเป็นเพียงการชักกระบี่ออกเพียงครึ่งเล่ม แต่ความคมกล้าของมันกลับแฝงด้วยสัจธรรมแห่งการตัดขาดสะบั้น ผู้อาวุโสเฒ่าสีหน้าเปลี่ยนสีทันที เขารีบชักมือกลับพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบอย่างทุลักทุเล แต่ก็ยังช้าไป ปลายแขนเสื้อของเขาถูกเฉือนขาดวิ่น หยาดโลหิตสีแดงสดกระเซ็นสาดลงบนพื้นศิลา "กระบี่... กระบี่ไร้ลักษณ์อันใดกัน ไฉนจึงรวดเร็วและไร้ร่องรอยเช่นนี้!" ผู้อาวุโสเฒ่ากัดฟันกรอด ความประมาทเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกอย่างแท้จริง เขารู้ดีว่าฟางหรงเก่งกาจ แต่ไม่คาดคิดว่าหลังจากผ่านพ้นวิกฤตหลายครา ฝีมือของชายหนุ่มจะทะยานขึ้นสู่ขอบเขตที่น่ากลัวเช่นนี้ ในขณะเดียวกัน ด้านของเซียนหานเหมยก็ระเบิดพลังออกอย่างเต็มพิกัด นางสะบัดแขนเสื้อเบาๆ เกล็ดน้ำแข็งนับพันชิ้นพรั่งพรูออกมาราวกับหิมะโปรยปรายกลางฤดูร้อน ทว่าเกล็ดน้ำแข็งเหล่านี้หาได้ไร้พิษสงไม่ แต่มันคือ "กระบี่น้ำแข็งพันปี" ที่หล่อหลอมจากจิตวิญญาณแห่งความเย็นยะเยือก ขุนพลโลหิตทั้งเจ็ดที่พยายามเข้ามาประกบซ้ายขวาต่างถูกคมน้ำแข็งพุ่งเข้าใส่จนต้องตั้งรับอย่างยากลำบาก เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงับ เมื่อพลังปราณโลหิตของพวกมันถูกความเย็นแช่แข็งจนเส้นชีพจรจับตัวเป็นน้ำแข็งทีละคน ฟางหรงและหานเหมยยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่ ร่างกายของทั้งสองแผ่รัศมีพลังที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง—ฝ่ายหนึ่งร้อนรุ่มดั่งไฟแค้นและคมกระบี่ทระนง อีกฝ่ายหนึ่งเย็นชาดั่งหิมะสวรรค์ที่สะกดทุกสรรพสิ่ง—ทว่ากลับประสานสอดคล้องกันอย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ดั่งหยินและหยางที่หมุนวนค้ำจุนฟ้าดิน "อย่าปล่อยให้พวกมันตั้งตัวได้! ใช้กระบวนท่าผสานโลหิตกลืนสวรรค์!" ผู้อาวุโสเฒ่าคำรามสั่งการด้วยความคับแค้นใจ ขุนพลโลหิตที่เหลืออยู่ประสานอินGพร้อมกัน พลังปราณของพวกมันหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวจนเกิดเป็นโลหิตอสูรขนาดยักษ์พุ่งเข้าหาฟางหรงและหานเหมยหมายจะกลืนกินทั้งร่างและวิญญาณให้สลายหายไป ฟางหรงหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาหันไปสบตากับเซียนหานเหมยเพียงเสี้ยววินาที นางพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ ไม่จำเป็นต้องเอื้อMนวาจาใดๆ ทั้งสิ้น ความไว้วางใจระหว่างพวกเขาลึกซึ้งยิ่งกว่าคำสาบานใดในยุทธภพ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมลมปราณทั้งหมดเข้าสู่จุดตันตระกูล ก่อนจะปลดปล่อยกระบี่ไร้ลักษณ์ออกจากฝักจนหมดสิ้น เสียงคำรามของคมกระบี่ยังก้องกังวานเสียดแทงแก้วหู ขณะที่หานเหมยยกมือขึ้นวาดวงเวทน้ำแข็งกลางอากาศ เปลวเพลิงปราณโลหิตขนาดยักษ์กำลังพุ่งเข้ามาประชิดตัวในระยะไม่ถึงคืบ— ทว่า ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขากลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ท้องนิตยาราตรีที่เคยปลอดโปร่งกลับถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆสีดำทมิฬที่หมุนวนเป็นเกลียวคลื่น พร้อมกับสายฟ้าสีทองคำฟาดผ่าลงมากลางวงล้อมอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! และท่ามกลางแสงสว่างวาบของสายฟ้าสายนั้น ร่างของบุรุษผู้สวมหน้ากากทองคำผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากมิติที่ฉีกขาด... พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำให้โลหิตในกายของฟางหรงแทบจะหยุดไหลเวียน "ฮ่าๆๆ... สนุกพอนี่ น่าเสียดายที่งานเลี้ยงอำลา... ต้องมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาร่วมวงเพิ่มอีกคนเสียแล้ว" ขอขอบคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคมกระบี่และหยาดน้ำค้างนี้ไปด้วยกันนะครับ