ภูผาคนคลั่งรัก

เสียงตบโต๊ะไม้สนอัดแน่นดัง "ปัง!" สนั่นลั่นร้าน จนถ้วยกระเบื้องเคลือบมุกที่บรรจุซุปไก่ตุ๋นยาจีนถึงกับสั่นระริก น้ำแกงสีอำพันกระฉอกออกมาเล็กน้อย กลิ่นหอมกรุ่นของโสมและเก๋ากี้ลอยฟุ้งกระจายปะปนไปกับกลิ่นอายความเดือดดาลที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาของชายหนุ่มในชุดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายดิบสีเข้ม รินรดากระพริบตาปริบๆ นางวางทัพพีไม้ลงในหม้อดินเผาอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตฉายแววขบขันระคนระอาใจเมื่อมองหน้าแขกไม่ได้รับเชิญที่เพิ่งก้าวเข้ามาในร้านเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ก่อนจะเบนสายตาไปยังสามีหนุ่มผู้ยืนตีหน้าขรึมอยู่หลังเคาน์เตอร์ ดวงตาคมกริบของภูผายามนี้วาวโรจน์ยิ่งกว่าถ่านไฟในเตาฟืน จ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มท่าทางสำอางที่นั่งยิ้มแป้นอยู่ตรงโต๊ะมุมห้อง "คุณชายถัง ท่านมารabร้านข้าเป็นวันที่สามติดต่อกันแล้วนะเจ้าคะ เกรงว่าผักเคลออร์แกนิกในแปลงของสามีข้า คงไม่ถูกปากคุณชายเท่ากับใบหน้าของข้ากระมัง ถึงได้ขยันมานั่งหน้าสลอนตั้งแต่ร้านยังไม่เปิดเช่นนี้" รินรดายิ้มหวานหยาดเยิ้มเอ่ยแซو น้ำเสียงใสราวกระดิ่งแก้วแต่แฝงไปด้วยความแสบสันต์ระดับสิบ ถังอี้เซิน บุตรชายคหบดีใหญ่ประจำตำบลหัวเราะร่า เขาจงใจขยับพัดจีบในมือกระพือลมเบาๆ สายตาเจ้าชู้กวาดมองร่างระหงในชุดผ้ากันเปื้อนสีสะอาดของรินรดาอย่างไม่เกรงใจ "แม่นางริน... ท่านพูดเกินไปแล้ว ผักในแปลงของคุณภูผาน่ะรสชาติดีเยี่ยมจริง แต่ไหนเลยจะสู้ฝีมือการปรุงอาหารและรอยยิ้มของแม่นางได้เล่า ข้าแค่อยแวะมาอุดหนุน... พร้อมกับมาผูกมิตรกับคนงามก็เท่านั้นเอง" *แกร๊ก!* เสียงกำปั้นหนาของภูผากระแทกเข้ากับชั้นวางขวดเครื่องปรุงจนไม้สนส่งเสียงลั่น ร่างสูงใหญ่เกือบเจ็ดฉื่อก้าวอาดๆ ออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ บรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มแผ่รังสีความกดอากาศต่ำจนอุณหภูมิในร้านลดฮวบลงหลายองศา "ถ้าแค่อยากกินอาหาร เชิญสั่งแล้วจ่ายเงินแล้วไสหัวกลับบ้านไป" ภูผาเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันระดับสนามรบที่ทำเอาถังอี้เซินถึงกับหุบพัดในมือโดยอัตโนมัติ รินรดาลอบถอนหายใจเบาๆ นางเดินเข้าไปใกล้ร่างหนาของสามี เอื้อมมือเรียวไปแตะแขนแกร่งที่เกร็งจนกล้ามเนื้อปูดโปนเบาๆ สัมผัสอุ่นๆ นั้นทำให้ภูผาชะงักไปเล็กน้อย แต่ดวงตายังคงจ้องเขม็งใส่คู่แข่งหัวใจตัวฉกาจไม่วางตา "พี่ภูผาเจ้าคะ... อย่าไปถือสาคุณชายถังเลย เขาคงเหงาไม่มีเพื่อนคุย ถึงได้มานั่งเฝ้าแปลงผักของสามีข้าจนรากจะงอกอยู่แล้ว" รินรดาจงใจเน้นคำว่า 'สามีข้า' ชัดถ้อยชัดคำ พร้อมกับช้อนตาขึ้นมองสามีด้วยแววตาหยอกเย้า ทว่าเปี่ยมไปด้วยความหมายลึกซึ้ง ภูผาหันขวับมามองภรรยา ใบหน้าคมคายที่บึ้งตึงเมื่อครู่เริ่มมีรอยคลายลงเล็กน้อย แต่หูทั้งสองข้างกลับแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะดึงร่างบางเข้าหาตัว เอวบางถูกวงแขนแข็งแรงรวบเข้ามากอดแนบชิดจนแทบจมหายไปในอกกว้าง เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้งชนิดที่ต่อให้คนตาบอดก็ยังมองเห็น "ผักของข้า... ข้าหวงยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด" ภูผากล่าวเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมปลาบหันกลับไปมองถังอี้เซิน "รวมถึงคนปลูกด้วย ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง" ถังอี้เซินหน้าเจื่อนลงถนัดตา รอยยิ้มเจ้าชู้แข็งค้างอยู่บนใบหน้า เมื่อเผชิญหน้ากับอดีตนายทหารผู้ผ่านศึกมาโชกโชนอย่างภูผา ต่อให้มีเงินทองล้นฟ้าก็ไม่ทำให้รู้สึกปลอดภัยในชีวิตได้เลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มรีบหยิบถุงเงินวางกระแทกบนโต๊ะ ลุกขึ้นยืนแล้วหัวเราะกลบเกลื่อน "อะแฮ่ม! วันนี้ข้า... ข้าธุระด่วน ขอตัวก่อน!" ว่าแล้วก็วิ่งแจ้นออกจากร้านไปราวกับมีไฟล้นก้น เสียงหัวเราะคิกคักของลูกค้าโต๊ะข้างๆ ดังขึ้นเบาๆ รินรดาส่ายหัวด้วยความระอา นางดันอกสามีออกเบาๆ แต่คนตัวโตกลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม ใบหน้าคมซุกเข้าที่ซอกคอหอมกรุ่นสูดดมความสะอาดเข้าปอดลึกๆ "เจ้าค่ะ เจ้าคนขี้หวง..." รินรดายิ้มกริ่ม เอื้อมมือไปหยิกแก้มสากของสามีเบาๆ "หึงแม้กระทั่งคุณชายเจ้าสำราญรึเจ้าคะ ข้าน่ะมีสามีรูปหล่อฝีมือเยี่ยมยอดขนาดนี้ จะไปชายตาแลคนอื่นได้อย่างไร" ภูผายังคงไม่ยอมปล่อยมือ ใบหน้าหล่อเหลาซบอยู่บนลาดไหล่บาง น้ำเสียงทุ้มเอ่ยอู้อี้อย่างเอาแต่ใจ "ก็มันมองเจ้าไม่วางตา... ข้าอยากจะเอาป้ายไปปักไว้ที่แปลงผักว่า 'ห้ามเข้า ห้ามมอง ภรรยาข้าหวง'" รินรดาหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น นางหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา สองมือประคองใบหน้าคร่ำเคร่งนั้นไว้ด้วยความเอ็นดู "เอาล่ะๆ เลิกทำหน้าเป็นยักษ์กินเมืองได้แล้วเจ้าค่ะ วันนี้ข้าคิดเมนูเด็ดไว้ต้อนรับสามีขี้หรับคนนี้โดยเฉพาะ รับรองว่าทานแล้วอารมณ์ดีหายหึงเป็นปลิดทิ้งแน่นอน" "เมนูอะไร?" ภูผายอมผ่อนคลายสีหน้าลงบ้าง ดวงตาคมเป็นประกายขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเรื่องของกิน ฝีมือการทำอาหารของรินรดานั้นเป็นเลิศไร้ที่ติ และเขาก็โปรดปรานทุกจานที่นางทำ "ผัดหมี่กระทะเหล็กสูตรลับราดซอสกระดูกหมูตุ๋นยาจีน พร้อมกับผักเคลกรอบผัดไข่เค็มลาวาจากมิติพิเศษของข้า รับรองว่าหอมฟุ้งไปทั่วสามหมู่บ้านเลยทีเดียวเจ้าค่ะ" รินรดากระซิบข้างหู น้ำเสียงยั่วเย้า นางผละตัวออกจากอ้อมแขน เดินไปหยิบวัตถุดิบออกจากมิติเก็บของอย่างรวดเร็ว ในชั่วพริบตา แผ่นแป้งหมี่สีเหลืองนวล เส้นเหนียวนุ่มราดด้วยซอสกระดูกหมูเคี่ยวเคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ก็ถูกนำมาเตรียมไว้บนเขียงไม้ไผ่ กลิ่นหอมหวานของเครื่องเทศและซีอิ๊วหมักบ่มโบราณลอยฟุ้งไปทั่วห้องครัวทันทีที่นางเปิดฝาหม้อดิน ภูผายืนกอดอกพิงขอบประตูห้องครัว สายตาคมทอดมองภรรยาคนสวยขยับตัวคล่องแคล่วในการปรุงอาหาร รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากของชายหนุ่ม ความหึงหวงเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นล้นปรี่ในหัวใจ รินรดาตักเส้นหมี่ราดซอสร้อนๆ ลงในชามดินเผาเคลือบสวยงาม โรยหน้าด้วยผักเคลกรอบสีเขียวมรกตที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นชวนน้ำลายสอ นางยื่นชามส่งให้สามี "ทานเสียเจ้าคะ จะได้มีแรงมาช่วยข้าเคลียร์บัญชีร้านตอนบ่าย" ภูผารับชามมาถือไว้ กลิ่นหอมเย้ายวนเตะจมูกทันที ชายหนุ่มใช้ตะเกียบ คีบเส้นหมี่สีทองอร่ามขึ้นมาพร้อมกับชิ้นกระดูกหมูตุ๋นเปื่อยนุ่ม กำลังจะอ้าปากตักเข้าปาก ทันใดนั้นเอง... *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูด้านหน้าร้านดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงโวยวายโกลาหลที่แสนคุ้นเคยและน่ารำคาญใจยิ่ง "รินรดา! นังหลานเนรคุณ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! แกกล้าดียังไงถึงปล่อยให้คนมาไล่ที่พวกฉัน!" เสียงแหลมปรี๊ดของป้าสะใภ้ใหญ่ดังทะลุเข้ามาในร้าน ตามด้วยเสียงทุบประตูดดุเดือดเลือดพล่าน รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตากลมโตหรี่ลง รอยยิ้มเยдяเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางวางตะหลิวในมือลงช้าๆ ภูผาที่กำลังจะคีบเส้นหมี่เข้าปาก ชะงักค้างทันที ชายหนุ่มค่อยๆ วางชามลงบนโต๊ะไม้ เสียงชามกระทบเนื้อไม้เบาหวิวแต่กลับสร้างความหนาวเยือกไปถึงสันหลัง ใบหน้าคมคายกลับมาบึ้งตึงดุดันยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคมกริบฉายแววอำมหิตขึ้นมาวับวาม "ดูท่า... อาหารมื้อนี้คงต้องรอให้จัดการพวกเศษสวะรบกวนความสุขเสียก่อนแล้วกระมังเจ้าคะ" รินรดายิ้มเหี้ยม เอ่ยเสียงหวานหยดแต่แววตากลับเยียบเย็นเข้ากระดูกดำ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางแบ่งปันความสุขและรอยยิ้มกับ "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ