ตลาดนัดชุมชน

"ถ้าพวกป้ากล้าเอาผเนียงเน่าๆ มาวางขายแข่งกับแผงฉันอีกรอบ อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเรื่องตะกร้าคว่ำนะคะ!" เสียงแหลมสูงของป้าเพ็ญศรีดังทะลุทะลวงความจอแจของตลาดนัดชุมชนโคกอีเก้ง จนแม่ค้าแผงข้างเคียงถึงกับต้องเบี่ยงหน้าหนี รินรดาไม่ได้โต้ตอบด้วยการตะโกนกลับ นางเอกสาวในชุดเสื้อผ้าฝ้ายพื้นเมืองสีครามสะอาดตากลับเพียงแค่แย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความหวาดกลัว เจืออยู่ด้วยความเยือกเย็นจนคนที่มองสบตาต้องรู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างประหลาด บนแผงไม้ไผ่ขัดสานอย่างประณีต ผักสลัดไฮโดรโปนิกส์และผักสวนครัวอินทรีย์ที่ผ่านการบำรุงด้วยน้ำทิพย์จากมิติพิเศษ เปล่งประกายความสดเขียวชอุ่มราวกับเพิ่งเด็ดออกจากต้นเมื่อวินาทีนี้เอง ใบอวบอ้ำ ปราศจากรอยแมลงกัดแทะ แต่กลับมีกลิ่นหอมสะอาดสดชื่นของดินและน้ำค้างธรรมชาติโชยเตะจมูกผู้คนในรัศมีสิบเมตรอย่างรุนแรง นี่คือการออกสู่ตลาดครั้งแรกของ "สวนไผ่ริมธาร" ภูผายืนตระหง่านอยู่ด้านหลังแผง ร่างหนาในชุดเสื้อกล้ามสีเข้มเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรีที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวลาดตระเวนกวาดมองไปรอบบริเวณ ใครก็ตามที่เดินเข้ามาใกล้แผงแล้วมีท่าทีจะหยิบจับรุนแรง หรือพวกญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อที่ส่งสายตาโลภโมละกอดุมมองมาแต่ไกล จะต้องถูกรังสีอำมหิตของอดีตนายทหารหนุ่มกดดันจนต้องถอยกรูดทุกรายไป เขาหวงผักของภรรยายิ่งกว่าไข่ในหิน และยิ่งหวงตัวภรรຍาสาวคนนี้มากกว่าอะไรทั้งหมดในปฐพี "พี่ภูผาคะ ช่วยหยิบตะกร้าผักกาดหอมชุดนั้นให้ลูกค้าหน่อยค่ะ ตรงนั้นมีคุณป้าเสื้อลายดอกกำลังรออยู่" รินรดาเอ่ยเสียงหวาน หันไปส่งยิ้มพริမ်းเพรยให้สามีหนุ่มที่รีบขยับกายเข้ามาจัดการอย่างแข็งขัน ใบหน้าบึ้งตึงเมื่อครู่พลันอ่อนละมุนลงทันทีเมื่อสบตากับภรรยา "ครับ... เอ่อ ได้เลยครับที่รัก" ภูผาเกือบหลุดคำพูดดิบเถื่อนแบบทหารออกมา แต่ด้วยสายตาดุๆ ที่เตือนสติเบาๆ เขาจึงรีบเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงให้มีความนุ่มนวลตามที่ภรรยาเคยสอนไว้ แม้จะดูเก้ๆ กังๆ อยู่บ้าง แต่ภาพของชายหนุ่มร่างยักษ์หน้าตาคมเข้มมาช่วยภรรยาขายผักด้วยความตั้งอกตั้งใจ ก็เรียกเสียงฮือฮาและรอยยิ้มเอ็นดูจากบรรดาแม่บ้านในตลาดได้ไม่น้อย ตลาดนัดชุมชนแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยว ลุงป้าหน้าเลือดหลายคนมักจะผูกขาดการขายผักและพืชผลทางการเกษตรมานานหลายปี พวกเขาคุ้นชินกับการกดราคารับซื้อและผูกขาดตลาดตามใจชอบ จนกระทั่งการปรากฏตัวของรินรดาในวันนี้เข้ามาสั่นคลอนบัลลังก์นั้นเข้าอย่างจัง "แม่ริน! ผักนี่ทำไมมันถึงได้สดขนาดนี้ล่ะลูก ปลูกใส่ฮอร์โมนอะไรทำไมใบมันถึงได้น่ากินนัก" เสียงทักทายอย่างเป็นกันเองของยายปทุม แม่ค้าขายเครื่องแกงรุ่นลายครามดังขึ้น พร้อมกับยื่นมือมาแตะเบาๆ ที่ใบโหระพา "ไม่ได้ใช้ฮอร์โมนเคมีแน่นอนค่ะยาย ปลูกด้วยความรักล้วนๆ แถมรดน้ำพรวนดินด้วยน้ำบาดาลธรรมชาติบริสุทธิ์จากในสวนเราเองค่ะ ลองดมดูก่อนได้นะคะว่ากลิ่นมันต่างจากเจ้าอื่นไหม" รินรดาเชื้อเชิญด้วยวาจาพาทีฉะฉาน สมกับที่เป็นอดีตเชฟมือฉมังที่รู้ดีว่าควรบริหารความคาดหวังของลูกค้าอย่างไร ยายปทุมก้มลงสูดดมกลิ่นหอมพริกไทยอ่อนและกลิ่นฉุนเฉพาะตัวของโหระพาเข้าไปเต็มปอด ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างขึ้นด้วยความทึ่ง "โอ้โฮ! กลิ่นหอมทะลุจมูกเลยวะแม่ริน แบบนี้เอาไปผัดหอยลายนะ หอมฟุ้งไปทั้งซอยแน่ๆ เอามาให้ยายมัดนึงซิเท่าไหร่" "กำละสิบห้าบาทค่ะยาย พิเศษสำหรับลูกค้ารายแรกของวัน เอาไปเลยสิบบาทถ้วนค่ะ" สิ้นคำพูดของรินรดา เสียงฮือฮาจากกลุ่มคนที่ยืนมุงอยู่รอบแผงก็ดังขึ้นทันที ราคาเท่ากับแผงของป้าเพ็ญศรี แต่คุณภาพนี่สิ... เหนือกว่ากันราวฟ้ากับเหว! ข่าวลือเรื่องผักวิเศษของสวนไผ่ริมธารแพร่สะพัดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง ลูกค้าต่างแย่งกันเข้ามาจับจองผักบนแผงจนแทบจะเหยียบกันตาย เสียงเหรียญกระทบกันในกระป๋องสังกะสีดังเซנקแซ่ไม่ขาดสาย รินรดายิ้มรับทรัพย์จนแก้มปริ ในขณะที่ภูผาต้องคอยทำหน้าที่เป็นกำแพงมนุษย์คอยกันไม่ให้พวกแม่ค้าหน้าเลือดที่เสียผลประโยชน์เข้ามาสร้างความวุ่นวาย แต่ความสุขมักอยู่กับเราได้ไม่นาน เมื่อบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญและสร้างความน่ารังเกียจเป็นที่สุด กำลังแหวกฝูงชนตรงดิ่งเข้ามาหาพวกเขาด้วยสีหน้ากระเหี้ยนกระหือรือ "นังริน! แกกล้าดียังไงมาตั้งแผงขายของตัดหน้าป้า โดยไม่มาขออนุญาตพวกฉันก่อนฮึ!" เสียงแหลมปรี๊ดของป้าสมศรี ญาติผู้พี่ฝั่งพ่อที่เคยพยายามฮุบที่ดินแปลงนี้ดังขึ้น พร้อมกับตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนผักกาดขาวสั่นสะเทือน รินรดาหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มการค้าบนใบหน้าอันงดงามมลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยแววตาดุดันเฉียบคมราวกับเชฟใหญ่ที่กำลังถือมีดแล่เนื้อเตรียมเชือดหมู ปฏิกิริยาตอบโต้ของหญิงสาวทำให้ภูผาที่ยืนอยู่ข้างหลังขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด มือหนาวางลงบนไหล่บางเบาๆ เป็นเชิงสนับสนุนเต็มที่ บรรยากาศรอบแผงที่เคยคึกคักพลันเงียบกริบลงทันตาเห็น ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่การเผชิญหน้าครั้งสำคัญนี้ ป้าสมศรีเชิดหน้าชูตา ยื่นมืออวบอ้วนมาคว้าต้นคะน้าในตะกร้าของรินรดาขึ้นมาทำท่าจะปาทิ้ง "ของไร้คุณภาพแบบนี้ แกเอามาหลอกขายชาวบ้าน ระวังฉันจะไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านมาจับแกฐานค้าขายเอาเปรียบผู้บริโภค!" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบจนป้าสมศรีถึงกับชะงัก ร่างระหงก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เผชิญหน้ากับญาติจอมปลอมด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "เชิญไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านได้ตามสบายเลยค่ะป้าสมศรี... แต่ก่อนจะไป กรุณาช่วยตรวจดูป้ายราคาและใบอนุญาตค้าขายชั่วคราวที่ฉันเพิ่งไปทำมาเมื่อวานให้ดีเสียก่อน ว่าใครกันแน่ที่กำลังทำผิดกฎหมาย และใครกันที่กำลังพยายามหาเรื่องรีดไถเงินชาวบ้านหน้าด้านๆ!" คำพูดตอกกลับที่ฉะฉานและทรงพลังทำเอาป้าสมศรีหน้าชาดานราวกับโดนตบด้วยรองเท้าแตะกลางตลาดสด ฝูงชนที่มุงดูอยู่เริ่มส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ซุบซิบถึงความหน้าไม่อายของป้าสมศรีทันที ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงรถกระบะสีดำคันหรูติดฟิล์มมืดสนิทก็แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าตลาดนัดอย่างกะทันหัน ประตูรถฝั่งคนขับเปิดออก พร้อมกับการก้าวลงมาของชายวัยกลางคนสวมชุดสูทสากลภูมิฐาน ท่าทางดูมีอำนาจล้นเหลือ ใบหน้าเคร่งขรึมนั้นกวาดสายตามองมาที่แผงของรินรดา ก่อนที่เขาจะเดินตรงดิ่งแหวกฝูงชนเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอพอดี ป้าสมศรีเห็นดังนั้นก็รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มกระดีกระดาเข้าไปฟ้องทันที "คุณชายครับ! ช่วยจัดการนังเด็กนี่ให้หน่อยเถอะค่ะ มันมาเปิดตลาดเถื่อนแย่งอาชีพคนแก่ในชุมชน..." ชายในชุดสูทไม่ได้ชายตามองป้าสมศรีแม้แต่น้อย เขากลับก้าวเข้าไปหารินรดา โค้งตัวลงเล็กน้อยด้วยความเคารพอย่างสูง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในตลาดถึงกับอึ้งจนอ้าปากค้าง "คุณรินรดาครับ... นายท่านใหญ่แห่งตระกูลอัครเดชโภคิน ส่งผมมารับซื้อ 'ผักทิพย์' ทั้งหมดในวันนี้ไปจัดเลี้ยงงานประชุมใหญ่ระดับประเทศครับ ไม่อั้นงบ ไม่จำกัดจำนวน... ว่าแต่ สินค้าในสต็อกของคุณ... ยังพอมีเหลือให้ทางเรากว้านซื้อไปทั้งหมดอีกไหมครับ?" *** *(ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กระท่อมไผ่ริมธาร" มาโดยตลอดนะคะ)*