หิมะโปรยปรายกลางดงดาบ

รอยแยกมิติสีดำสนิทฉีกกระชากผืนฟ้าเบื้องบน ดุจดั่งรอยแผลเหวอะหวะบนร่างของสวรรค์ เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นประสาททุบทำลายแก้วหูจนโลหิตสีชาดซึมไหลออกจากมุมปากของเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ในบริเวณนั้น แรงกดดันระดับ "ราชันย์ข้ามภพ" แผ่ซ่านกดทับลงมาดั่งขุนเขาไท่ซานกดทับมดปลวก ทำให้แม้แต่การหายใจยังกลายเป็นเรื่องฟุ่มเฟือย ฟางหรงยืนหยัดตระหง่าน ร่างกายทะนงตนดั่งกระบี่เหล็กกล้าที่แม้หักสะบั้นก็ไม่ยอมค้อมหัวให้ความอยุติธรรม ดวงตาคมกริบดั่งประกายไฟหินลับมีดจ้องมองไปยังเงาร่างทั้งสองที่ค่อยๆ ก้าวเท้าเหยียบย่างลงมาจากความว่างเปล่า ปราณวิญญาณสีม่วงเข้มรอบตัวพวกมันแปรสภาพเป็นอักขระเวทโบราณนับหมื่นตัว หมุนวนรอบกายดั่งพายุทอร์นาโดแห่งความตาย "ระวังตัวด้วย... พวกมันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตจากโลกหล้า" เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกดั่งน้ำค้างแข็งในเหมันตฤดูเอ่ยเตือนขึ้น เซียนหานเหมยสะบัดแขนเสื้อแพรสีขาวบริสุทธิ์ เกล็ดน้ำแข็งนับล้านชิ้นผุดขึ้นจากความว่างเปล่าแปรเปลี่ยนเป็นโล่ป้องปรามสวรรค์ ดวงเนตรคู่สวยที่เคยเย็นชาไร้อารมณ์ บัดนี้กลับฉายแววความกังวลอย่างปิดไม่มิดยามที่ปรายตามองบุรุษข้างกาย "ต่อให้เป็นเงาพญายมจากขุมนรก หากขวางทางสะง้างกระบี่ชำระแค้นของข้า... ข้าก็จะฟันพวกมันให้สลายกลายเป็นจุล" ฟางหรงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง มือขวาที่กุมด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์สั่นระริกด้วยความเร่าร้อนของโลหิตในกาย ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกอย่างไร้รูปแบบแต่ทรงอานุภาพทำลายล้างสูงสุด เงาร่างแรกที่ก้าวลงมาหัวroลั่นด้วยเสียงอันแหบพร่าดั่งภูตผี "ฮ่าๆๆ... มดปลวกแห่งโลกเบื้องล่าง บังaniอาจอาจหาญต่อต้านทัณฑ์สวรรค์ สมควรต้องสังหารล้างบาง!" สิ้นเสียง ประกายสายฟ้าสีม่วงเข้มเส้นมหึมาก็พุ่งผ่าลงมาจากรอยแยกมิติโดยตรง เป้าหมายคือจุดที่ฟางหรงและเซียนหานเหมยยืนอยู่ รัศมีการทำลายล้างแผ่ขยายเป็นวงกว้างนับพันลี้ พื้นดินพังทลาย หินผากลายเป็นผงธุลี "กระบี่ที่หนึ่ง... ทลายดารา!" ฟางหรงแผדเสียงคำรามกึกก้องฟ้าดิน ร่างของเขาทะยานพุ่งขึ้นสู่ห้วงนภาสวนทางกับสายฟ้าอัคคีมิติ คมกระบี่ไร้ลักษณ์ในมือมิได้สะท้อนแสงใดๆ แต่มันกลับกลืนกินทุกสรรพสิ่งรอบตัว ราวกับว่าตัวกระบี่ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความว่างเปล่า วิชาที่สูญหายไปนับร้อยปีถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยความแค้นและจิตวิญญาณแห่งวิถีกระบี่ที่แท้จริง ในขณะเดียวกัน เซียนหานเหมยก็ไม่รอช้า นางร่ายรำดั่งเทพธิดากลางพายุหิมะ ฝ่ามือเรียวงามผลักดันออกไปเบื้องหน้า "เขตแดนเหมันต์นิรันดร์... ผนึกสวรรค์!" ไอเย็นอุณหภูมิติดลบนับหมื่นองศาแช่แข็งแม้กระทั่งเวลาและห้วงอากาศ ทำให้สายฟ้าสีม่วงที่พุ่งลงมาต้องชะงักงันชั่วพริบตา เปรี้ยง! การปะทะกันระหว่างปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ ปราณเหมันต์พันปี และอัคคีมิติ สร้างแรงระเบิดสะท้านสะเทือนไปทั่วทั้งยุทธภพ คลื่นกระแทกสีขาวและม่วงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าฉีกกระชากเมฆหมอกนับหมื่นลี้ให้มลายหายไปในพริบตา ฟางหรงกระอักโลหิตออกมาคำใหญ่ ร่างกายร่วงหล่นลงสู่พื้นเบื้องล่างดั่งดาวตก แต่สายตาของเขายังคงแน่วแน่ไม่แปรเปลี่ยน เซียนหานเหมยพุ่งตัวเข้าไปรับร่างของเขาไว้ อ้อมแขนที่เคยเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งบัดนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อย นางมองสบตาชายหนุ่มที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของวิถีกระบี่ ความรู้สึกบางอย่างที่นางพยายามกดทับไว้ในก้นบึ้งของหัวใจมาตลอดหลายร้อยปี พลันทะลานทะลวงออกมาดั่งทำนบแตก "เจ้า... คนโง่ เหตุใดต้องบุ่มบ่ามถึงเพียงนี้?" เสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย ร่องรอยความห่วงใยปรากฏชัดเจนบนใบหน้าที่งดงามล่มเมือง "หากข้าไม่ก้าวไปข้างหน้า แล้วใครจะปกป้องคนที่ข้า... สมควรปกป้อง" ฟางหรงแย้มยิ้มบางเบา แม้บาดแผลทั่วร่างจะสาหัสสากรรจ์ แต่แววตาคู่นั้นยังคงทระนงองอาจ ทว่า... ก่อนที่ทั้งสองจะได้เอื้อนเอ-่ยคำใดเพิ่มเติม เงาร่างที่สองซึ่งยังคงเร้นกายอยู่หลังรอยแยกมิติ กลับส่งเสียงหัวroเยียบเย็นออกมา ราวกับเสียงกระซิบจากยมทูตที่ดังมาจากขุมนรกโลกันตร์ "นึกไม่ถึงว่า... ในดินแดนรกร้างแห่งนี้ จะยังมีผู้สืบทอด 'วิชากระบี่บรรพกาล' หลงเหลืออยู่..." เงาร่างนั้นก้าวเท้าออกมาครึ่งก้าว เผยให้เห็นใบหน้าที่สวมหน้ากากสำริดโบราณ และสิ่งที่อยู่ในมือของมันมิใช่ศาสตราวุธใดๆ หากแต่เป็น "ป้ายวิญญาณ" สีดำสนิทที่สลักชื่อของ "อาจารย์" ผู้ล่วงลับของฟางหรงเอาไว้เด่นชัด! ดวงตาของฟางหรงเบิกกว้างขึ้นทันที ความโกรธเกรี้ยวพุ่งทะยานถึงขีดสุดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ