รหัสลับแห่งยอดเขาไกรลาส

"หากร่องรอยของอักษรโลหิตบนแผ่นหนังหมื่นปีนี้ ถูกถอดรหัสด้วยวิถีมาร... ขุนเขานี้คงมิใช่สถานที่พำนักของเซียน หากแต่เป็นหลุมฝังศพของพวกเราทั้งคู่แล้วกระมัง" น้ำเสียงของเซียนหานเหมยราบเรียบราวน้ำค้างแข็งบนยอดผา แต่แววตาคู่คมที่ทอดมองลงบนแผ่นยันต์โบราณกลับไหววับดั่งระลอกคลื่นใต้น้ำแข็งหนา นางก้าวเข้ามาใกล้ฟางหรงอย่างเงียบเชียบ กลิ่นอายความเย็นเยือกบริสุทธิ์ประจำกายแผ่ซ่านขับไล่ความอับชื้นภายในถ้ำศิลาโบราณแห่งยอดเขาไกรลาสให้ม้วนตัวถอยร่น ฟางหรงไม่ตอบคำ เขายังคงนั่งขัดสมาธิอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชาหินนิลกาฬ ปลาย นิ้วเรียวยาวดุจกระบี่จ่อค้างอยู่เหนืออักษรโบราณที่สลักลึกลงไปบนแผ่นหุ้มหนังสัตว์อสูรบรรพกาล ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์หมุนวนอยู่รอบปลายนิ้วของเขาอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังดึงดูดสายตา อาการบาดเจ็บจากการปะทะกับพิทักษ์ประตูสวรรค์เมื่อสามวันก่อนยังคงทิ้งร่องรอยความเจ็บปวดไว้ที่จุดชีพจรหัวใจ ทว่าความเจ็บปวดทางกายย่อมไม่อาจเทียบเท่าความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยในอีกไม่ช้า "เจ้ากำลังระแวงว่าอาคมชุดนี้จะสะท้อนกลับ?" ฟางหรงเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตา ริมฝีปากหยักลึกแย้มยิ้มบางเบา ทว่าแฝงไว้ด้วยความทระนง "ศิษย์น้องหาน... เจ้าก็รู้ดีว่าวิถีกระบี่ของข้าและเคล็ดวิชาตำหนักหิมะของเจ้า เป็นดั่งหยินและหยางที่คานอำนาจกัน หากข้าพลาดพลั้งจนธาตุไฟเข้าแทรก เจ้าก็ยังมีกระบี่น้ำแข็งร้อยปีไว้ปลิดชีพข้าได้ทันท่วงที มิใช่หรือ?" "วาจาเหลวไหล" หานเหมยสะบัดหน้าหนีเล็กน้อย นางซ่อนมือเรียวที่กำเข้าหากันแน่นไว้ในชายแขนเสื้อกว้าง ใบหน้างามล้ำเลิศที่มักไร้ความรู้สึกบัดนี้กลับมีร่องรอยความกังวลฉายชัด เพียงแต่ในยุทธภพนี้ มีเพียงฟางหรงผู้เดียวที่อ่านความรู้สึกภายใต้หน้ากากน้ำแข็งของนางออก ย้อนกลับไปเมื่อเจ็ดวันก่อน ทั้งสองต้องฝ่าฟันค่ายกลสวรรค์เก้าชั้นฟ้า เพื่อแย่งชิงแผนที่แผ่นนี้มาจากสำนักมารโลหิตโลกันตร์ เลือดเนื้อและหยาดเหงื่อที่หลั่งรินร่วมกัน ทำให้ความสัมพันธ์ที่เคยเป็นดั่งเส้นขนานระหว่างธรรมมะและอภิมหาพรรคฝ่ายมาร ค่อยๆ ถักทอหลอมรวมกันเป็นสายใยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยคำว่าสหายหรือศัตรู ฟางหรงสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมลมปราณทั้งหมดโคจรผ่านจุดตันtian (ตันเถียน) แสงสีครามเรืองรองวาบขึ้นจากฝ่ามือ พุ่งเข้ากระทบแผ่นหนังโบราณทันที! *ครืนนน—!* พื้นถ้ำศิลาสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ราวกับมังกรใต้พิภพกำลังคำราม อักษรโบราณที่เคยหยุดนิ่งกลับเปล่งแสงสีทองสว่างจ้าขึ้นทีละตัว ดั่งดวงดาวนับหมื่นที่ถูกจุดประกายขึ้นในยามราตรี พลังกดดันมหาศาลแผ่พุ่งเข้าใส่ร่างของทั้งสองคนจนเสื้อผ้าสะบัดปลิวไสว "ระวัง!" หานเหมยอุทานเบาๆ นางรุดเข้ามาเคียงข้าง ฟาดฝ่ามือซัดไอเย็นยะเยือกเข้าประสานกับปราณกระบี่ของฟางหรงเพื่อสร้างเกราะคุ้มกัน ไอเย็นและไออุ่นผสานเข้าหากันเกิดเป็นม่านพลังโปร่งแสงปกคลุมร่างทั้งคู่ไว้ บนแผ่นหนังโบราณ ภาพภูเขาและแม่น้ำที่เคยพร่าเลือนบัดนี้กลับเคลื่อนไหวได้ดั่งมีชีวิต เส้นทางลับที่ถูกปิดตายด้วยค่ายกลมายาปรากฏขึ้นทีละเส้น สายตาของฟางหรงกวาดมองผ่านอักษรโบราณเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว สมองของเขาประมวลผลดั่งเซียนหมากรุกที่มองทะลุร้อยกระบวนท่า "ที่แท้... แผนที่นี้มิได้นำทางไปสู่ขุมทรัพย์กระบี่กลืนนภาอย่างที่พวกมันตามหา" ฟางหรงพزมพำ ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า "แต่มันคือ... เส้นทางทะลวงผ่านเขตแดนต้องห้ามแห่งบรรพกาล เพื่อไปทำลายผนึกของกระบี่บรรพกาลที่ถูกซ่อนไว้ใต้รากเหง้าของโลก!" "กระบี่บรรพกาล..." หานเหมยทวนคำ แววตาของนางฉายแววตื่นตระหนก "หากข่าวนี้รั่วไหลออกไป ยุทธภพคงไม่พ้นต้องนองเลือดอีกครา สำนักมารและพรรคธรรมะจอมปลอมคงไม่ยอมรามือแน่" ฟางหรงแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบดั่งคมกระบี่ทระนง "ปล่อยให้พวกมันมา... หนี้เลือดของอาจารย์และสำนักกระบี่ไร้ลักษณ์เมื่อสิบปีก่อน ถึงเวลาต้องสะสางให้กระจ่างแจ้งเสียที" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและลึกซึ้งถึงขีดสุดนั้นเอง... *ติ๋ง... ติ๋ง...* เสียงหยดน้ำที่สะท้อนก้องภายในถ้ำลึก กลับกลายเป็นเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ย่างกรายเข้ามาอย่างเชื่องช้า ไร้ซึ่งซุ่มเสียงปราณ ทว่ากลับกดทับจิตวิญญาณของยอดฝีมือทั้งสองจนแทบหยุดหายใจ เงาร่างหนึ่งทอดทับลงมาบริเวณปากทางเข้าถ้ำ ร่างนั้นสวมหมวกสานปีกกว้างจนบังใบหน้าครึ่งบน ทว่าปลายกระบี่ในฝักที่ห้อยอยู่ข้างเอวกลับส่องประกายแสงสีโลหิตที่คุ้นตาอย่างยิ่งยวด... "ไม่นึกเลยว่า... ทายาทคนสุดท้ายของสำนักกระบี่ไร้ลักษณ์ จะมาบรรจบพบกับธิดาตำหนักหิมะ ณ ที่อับอายเช่นนี้" เสียงแหบพร่าดั่งเสียงเสียดสีของโลหะดังขึ้น พร้อมกับที่ผู้มาเยือนค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นรอยแผลเป็นลึกที่พาดผ่านดวงตาข้างซ้าย ฟางหรงและหานเหมยถึงกับชะงักง้าง ลมหายใจสะดุดกึก เพราะบุคคลผู้นี้... คือคนผู้ควรจะตายไปในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาแห่งกระบี่และโลหิตนี้ด้วยกันนะครับ