เมนูเด็ดจากป่า

เสียงตะหลิวเหล็กกระทบกระทะเหล็กกล้าดัง *เคร้ง!* เป็นจังหวะจะโคน ท่ามกลางเสียงฉ่าของน้ำมันร้อนจัดที่ปะทะกับสมุนไพรสดใหม่จากป่าลึก กลิ่นหอมฟุ้งของข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด และพริกแห้งคั่วโขลกละเอียดลอยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณระเบียงครัวไม้ไผ่ จนทำให้คนที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นต้องสูดจมูกฟืดฟาดด้วยความอยากอาหาร "ริน... กลิ่นมันเตะจมูกไปจนถึงแปลงผักโน่นแล้วนะ ถ้าลูกค้าชิมแล้วไม่ล้มละลายคาโต๊ะ ฉันเกรงว่าพวกเขาคงจะพากันปีนรั้วเข้ามากินถึงในครัวแน่ๆ" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นจากด้านหลัง ภูผายืนกอดอกพิงเสาเรือน สายตาคมกริบที่เคยใช้กวาดล้างศัตรูในยามศึก บัดนี้ทอดมองร่างเพรียวบางในผ้ากันเปื้อนสีครีมด้วยความอ่อนโยนระคนหวงแหน ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มองที่อาหารบนเตาเลยแม้แต่น้อย เขากำลังมองเรือนร่างของภรรยาที่เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับร่ายรำมากกว่า รินรดาตวัดสายตากลับมาค้อนใส่สามีหนุ่มจอมกวนประสาทเบาๆ วงหน้าหวานเหงื่อซึมบางๆ บริเวณไรผม ยิ่งขับให้เธอดูมีเสน่ห์เย้ายวนใจในแบบฉบับหญิงสาวผู้กุมอำนาจในห้องครัว "ถ้าคุณยังยืนเกะกะแล้วเอาแต่ส่งสายตาเจ้าเล่ห์แบบนี้ ระวังจะได้กินแค่ข้าวเปล่าคลุกน้ำปลาเป็นมื้อเย็นนะคะ คุณสามี" เธอเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ มือเรียวสวยยังคงตวัดตะหลิวผัดส่วนผสมในกระทะด้วยความเร็วและแม่นยำ วันนี้ไม่ใช่แค่การทำอาหารธรรมดา แต่เป็นวันเดิมพันครั้งสำคัญ รินรดาตัดสินใจหยิบวัตถุดิบจากมิติพิเศษ ผสมผสานกับของป่าที่ภูผาเพิ่งไปหามาเมื่อยามรุ่งสาง สร้างสรรค์เป็นเมนู "หมูป่าผัดเผ็ดพริกแกงใต้สูตรโบราณประยุกต์" และ "แกงเลียงกุ้งสดสมุนไพรฤทธิ์ร้อน" ที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนชวนน้ำลายสอไปไกลโข ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน หลังจากที่รินรดาไล่ตะردป้าสะใภ้จอมหน้าด้านและญาติๆ ที่ยกโขยงกันมาไถเงินตระกูลเดิมออกไปจนหมดสภาพด้วยวาจาเชือดเฉือนและหลักฐานบัญชีเงินกู้ที่ทำเอาพวกหน้าเลือดหน้าซีดเผือด เธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอัดคลิปวิดีโอสั้นๆ ความยาวเพียงหนึ่งนาที เป็นคลิปขณะที่เธอกำลังตำพริกแกงด้วยครกหินเสียงดัง *โขลกๆๆ* เป็นจังหวะ ตามด้วยภาพใบพริกสดๆ สีเขียวขจีที่เพิ่งเด็ดจากแปลงผักปลอดสารพิษที่หวงนักหวงหนา และขั้นตอนการปรุงอาหารที่ส่งเสียงซู่ซ่าชวนหิว โดยมีมือหนาของภูผายื่นเข้ามารินน้ำซุปใสแจ๋วให้อย่างรู้ใจ คลิปนั้นถูกโพสต์ลงในแพลตฟอร์มออนไลน์ยอดฮิตโดยใช้ชื่อบัญชี "ครัวป่าไผ่ by รินรดา" พร้อมแคปชันสั้นๆ แต่กวนประสาท— *“ชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่ไม่มีคนน่ารำคาญ มันหอมกลิ่นพริกแกงแบบนี้นี่เองค่ะ”* ใครจะคาดคิดว่า เพียงแค่เวลาผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง ยอดวิวจะพุ่งทะยานจากหลักร้อยเป็นหลักแสน และตอนนี้มันกำลังทะลุหลักล้านวิวพร้อมกับคอมเมนต์ถล่มทลายราวกับเขื่อนแตก! *“เชฟคะ! เปิดพรีออเดอร์เดี๋ยวนี้เลยค่ะ ฉันดูคลิปนี้ตอนเที่ยงคืนแล้วน้ำลายไหลจนหมอนเปียกหมดแล้ว!”* *“ผู้ชายที่ส่งน้ำให้ตอนท้ายคือใครคะ งานดีมาก มือสวย ไหล่กว้าง ฮือ อยากกินทั้งกับข้าวทั้งผู้ชายเลยค่ะ!”* *“พิกัดอยู่ที่ไหน ฉันจะขับรถไปกินเดี๋ยวนี้ ขอยี่สิบกล่องค่ะแม่ค้า!”* โทรศัพท์ในมือถือของรินรดาสั่นระรัวจนแทบไหม้ ข้อความสั่งซื้อและยอดโอนเงินทะลักเข้ามาไม่ขาดสาย จนระบบแจ้งเตือนแทบจะค้างคาตา ภูผาเดินเข้ามาใกล้ ขยับเข้าไปสวมกอดเอวบางจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าคมสันซบลง1ที่ลาดไหล่บางสูดดมกลิ่นกายหอมอ่อนๆ เจือกลิ่นอายสมุนไพรที่เขาชื่นนักชื่นหนา "ดังใหญ่แล้วนะภรรยาผม ต่อไปคงต้องจ้างคนมาเฝ้ารั้วเพิ่ม เพราะคนคงแห่กันมาขอซื้อผักจนเหยียบแปลงฉันพังแน่" "ก็ให้มันรู้ไปสคะว่าใครกล้ามาเหยียบแปลงผักที่คุณหวงยิ่งกว่าไข่ในหิน ถ้าใครกล้า ฉันจะเอาพริกขี้หนูสวนพวกนี้สาดใส่ตาให้เข็ด" รินรดาหัวเราะคิกคัก ยอมให้สามีโอบกอดแต่โดยดี ความเหนื่อยล้าจากการจัดการพวกญาติเปรตเมื่อเช้าพลันมลายหายMสิ้นเมื่อมีอ้อมกอดอุ่นๆ นี้คอยชาร์จพลัง ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและกลิ่นหอมของอาหารกำลังลอยฟุ้งไปทั่วหุบเขา เสียงรถยนต์ราคาแพงคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าประตูรั้วไม้ไผ่ เสียงเบรกดังเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหู ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูรถและฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่เดินตรงดิ่งเข้ามาอย่างไร้มารยาท รินรดาขมวดคิ้วมุ่น หันไปสบตากับภูผาที่ดวงตาคมกริบทอประกายเย็นเยียบขึ้นมาทันที ร่างสูงของชายวัยกลางคนในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงระยับ ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าเฉลียงบ้าน สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและ... ความโลภที่ปิดไม่มิด ด้านหลังของเขาคือชายฉกรรจ์ร่างกำยำอีกสองคนใส่แว่นตาดำ "รินรดา! หลานเนรคุณ! กล้าดียังไงถึงเอาเรื่องครอบครัวไปประจานลงเน็ตจนหุ้นบริษัทของลุงร่วงกราวรูดแบบนี้!" เสียงตวาดกร้าวของ "คุณลุงสมชาย" ดังลั่นบ้านพักกลางป่า ทำลายความสงบสุขของช่วงบ่ายวันนั้นลงอย่างสิ้นเชิง รินรดาค่อยๆ วางตะหลิวลงในกระทะ ปิดเตาไฟอย่างใจเย็น เธอดึงผ้ากันเปื้อนออกช้าๆ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้เป็นลุงด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความดุดันสตรีทสมองเพชร "อ้าว... คุณลุงผู้ใจบุญ ที่แท้ก็ว่างถึงขั้นถ่อสังขารมาถึงกลางป่า เพื่อมาฟังเสียงด่าฟรีๆ จากหลานสาวคนนี้เหรอคะ?" รินรดาเอ่ยเสียงใส แต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกน "เสียดายจังค่ะ ที่ฉันไม่ได้เอ่ยชื่อบริษัทลุงสักแอะ แต่ถ้าพวกหุ้นตก... สงสัยเป็นเพราะกรรมตามสนองที่ชอบโกงเงินคนอื่นมากกว่ามั้งคะ" "แก! อนงค์บอกไม่ผิดเลยจริงๆ นังเด็กนี่มันร้ายกาจนัก!" สมชายกัดฟันกรอด หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความแค้น "แกต้องลบคลิปเดี๋ยวนี้! แล้วโอนสิทธิ์ที่ดินผืนนี้คืนให้ตระกูลเรา ไม่อย่างนั้น..." "ไม่อย่างนั้น... จะทำไมหรือครับ?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังแทรกขึ้น ภูผาขยับกายก้าวออกมาบังร่างของภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง แผ่นกว้างและไหล่หนานั้นแผ่รังสีคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างไม่ปิดบัง นัยน์ตาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์จ้องมองสมชายและลูกน้องด้วยความเหยียดหยาม สมชายสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวโดยไม่รู้ตัว เมื่อสบเข้ากับแววตาของอดีตนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชคโชน ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของรินรดาก็แผדเสียงดังขึ้นอีกครั้ง เธอก้มลงมองหน้าจอ ปรากฏข้อความแจ้งเตือนจากธนาคาร พร้อมกับยอดเงินโอนเข้าก้อนโตจาก "ลูกค้ารายใหญ่ปริศนา" ที่สั่งซื้ออาหารป่าล็อตนี้ทั้งหมดในราคาที่สูงจนน่าตกใจ พร้อมกับโน้ตข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเธอนิ่งอึ้งไป *“ผมเหมาหมดทุกอย่าง... และอยากเจอคุณเป็นการส่วนตัว แม่ครัวคนสวย”* รินรดาชะงัก เธอยังไม่ทันได้คิดวิเคราะห์ข้อความนั้น เสียงรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างคันเก่าๆ ก็แล่นมาจอดแปะที่หน้าบ้าน พร้อมกับบุรุษไปรษณีย์ที่ถือซองเอกสารสีน้ำตาลยื่นส่งให้เธอด้วยท่าทางรีบร้อน "คุณรินรดาครับ... มีหมายศาลด่วนส่งตรงถึงคุณครับ!" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางแบ่งปันความสุขและรอยยิ้มกับ "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ