ความจริงที่น่าสะพรึง

"ความจริง... มักมีกลิ่นคาวโลหิตที่ล้างไม่ออกเสมอ... เจ้าคิดว่าอาจารย์ของเจ้าสิ้นชีพด้วยกระบวนท่าใดของข้าเล่า?" น้ำเสียงแหบพร่าทว่ากังวานดังก้องขึ้นภายในห้องโถงร้างอันมืดมิด กลิ่นอายกดดันระดับขอบเขตบรรพชนแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายจับตัวเป็นผลึกน้ำแข็งสีดำ แสงจันทร์สาดส่องผ่านรอยแตกของหลังคา กระทบลงบนคมกระบี่ขึ้นสนิมในมือของฟางหรงที่สั่นเทาเล็กน้อย ความโกรธแค้นแผดเผาอยู่ในอกจนลมปราณเกือบตีกลับ แต่ในขณะเดียวกัน ดวงตาคมกริบของเขากลับเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อเงาร่างเบื้องหน้าค่อยๆ ก้าวพ้นความมืดออกมา นั่นมิใช่ศัตรูคู่อาฆาตที่เขาตามล่ามาตลอดชีวิต... หากแต่เป็นผู้อาวุโสผู้เคยสาบานว่าจะปกป้องสำนักด้วยชีวิต ฟางหรงกัดกรามแน่นจนได้ยินเสียงกรอด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน รังสีอำมหิตพวยพุ่งออกจากร่างดั่งพายุหมุน "ผู้อาวุโส... ท่านกล่าวสิ่งใดออกมา? อาจารย์ของข้าสละชีพเพื่อปกป้องความลับของสำนักกระบี่ไร้ลักษณ์จากมารโลหิต เหตุใด... เหตุใดท่านจึงพูดจาเช่นนี้!" "ปกป้องหรือ?" ชายชราหัวเราะเยาะหยัน น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเวทนาและสมเพชตนเอง "นั่นคือคำโกหกคำโตที่สุดในยุทธภพสี่ทิศ! ความจริงก็คือ อาจารย์ของเจ้าและอาจารย์ของนังเด็กตระกูลเซียน... เป็นผู้ร่วมมือกันทรยศผนึกสวรรค์ เพื่อแย่งชิง 'คัมภีร์บรรพกาล' จนทำให้แผ่นดินต้องลุกเป็นไฟ!" ฉากทัศน์ในความทรงจำของฟางหรงพังทลายลงในพริบตา ภาพของอาจารย์ผู้เมตตาและเปี่ยมด้วยคุณธรรมในอดีตซ้อนทับกับความจริงอันบิดเบี้ยวนี้ ราวกับมีกระบี่นับพันเล่มกรีดแทงเข้าที่กลางใจ เซียนหานเหมยที่ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหลังถึงกับใบถอดสี ร่างระหงของนางสั่นสะท้าน ปราณเหมันต์ที่เคยควบคุมได้ดั่งใจกลับปั่นป่วนจนเกล็ดน้ำแข็งรอบกายแตกกระจาย "เจ้า... โกหก!" เซียนหานเหมยสะบัดเสียงกร้าว นัยน์ตาสีครามฉายแววสังหาร พัดหยกในมือถูกแผ่พุ่งด้วยพลังปราณเก้าชั้นฟ้า นางไม่มีวันเชื่อว่าบิดาผู้ล่วงลับและอาจารย์ผู้สูงส่งจะกระทำเรื่องต่ำช้าเช่นนั้น "สำนักหิมะพันปีและสำนักกระบี่ไร้ลักษณ์คานอำนาจกันมานับพันปีเพื่อรักษาความสงบ ไฉนจึงต้องแย่งชิงคัมภีร์บ้าคลอดยุคสมัยนั้นด้วย!" ผู้อาวุโสถอนหายใจยาวนาน สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับมองย้อนกลับไปในห้วงเวลาอันยาวนานที่เต็มไปด้วยความโลภของมนุษย์ "เพราะคัมภีร์นั้นไม่ได้มีไว้เพื่อฝึกฝน... แต่มีไว้เพื่อ 'ควบคุมชะตากรรม' ของโลกใบนี้" ชายชรากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "อาจารย์ของพวกเจ้าทั้งสองคนต่างหากที่เป็นผู้สร้างแผนการล้างบางยุทธภพขึ้นมา เพื่อกำจัดพยานทุกผู้ทุกนาม แล้วจัดฉากให้พวกเจ้าเติบโตมาเป็น 'หมาก' ในกระดานล้างแค้น เพื่อที่ในท้ายที่สุด... เมื่อพวกเจ้าบรรลุพลังสูงสุด พวกมันก็จะใช้พวกเจ้าเป็นภาชนะในการจุติใหม่!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ราวกับกาลเวลาหยุดนิ่ง ฟางหรงรู้สึกคล้ายโลกรอบตัวกำลังพังทลาย ความแค้นที่เคยมีเป้าหมายชัดเจน บัดนี้กลับกล ายเป็นการไล่ล่าเงาของตนเองในเขาวงกตที่ไม่มีทางออก เขาหันไปมองเซียนหานเหมย หญิงสาวผู้เย็นชาดั่งน้ำแข็ง บัดนี้หยาดน้ำตากลับเอ่อคลอหน่วยตาคู่นั้น ความเปราะบางที่นางไม่เคยแสดงให้ผู้ใดเห็น ปรากฏชัดเจนในยามนี้ แต่มือของฟางหรงยังคงกำด้ามกระบี่แน่น แม้ความจริงจะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด วิถีกระบี่ของเขาก็ไม่เคยหันเหไปจากสัจธรรม "หากทุกอย่างคือเรื่องหลอกลวง..." ฟางหรงสูดลมหายใจเข้าลึก เพื่อกดข่มคลื่นอารมณ์ที่ซัดสaัดในอก สายตาคมกริบดั่งคมกระบี่จ้องมองตรงไปยังผู้อาวุโส "เช่นนั้น... การที่ข้าก้าวเดินมาถึงจุดนี้ จงใจฝึกฝนเคล็ดวิชาฝืนลิขิตฟ้า ก็เป็นส่วนหนึ่งในแผนการของพวกมันด้วยเช่นนั้นหรือ?" "ถูกต้อง" ผู้อาวุโสพยักหน้าช้าๆ "และเวลานี้... หมากตัวสำคัญที่สุดในกระดาน ก็ได้เดินมาถึงตาเดินสุดท้ายแล้ว" สิ้นคำกล่าวของชายชรา พื้นศิลาใต้เท้าของคนทั้งสองก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง อักขระโบราณสีเลือดนับพันสายผุดขึ้นจากพื้นดิน ล้อมรอบร่างของฟางหรงและเซียนหานเหมยไว้ในค่ายกลมรณะ ท้องน้ายามวิกาลที่เคยกระจ่างใส บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยเมฆหมอกสีชาด สายฟ้าคำรามกึกก้องสะท้านฟ้าดิน ราวกับทัณฑ์สวรรค์กำลังลืมตาตื่นขึ้นมาเพื่อพิพากษาพวกเขาทั้งคู่! และก่อนที่ฟางหรงจะทันได้ชักกระบี่ออกจากฝักเพื่อทำลายค่ายกล เงาร่างอันคุ้นเคยในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ก็ก้าวออกมาจากม่านสายฟ้าเบื้องหน้า พร้อมกับรอยยิ้มอันอบอุ่นที่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียม... บุคคลที่ควรจะสิ้นชีพไปเมื่อสิบปีก่อน กลับยืนอยู่ตรงนั้นต่อหน้าพวกเขา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาแห่งกระบี่และโลหิตนี้ด้วยกันนะครับ