สกัดดาวรุ่ง

“ถ้าของในตะกร้าของฉันเป็นแค่ผักป่าไร้ราคาตามคำพูดของคุณ… ช่วยกรุณาถอนสายตาที่จ้องมองมันราวกับหมาเห็นเนื้อชิ้นโตออกไปเสียทีค่ะ คุณป้าสะใภ้ใหญ่” น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าทรงพลังราวกับมีเข็มซ่อนอยู่ทุกพยางค์ดังขึ้น ท่ามกลางความจอแจของตลาดประจำอำเภอ รินรดายืนกอดอกพิงแผงไม้ไผ่ ดวงตากลมโตคู่นคมกริบมองตรงไปยังร่างอวบอ้วนของ ‘คุณนายรัตนา’ ญาติผู้พี่ฝั่งสามีที่จงใจเดินเข้ามาป้วนเปี้ยนทำทีเป็นติโน่นวิจารณ์นี่ เพื่อหวังลดทอนราคาผักออร์แกนิกเกรดพรีเมียมจากมิติลับของเธอให้เหลือเพียงเศษเงิน รัตนาหน้าเจื่อนลงถนัดตาเมื่อถูกจี้ใจดำต่อหน้าพ่อค้าแม่ขายและลูกค้ากระเป๋าหนักหลายคนที่กำลังมุงดูความสดใหม่ของผักสลัดและสมุนไพรกลิ่นหอมกรุ่น รัตนาแค่นIเสียงลอดไรฟัน พยายามกลบเกลื่อนความอับอายด้วยการเชิดหน้าขึ้นสูง “Eริน! แกกล้าดี, ยังไงมาพูดจาปีปีอย่างนี้ ฉันหวังดีหรอกนะเห็นว่าเป็นสะใภ้ใหม่ กลัวจะเอาขยะมาขายประจานวงศ์ตระกูลภูผาเขามากกว่า!” “วงศ์ตระกูลจะเสื่อมเสียหรือไม่ คงไม่ใช่เพราะผักไร้สารพิษที่ขายหมดเกลี้ยงภายในสิบนาทีหรอกค่ะ… แต่คงเป็นเพราะคนบางคนที่ชอบมาเดินป้วนเปี้ยนทำตัวเป็นปลิงคอยสูบเลือดสูบเนื้อคนอื่นมากกว่านะคะ” รินรดายิ้มหวานหยด ทว่าดวงตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ก่อนที่รัตนาจะได้กรีดร้องโวยวายแก้เก้อ เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจก็ดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิร์ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นสมส่วนของอดีตนายทหารหน่วยรบพิเศษ ภูผาก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างภรรยา มือหนาวางลงบนไหล่บางอย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน สายตาดุดันคมปลาบกวาดมองรัตนาราวกับพญาเสือที่พร้อมขย้ำเหยื่อ รัตนาถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ถอยหลังกรูดโดยไม่กล้าสบตาชายหนุ่มแม้แต่น้อย “ถ้าไม่อยากให้แผงนี้พัง… เชิญไปทางอื่นครับ” ภูผาเอ่ยเสียงเรียบ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับกดดันจนคนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจ รัตนาสะดุ้งสุดตัว รีบสะบัดหน้าหนีแล้วเดินจ้ำอ้าวหายฝูงชนไปอย่างน่าสมเพช เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นจาก ‘คุณหญิงมาลัย’ ภริยาอดีตนายพลชื่อดังผู้ทรงอิทธิพลในจังหวัด ซึ่งยืนดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาทึ่งแกแกมเอ็นดู คุณหญิงก้าวเข้ามาใกล้แผงผัก พร้อมกับสูดกลิ่นหอมสดชื่นของสะระแหน่และโหระพาที่ส่งกลิ่นจางๆ อย่างพึงพอใจ “หนูรินนี่เด็ดขาดสมคำร่ำลือจริงๆ นะคะ… สมแล้วที่ตาภูผาถึงได้หวงนักหวงหนา” คุณหญิงมาลัยเอ่ยด้วยรอยยิ้มอบอุ่น รินรดารemoveมาดดุดันเมื่อครู่ทิ้งทันที เผยรอยยิ้มงดงามเป็นกันเองแต่ยังคงความนอบน้อม “ขอบพระคุณคำชมค่ะคุณหญิง… สำหรับล็อตพิเศษที่สั่งจองไว้เพื่อจัดเลี้ยงสมาคมแม่บ้านในวันพรุ่งนี้ ดิฉันจัดเตรียมคัดสรรความสดใหม่ส่งตรงถึงคฤหาสน์ให้เป็นกรณีพิเศษแน่นอนค่ะ รับรองว่าแขกเหรื่อจะต้องประทับใจจนลืมไม่ลงเลยทีเดียว” นี่คือแผนการขั้นเด็ดขาดที่รินรดาวางไว้—การสร้างเครือข่ายขายตรงสู่กลุ่มลูกค้าชั้นดี (Direct-to-Consumer Premium Network) ตัดพ่อค้าคนกลางผู้เอาเปรียบออกไปให้หมดสิ้น ผักจากมิติลับที่อุดมไปด้วยพลังงานธรรมชาติและรสชาติเหนือระดับ จึงกลายเป็นสินค้าหายากที่เหล่าภริยาข้าราชการระดับสูงและเจ้าของธุรกิจพันล้านต่างแย่งกันครอบครอง ตลอดช่วงบ่าย การส่งมอบสินค้าดำเนินไปอย่างราบรื่นและงดงาม รายรับจำนวนมหาสมุทรไหลเข้าบัญชีธนาคารและซ่อนอยู่ในมิติลับจนตัวเลขพุ่งทะยานอย่างก้าวกระโดด ภูผาคอยทำหน้าที่เป็นทั้งบอดี้และผู้ช่วยมือหนึ่งอย่างเงียบเชียบ ช่วยยกกระเช้าผัก จัดเตรียมกล่องบรรจุภัณฑ์รักษ์โลกที่รินรดาออกแบบเองอย่างประณีต ทุกการกระทำของเขามีความห่วงใยเจืออยู่เสมอ แม้จะพูดน้อย แต่สายตาที่มองภรรยามันฟ้องชัดเจนว่าคลั่งรักเธอมากแค่ไหน เมื่อกลับมาถึงกระท่อมไผ่ริมธารยามเย็น แสงอาทิตย์สีส้มอมแดงสาดส่องผืนน้ำระยิบระยับ บรรยากาศเงียบสงบและอบอุ่นเข้ามาโอบกอดคนทั้งคู่ รินรดาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ด้วยความเหนื่อยล้าเล็กน้อย แต่รอยยิ้มแห่งความสำเร็จยังคงประดับอยู่บนใบหน้า “เหนื่อยไหมครับ?” เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมกับยื่นแก้วชาสมุนไพรอุ่นๆ ที่หอมกลิ่นดอกไม้อ่อนๆ มาให้ รินรดารับมาดื่ม พลางส่ายหัวเบาๆ “ไม่เหนื่อยเลยค่ะ… ตรงกันข้าม รู้สึกสนุกเสียอีกที่ได้ตบหน้าพวกชอบดูถูกคนอื่นด้วยยอดขายหลักแสนแบบนั้น” เธอหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันไปมองสามี “ว่าแต่… รางวัลของคนเก่งวันนี้ คุณสามีเตรียมอะไรไว้ปรนเปรอฉันคะ?” ภูผายิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่นานๆ ครั้งจะปรากฏให้เห็น แววตาพราวระยับด้วยประกายความอบอุ่น “ก็ตามใจภริยาคนเก่งทุกอย่างครับ… อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมล่ะ หรือจะให้ผมลงมือเอง?” “อืม… ถ้าอย่างนั้น เย็นนี้เรามาทำเมนูพิเศษฉลองการขยายตลาดกันเถอะค่ะ” รินรดาลุกขึ้นยืน ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น “ฉันจะทำ ‘ไก่ทอดสมุนไพรมิติวิเศษ’ สูตรลับเฉพาะกรอบนอกนุ่มใน ราดด้วยซอสน้ำปลาหวานเคี่ยวเค็มตัดเผ็ดนิดๆ เสิร์ฟคู่กับสลัดผักออร์แกนิกราดน้ำสลัดงาญี่ปุ่นคั่วหอมๆ… รับรองว่ากลิ่นต้องหอมฟุ้งไปทั่วทั้งหุบเขาแน่ค่ะ” รินรดาก้าวเข้าไปหยิบวัตถุดิบชั้นเลิศออกจากมิติลับ เนื้อไก่บ้านเนื้อแน่นไร้สารพิษถูกหมักด้วยเครื่องเทศสูตรลับที่ซึมซาบเข้าเนื้ออย่างล้ำลึก กลิ่นหอมของข่า ตะไคร้ และใบมะกรูดลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวไม้ไผ่ เสียงน้ำมันเดือดปุดๆ และเสียงเนื้อไก่กระทบกระทะส่งเสียงเช้งเช้งชวนให้น้ำลายสอ ภูผายืนมองภรรยาคนเก่งด้วยความรักเต็มเปี่ยม มือหนากำลังจะเอื้อมไปโอบเอวบางเข้าหาตัวเพื่อสูดดมความหอมจากซอกคอขาว ทว่า… *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูด้านหน้ารัวเร็วและรุนแรงราวกับจะพังเข้ามา ทำลายบรรยากาศหวานชื่นในทันที ภูผาขมวดคิ้วมุ่น แววตาดุดันกลับมาอีกครั้ง รินรดาวางตะหลิวลงบนเคาน์เตอร์ด้วยความสงสัย ใครกันที่มาเคาะประตูป่าลึกยามวิกาลเช่นนี้? ประตูไม้ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าบ้านอนุญาต ร่างผอมแห้งของชายแปลกหน้าคนหนึ่งในชุดเสื้อคลุมกันหนาวเก่าๆ ก้าวพรวดพราดย่างสามขุมเข้ามาในบ้าน ดวงตาของเขาลอกแลกหวาดระแวง และทันทีที่เขาเห็นหน้าของรินรดา ชายคนนั้นก็หัวเราะออกมาในลำคอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าชวนขนหัวลุก “เจอตัวสักที… แม่ครัวมือทองแห่งกระท่อมไผ่ริมธาร… แกจำฉันได้ไหม นังตัวดี?” รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อพิจารณาใบหน้าของชายแปลกหน้าผู้นั้นชัดๆ ความทรงจำบางอย่างที่ถูกฝังกลบไว้ในอดีตผุดวาบขึ้นมาในหัวใจ—มันคือคนสนิทของศัตรูตัวฉกาจที่เธอคิดว่าสะสางบัญชีไปหมดแล้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางแบ่งปันความสุขกับ "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ