ความลับของผักสด

"สิบกิโลกรัมสุดท้าย... หมดเกลี้ยงแล้วค่ะคุณแม่ค้า!" เสียงตะโกนปนเสียงหัวIเราะอย่างอารมณ์ดีของป้าสมทรง ลูกค้าขาประจำเจ้าใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความชุลมุนหน้าแผงตลาดชุมชน รินรดาถึงกับต้องผ่อนลมหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก เม็ดเหงื่อใสผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าเรียวสวยของเธอ แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายแห่งความสำเร็จ กระเช้าไม้ไผ่สานที่เคยอัดแน่นไปด้วยผักกาดเขียวปลี ผักคะน้าฮ่องกงกรอบๆ และมะเขือเทศสีดาผลโต เปล่งประกายความสดใหม่ราวกับเพิ่งเด็ดออกจากต้นเมื่อวินาทีนี้ บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าและเศษใบไม้สีเขียวจางๆ เป็นหลักฐานยืนยันว่า ผลผลิตจากมิติวิเศษของเธอสร้างปรากฏการณ์ "เกลี้ยงแผง" ภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมงได้อย่างไร "ขอบคุณมากนะคะป้าสมทรง ไว้พรุ่งนี้รินจะคัดแปลงสวยๆ มาให้อีกเป็นพิเศษเลยค่ะ" รินรดายิ้มรับพร้อมยื่นถุงผ้าใส่ผักชุดสุดท้ายส่งให้ด้วยความนอบน้อม ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ข่าวลือเรื่อง "ผักวิเศษ" ของบ้านไร่ท้ายหมู่บ้านแพร่สะพัดออกไปราวกับไฟลามทุ่ง ไม่เพียงแต่ความสดที่เก็บรักษาไว้ได้นานข้ามวันข้ามคืนโดยไม่เหี่ยวเฉา แต่รสชาติหวานกรอบตามธรรมชาติโดยไม่ต้องพึ่งสารเคมี ทำให้ภัตตาคารในอำเภอและเหล่าแม่ครัวมือฉกาจต่างพากันแย่งชิงกันตั้งแต่ตลาด0เปิด รินรดายืนนับธนบัตรในตะกร้าไม้ด้วยรอยยิ้มกริ่ม ตัวเลขกำไรพุ่งทะยานจนเธอแทบจะกราบขอบคุณระบบมิติในใจซ้ำๆ ทว่า ในขณะที่เธอกำลังก้มหน้าก้มตาเก็บแผงไม้ไผ่เพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยที่ยืนกอดอกพิงเสาไม้ไผ่ริมทางเดิน ภูผายืนตระหง่านอยู่ในชุดเสื้อเชิร์ตสีเข้มพับแขนขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแขนกำยำที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากอดีต ดวงตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ซ่อนคมคู่นั้นกวาดมองผู้คนที่เดินขัดสนไปมาด้วยความระแวดระวังตามสัญชาตญาณทหารรับจ้าง แต่ทันทีที่สายตาคู่นั้นปะทะเข้ากับรินรดา ความดุดันน่าเกรงขามก็ละลายหายวับไปกับตา กลายเป็นความอ่อนโยนลุ่มลึกที่ส่งตรงมาให้เธอผู้เดียว ชายหนุ่มสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยก้าวอันเงียบเชียบ ก่อนจะเอื้อมมือหนามาช่วยยกกระเช้าหนักอึ้งขึ้นแบกไว้บนบาร์กว้างอย่างง่ายดาย "เหนื่อยไหม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามสั้นๆ แต่น้ำเสียงนั้นอบอุ่นเสียจนคนฟังหัวใจยวบยาบ "ไม่เหนื่อยเลยค่ะ รินกำลังสนุกต่างหาก วันนี้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า กำไรเกือบเท่าทุนเดือนก่อนรวมกันเสียอีกนะคะพี่ภูผา" รินรดาเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น เธอเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดหน้าสีตุ่นมาซับเหงื่อให้ชายหนุ่มอย่างเป็นธรรมชาติ ภูผานิ่งงันไปชั่วขณะ ปล่อยให้ภรรยาคนสวยดูแลด้วยความเต็มใจ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย มืออีกข้างที่ว่างอยู่เอื้อมขึ้นมาลูบกลุ่มผมนุ่มของเธอเบาๆ อย่างทะนุถนอม "เก่งที่สุด... ผักของเธอ ใครได้กินก็ติดใจทั้งนั้น" "ก็ไม่ได้มีแค่ผักหรอกนะคะที่คนติดใจ..." รินรดาแกล้งหยอกเย้า ช้อนตาขึ้นมองสามีหนุ่มด้วยแววตาวับวาว ทว่าจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะหวานซึ้งจนมดขึ้นนั้นเอง เสียงกระแอมไอที่จงใจทำดังๆ ก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง "อะแฮ่ม! ขายดิบขายดีจนไม่เห็นหัวญาติสนิทมิตรสหายเลยนะยะ อีริน!" รินรดาชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา เธอหันขวับกลับไปมองต้นเสียงด้วยแววตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก นางชบา ป้าสะใภ้จอมโลภมากยืนเท้าสะเอวอยู่ห่างออกไปไม่ไกล ด้านข้างมีกำไล ลูกสาวตัวแสบที่แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีฉูดฉาดกำลังยืนทำหน้าเชิ่ดใส่ ชี้นิ้วมาที่ตะกร้าเงินในมือของรินรดาด้วยสายตาร้อนรนราวกับไฟสุมทรวง "อ้าว นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณป้ากับน้องกำไลนี่เองค่ะ มาเดินตลาดเหรอคะ หรือว่าแวะมาดูว่ารินจะเจ๊งตามที่พวกท่านแช่งไว้หรือเปล่า" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความเชือดเฉือนในทุกพยางค์ ชบาหน้าตึงขึ้นทันทีเมื่อถูกตบหน้าด้วยความจริง นางกวาดสายตามองธนบัตรหนาปึกในมือของรินรดาด้วยความอิจฉาริษยาจนตาแทบถลน ตลอดหลายวันที่ผ่านมา พวกนางคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของสองสามีภรรยาคู่นี้ตลอด คิดว่าการทำไร่ปลูกผักไร้สาระจะไปไม่รอดและต้องกลับมาคุกเข่าขอเงินพวกนางเหมือนเก่า แต่ภาพที่เห็นในวันนี้กลับตบหน้าพวกนางฉาดใหญ่จนชาไปทั้งแถบ "ได้ดีแล้วทำเป็นปากดีนะนังนี่! แกคิดว่าแกเก่งมากนักรึไง ถึงกล้าเอาผักเน่าๆ มาหลอกขายชาวบ้านเขา!" ชบาแผดเสียงแหลมสูงจนผู้คนในตลาดเริ่มหันมามองด้วยความสนใจ "แกไปขโมยเมล็ดพันธุ์ราคาแพงมาจากแปลงทดลองของอำเภอมาใช่ไหม! ไม่อย่างนั้นผักบ้านๆ ของแกจะโตวันโตคืนขายหมดเกลี้ยงได้ยังไง!" ข้อกล่าวหาที่ไร้สาระแต่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาถูกพ่นออกมาอย่างไร้ยางอาย กำไลลูกสาวตัวดีรีบสมอ้างเสริมทัพทันที "ใช่ค่ะแม่! หนูจำได้ว่ายายรินมันเคยแอบไปยุ่มย่ามแถวแปลงเกษตรหลวงเมื่อเดือนก่อน มันต้องขโมยของหลวงมาปลูกแน่ๆ แบบนี้ต้องแจ้งผู้ใหญ่บ้านมาตรวจสอบ!" บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนเยือกเย็น ภูผาที่ยืนเงียบมาตลอดค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาบังร่างบางของภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นตวัดมองสองแม่ลูกด้วยรัศมีกดดันที่ทำเอาผู้หญิงปากจัดทั้งสองถึงกับผงถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ความน่ากลัวของอดีตทหารหน่วยรบพิเศษที่ผ่านสมรภูมิรบมาโชกโโชน ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะกล้าต่อกรด้วย "ถ้าปากพวกคุณยังพ่นเรื่องสกปรกออกมาอีกคำเดียว... อย่าหาว่าผมไม่เตือน" เสียงทุ้มต่ำของภูผาดังลอดไรฟัน ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ รินรดายกมือขึ้นแตะแขนแกร่งของสามีเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม เธอก้าวออกมาข้างหน้า รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัวคนแก่กว่าแม้แต่น้อย สมองเพชรของอดีตเชฟสาวหมุนจี๋ วางแผนจัดการคนพวกนี้ให้จมดินในคราวเดียว "ขโมยของหลวงเหรอคะ? ป้าพูดจาแบบนี้ระวังหมายศาลจะไปนอนรอหน้าบ้านนะคะ" รินรดาหัวسเราะในลำคอเบาๆ "ผักของรินปลูกด้วยหยาดเหงื่อแรงงานและความใส่ใจ ไม่เหมือนใครบางคนที่วันๆ เอาแต่นั่งนินทาชาวบ้านแล้วคอยรอสูบเลือดสูบเนื้อคนอื่น ถ้าอยากรู้ว่าปลูกยังไง ทำไมไมลองกลับไปแปลงผักของตัวเองดูล่ะคะ เผื่อว่าดินแถวนั้นมันจะช่วยคายความอิจฉาในสมองพวกป้าออกมาได้บ้าง" "อีริน! แก!" ชบาหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัดจนตัวสั่นเทา กำไลกรีดร้องโวยวายลั่นตลาด ทว่า ก่อนที่สงครามน้ำลายจะได้ปะทุขึ้นไปมากกว่านี้ เสียงทุ้มทรงอำนาจของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากฝูงชนที่กำลังมุงดูเหตุการณ์ "เกิดอะไรขึ้นเสียงดังเอะอะโวยวายกันแถวนี้... เอ๊ะ แม่หนูรินรดา ใช่แม่ค้าที่ขายผักสดรสชาติดีที่สุดในอำเภอตอนนี้หรือเปล่า?" รินรดาหันไปมองตามเสียง และพบกับร่างท้วมของ "กำนันธงชัย" ผู้ทรงอิทธิพลประจำตำบล พร้อมด้วยชายวัยกลางคนสวมชุดสูทผูกเนกไทดูมีฐานะอีกสองคนกำลังเดินแหวกฝูงชนเข้ามา สีหน้าของกำนันธงชัยเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นราวกับเจอขุมทรัพย์ "สวัสดีค่ะกำนัน..." รินรดายกมือไหว้ด้วยความสุภาพ "ดีๆ ๆ ฉันตามหาตัวเธออยู่พอดีเลยแม่หนู!" กำนันธงชัยก้าวเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะผายมือแนะนำชายสวมสูทด้านข้าง "นี่คือคุณสารวัตรและท่านนายอำเภอท่านใหม่ ท่านเพิ่งย้ายมาและได้ชิมผักสลัดฝีมือเธอในงานเลี้ยงเมื่อคืน... ท่านติดใจมาก อยากจะขอเหมาซื้อผลผลิตทั้งหมดในแปลงของเธอไปใช้จัดเลี้ยงงานใหญ่ประจำปีของอำเภอในสัปดาห์หน้า!" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางตลาด ชบาและกำไลอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก สีหน้าของสองแม่ลูกเปลี่ยนจากความโกรธแค้นกลายเป็นความซีดเผือดราวกับกระดาษ รินรดากะพริบตาปริบๆ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว โอกาสทองที่เงินก้อนใหญ่กำลังจะลอยมาหาถึงที่ปรากฏชัดอยู่ตรงหน้าแล้ว เธอยิ้มรับอย่างมั่น 1ใจ ก่อนจะเหลือบสายตากลับไปมองหน้าป้าสะใภ้จอมหาเรื่องที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความอิจฉริษยาอย่างสะใจ "ยินดีเป็นอย่างยิ่งเลยค่ะท่านนายอำเภอ..." รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส ชัดถ้อยชัดคำ "แต่เกรงว่าผลผลิตล็อตนี้ของริน... จะมีคนบางกลุ่มแถวนี้จ้องจะแจ้งตำรวจจับข้อหา 'ขโมย' เสียแล้วสิคะ ไม่ทราบว่าท่านสารวัตรสนใจจะตรวจสอบบัญชีความบริสุทธิ์ของรินตอนนี้เลยไหมคะ?" *(ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กระท่อมไผ่ริมธาร" มาโดยตลอดนะคะ)*