สายลมแห่งความเปลี่ยนแปลง

เสียงหัวเราะเยือกเย็นของเป่ยถังเทียนยังคงก้องกังวานเสียดแทงแก้วหู ดั่งคมมีดนับพันเล่มที่กรีดเฉือนลงบนผืนน้ำแข็งอันเปราะบาง ประโยคเย้ยหยันเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหายจากหุบผาอัสดง เปลวเพลิงสีครามแห่งความตายก็พวยพุ่งขึ้นจากเบื้องล่าง ทะยานเข้าหาเป้าหมายด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายฟ้าแลบ ทว่า ในเสี้ยววินาทีความเป็นความตายนั้นเอง ร่างของฟางหรงมิได้ถอยหนีแม้แต่ครึ่งก้าว "ศิษย์น้อง..." เสียงของเซียนหานเหมยแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับสายลม เธอทรุดกายลงคุกเข่าข้างหนึ่งบนพื้นหิมะที่ย้อมด้วยโลหิตสีแดงฉาน พลังปราณเหมันต์พันปีในร่างแตกซ่านย้อนกลับเข้าโจมตีจุดชีพจรหลัก ทั่วทั้งร่างถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีม่วงคล้ำ พิษสลายปราณเจ็ดราตรีแผ่ซ่านกัดกินเส้นเอ็นและกระดูกอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยที่เคยเยือกเย็นดั่งเซียนบนห้วงนภา บัดนี้กลับพ,ร่ามัวและเต็มไปด้วยหรางความห่วงหาอาทรที่มีต่อบุรุษเบื้องหน้า ฟางหรงเหลียวมองสตรีผู้สูงส่งในอดีต ร่างของนางสั่นเทิ้มด้วยความหนาวเหน็บและความเจ็บปวด ความแค้นที่สุมอกมาตลอดสิบปี—ความแค้นที่สั่งสมให้เขายอมก้าวเดินบนเส้นทางแห่งโลหิตและกระบี่ไร้ลักษณ์—พลันหยุดชะงักลงราวกับถูกห้วงเวลาแช่แข็ง เขารู้ดีว่าเป่ยถังเทียนคือศัตรูผู้สังหารอาจารย์ และการแก้แค้นอยู่ในกำมือแล้ว หากปล่อยให้หานเหมยดับสูญไปตามชะตากรรม เส้นทางแห่งการชำระหนี้เลือดของเขาก็จะปราศจากอุปสรรคและไร้ซึ่งความกังวลใดๆ อีกต่อไป แต่วิญญาณแห่งความเป็นมนุษย์และคุณธรรมน้ำมิตรในยุทธภพที่อาจารย์เคยพร่ำสอน มิอาจยอมให้เขาทำเช่นนั้นได้ “ข้าอาจเป็นคนโง่เขลารายหนึ่ง... ที่ปล่อยให้ความแค้นพ่ายแพ้แก่เงาในใจตนเอง” ฟางหรงพึมพำกับตนเอง นัยน์ตาสคมกริบทอประกายเด็ดเดี่ยวราวกับเหล็กกล้าที่ผ่านการเผาไฟ พรึบ! ฟางหรงสะบัดแขนเสื้อ กระบี่ไร้ลักษณ์ในฝักส่งเสียงคำรามกึกก้องดั่งพญามังกรตื่นจากนิทรา ปราณกระบี่ไร้รูปแบบพวยพุ่งออกมารอบทิศทาง กลายเป็นเกราะคุ้มกันอัคคีสีครามที่กำลังพุ่งเข้าใส่ ชายหนุ่มทรุดกายลงนั่งขัดสมาธิเบื้องหน้าเซียนหานเหมย ฝ่ามือทั้งสองข้างทาบลงบนแผ่นหลังบอบบางที่สั่นเทา ถ่ายทอดปราณแท้จริงเก้าสวรรค์เข้าสู่ร่างของนางเพื่อกดดันพิษร้ายให้อยู่หมัด "เจ้า... ทำไมถึง..." หานเหมยพยายามเปล่งเสียง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง นางไม่คาดคิดเลยว่าบุรุษผู้มีความแค้นล้ำลึกเช่นเขา จะยอมสละเวลาทองแห่งการแก้แค้นเพื่อต่อลมหายใจให้แก่ศัตรูคู่อาฆาตเช่นนาง "หุบปากเสีย แล้วตั้งจิตรับลมปราณ!" ฟางหรงกล่าวเสียงเข้ม หน้าผากของเขาผุดพรายด้วยเม็ดเหงื่อกาฬ เมฆหมอกบนท้องฟ้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีดำทะมึน สายฟ้าสีครามคำรามก้องสะท้านฟ้าดิน แรงกดดันจากขอบเขตพลังที่ปะทะกันทำให้หินผารอบด้านแตกร้าวเป็นริ้วๆ เป่ยถังเทียนที่ยืนมองอยู่บนยอดผาปรบมือช้าๆ เสียงหัวเราะเยาะหยันดังสะท้อนก้อง "ฮ่าๆๆ ช่างเป็นภาพความรักที่น่าเวทนาและงดงามยิ่งนัก! ฟางหรง เจ้าคิดว่าการสละเวลามาช่วยนาง จะทำให้พวกเจ้ามีปาฏิหาริย์รอดออกไปจากที่นี่ได้เช่นนั้นรึ? จงรับทัณฑ์อัคคีผลาญวิญญาณไปเสียเถอะ!" สิ้นคำประกาศิตของเป่ยถังเทียน เปลวเพลิงสีครามขนาดยักษ์ก็รวมตัวกันบนนภา กลายเป็นรูปพญามัคคุราชอัคคีอ้าปากคำรามเตรียมพ่นลำแสงทำลายล้างลงมาเบื้องล่าง พื้นดินใต้ร่างของทั้งสองเริ่มยุบตัวลง เสียงแตกร้าวของหินผาดังสนั่นหวั่นไหว สถานการณ์คับขันถึงขีดสุด ลมหายใจของเซียนหานเหมยแผ่วเบาลงทุกที พิษร้ายลุกลามเข้าใกล้หัวใจเข้าไปทุกขณะ หากฟางหรงยังคงถ่ายทอดปราณรักษาต่อไป ตัวเขาเองจะต้องแหลกสลายไปพร้อมกับลำแสงอัคคีอย่างแน่นอน แต่หากเขาถอนมือออก หานเหมยจะสิ้นใจในทันทีโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะกล่าวคำลา ฟางหรงเงยหน้าขึ้นมองพญามัคคุราชอัคคีที่กำลังพุ่งดิ่งลงมาด้วยความเร็วแสง นัยน์ตาคมกริบสะท้อนภาพเปลวเพลิงที่แผดเผา ทว่าริมฝีปากกลับแย้มยิ้มเย้ยหยันชะตากรรม "ฟ้าดินกำหนดให้ข้าไร้ซึ่งอาจารย์... แต่อย่าหวังว่าจะกำหนดให้ข้าต้องสูญเสียคนที่อยากปกป้องไปอีกคน!" เขาสะบัดมือขวาเรียกกระบี่ไร้ลักษณ์หลุดจากฝัก พลังปราณทั่วร่างระเบิดออกจนเสื้อผ้าขาดวิ่น เคล็ดกระบี่วิญญาณยุทธ์ขั้นสูงสุดถูกขับเคลื่อนด้วยความโกรธเกรี้ยวและปณิธานอันแน่วแน่ แสงกระบี่สีขาวบริสุทธิ์พวยพุ่งเสียดฟ้า ทะลวงม่านเมฆสีดำทมิฬจนเกิดเป็นช่องว่างขนาดใหญ่ ทว่า ในขณะที่คมกระบี่กำลังจะปะทะกับเปลวเพลิงอัคคี เงาร่างปริศนาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ ณ เบื้องหน้าของทั้งสองคน โดยไม่มีใครทันสังเกตเห็นแม้แต่น้อย "วิถีกระบี่ของเจ้านับว่าไม่เลว... แต่ยังอ่อนหัดนักในการปกป้องสตรีในดวงใจ" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับกระบี่โบราณเล่มหนึ่งที่ถูกชักออกจากฝักอย่างเชื่องช้า แต่มหาอำนาจกดดันกลับทำให้ฟ้าดินหยุดนิ่งในพริบตา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาแห่งกระบี่และโลหิตนี้ด้วยกันนะครับ