คู่แข่งจอมฉวยโอกาส

"ถ้าคุณยังกล้ากดราคาคะน้าอินทรีย์ของฉันลงเหลือขีดละสองบาทเหมือนเมื่อวานล่ะก็... พรุ่งนี้เช้าแผงของคุณคงไม่มีผักใบเขียวแม้แต่ต้นเดียวให้ลูกค้ายืนเลือกหรอกค่ะ" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าดวงตากลับพินิจพิจารณาพ่อค้าคนกลางร่างท้วมอย่างเฉียบคม นิ้วเรียวสวยเคาะเคาน์เตอร์ไม้เบาๆ เป็นจังหวะ ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดหน้าตลาดสดประจำอำเภอที่ผู้คนเริ่มชะลอฝีเท้าเพื่อมุงดูเหตุการณ์ "โถ คุณรินรดา อย่าใจร้ายนักเลยครับ ช่วงนี้ผลผลิตล้นตลาด ใครๆ เขาก็ขายราคานี้กันทั้งนั้นแหละ อีกอย่าง... ผักของคุณต่อให้กรอบอร่อยแค่ไหน แต่ถ้าไม่มีผมรับซื้อไว้หมด แผงของคุณก็ขายไม่ทันจนเน่าคามืออยู่ดีนะ" นายพงษ์ พ่อค้าคนกลางผู้ผูกขาดการส่งผักรายใหญ่ในเขตนี้ยิ้มเยาะ ยกมือขึ้นกอดอกด้วยความมั่นใจ เขาเชื่อสนิทใจว่าหญิงสาวตัวคนเดียวไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจำยอมก้มหัวให้กลอุบายการกดราคารอบที่สามของสัปดาห์นี้ ทว่ารินรดากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความขบขันระคนดูแคลน "ล้นตลาดหรือคะ? น่าขันเสียจริง ที่แปลงผักของฉันมีแต่คนแย่งกันจองล่วงหน้าจนคิว ยาวไปถึงเดือนหน้าแล้วมั้งคะ ส่วนเรื่องเน่าคามือ... คุณคงลืมไปแล้วกระมั้งคะว่าฉันมีวิธีเก็บรักษาความสดใหม่อย่างไร หรือว่าสมองของคุณเริ่มเสื่อมถอยไปตามพุงพลุ้ยๆ นั่นเสียแล้วล่ะค่ะ?" เสียงฮือฮาจากชาวบ้านรอบข้างดังขึ้นทันที หลายคนแอบอมยิ้มและซุบซิบด้วยความสะใจ เพราะนายพงษ์ผู้นี้เอาเปรียบชาวสวนมานานนับปี รินรดาคือคนแรกที่กล้าลุกขึ้นมางัดข้อกับระบบผูกขาดนี้อย่างไม่เกรงกลัว ใบหน้าอวบอิ่มของนายพงษ์แดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว เขากัดฟันกรอด ขยับตัวจะก้าวเข้าไปประชิดตัวเพื่อข่มขู่ แต่ยังไม่ทันที่รองเท้าหนังราคาแพงจะได้ขยับก้าวที่สอง เงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเสื้อเชื้อพับแขนและกางเกงขายาวสีเข้มก็ก้าวเข้ามาบังร่างบางของภรรยาไว้มิดชิด ภูผายืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวทอดมองพ่อค้าคนกลางด้วยแววตาเย็นเยียบไร้คลื่นอารมณ์ เขามือหนึ่งถือตะกร้าไม้สานที่บรรจุขวดน้ำพริกสูตรพิเศษ อีกมือหนึ่งวางทับอยู่บนด้ามมีดพกที่เหน็บไว้ที่เข็มขัดอย่างหลวมๆ เพียงแค่มวลบรรยากาศกดดันรอบกายของอดีตนายทหารหน่วยรบพิเศษที่แผ่ออกมา ก็ทำให้นายพงษ์ผถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ ใบหน้าซีดเผือดลงทันตาเห็น "ภรรยาผม... เตือนด้วยความหวังดีแล้วนะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนผู้ฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ "ถ้าไม่อยากให้ธุรกิจผักของคุณพังไม่เป็นท่าภายในคืนนี้ ก็ไสหัวไปซะ" นายพงษ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขายกมือขึ้นชี้หน้าคาดโทษแบบกล้าๆ กลัวๆ "ฝากไว้ก่อนเถอะ แกสองคนอย่าหวังว่าจะเอาผักมาขายในตลาดนี้ได้อีกเลย!" พูดจบก็สะบัดตูดเดินหนีหายไปท่ามกลางฝูงชนอย่างน่าสมเพช รินรดาถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ ก่อนจะหันมามองสามีที่ยืนตีหน้าขรึมอยู่ข้างๆ ดวงตากลมโตฉายแววอ่อนโยนขึ้นทันที นางเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ามาซับเหงื่อที่ขมับให้เขาเบาๆ "คุณนี่นะ ขู่เขาน่ากลัวเกินไปหรือเปล่าคะ เดี๋ยวเขาก็ไปฟ้องพวกนายอำเภอหรอก" "ปล่อยให้ฟ้องไปครับ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาเอาเปรียบคุณทั้งนั้น" ภูผาจับมือนุ่มที่กำลังเช็ดหน้าให้เขาขึ้นมาจูบเบาๆ ที่หลังมืออย่างถือวิสาสะ ท่าทางคลั่งรักแบบไม่เลือกเวลานี้ทำเอารินรดาต้องรีบดึงมือกลับด้วยความเขินอาย ใบตองแห้งบนพวงแก้มแดงซ่านขึ้นมาทันที "พอเลยค่ะ คนมองเต็มไปหมดแล้ว กลับบ้านเรากันดีกว่า วันนี้ฉันจะทำเมนูเด็ดที่คุณชอบเป็นพิเศษ เพื่อเป็นการปลอบขวัญ... เอ้ย เพื่อเป็นการฉลองที่เราไล่พ่อค้าหน้าเลือดคนนั้นสำเร็จนะคะ" เมื่อกลับมาถึงกระท่อมไผ่ริมธาร บรรยากาศอันเงียบสงบและร่มรื่นก็โอบกอดคนทั้งคู่ไว้ รินรดาไม่รอช้า นางใช้สิทธิ์จาก "มิติเก็บของวิเศษ" หยิบวัตถุดิบชั้น ฯพณฯ ออกมาเตรียมทำอาหารทันที วันนี้นางตั้งใจจะทำ "แกงเขียวหวานไก่บ้านใส่ยอดมะพร้าวอ่อน" สูตรโบราณที่เคี่ยวหัวกะทิสดจนแตกมัน หอมเครื่องแกงโขลกเองจนฉุนเตะจมูก และทีเด็ดคือ "ผัดผักคะน้าหมูกรอบ" ที่ใช้คะน้ากรอบกรุบจากแปลงอินทรีย์ที่รดด้วยน้ำทิพย์จากมิติพิเศษ กรอบ หวาน และไม่มีสารพิษเจือปนแม้แต่น้อย กลิ่นหอมหวลของเครื่องแกงที่ผัดเคี่ยวจนเข้าเนื้อเริ่มลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณกระท่อมไผ่ริมธาร กลิ่นหอมเย้ายวนของกะทิเคี่ยวกับใบโหระพาและพริกชี้ฟ้าแดงสดลอยไปตามสายลม ยั่วยวนให้ท้องของคนที่เพิ่งกลับมาจากตลาดร้องโครกคราก ภูผานั่งเหลาไม้ไผ่อยู่ที่ระเบียง สายตาคมคอบอดมองภรรยาคนเก่งที่กำลังงגתตัวอยู่หน้าเตาไฟด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เขาชินเสียแล้วกับการได้กลิ่นอาหารหอมๆ และรอยยิ้มสดใสของนางในทุกๆ วัน ชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่เคยคิดว่าเป็นเรื่องน่าเบื่อ กลับมีความหมายและเต็มไปด้วยความสุขล้นปรี่เมื่อมีผู้หญิงคนนี้อยู่เคียงข้าง ทว่า... ในขณะที่รินรดากำลังตักแกงเขียวหวานสีเขียวมรกตใส่ชามกระเบื้องเคลือบอย่างประณีต เสียงเคาะประตูกรั้วบ้านด้านหน้าก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงและเร่งรีบ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปสบตากับภูผาที่ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงก้าวเดินไปที่ประตูรั้วด้วยท่าทีระแวดระวัง เมื่อเปิดประตูออก ภาพของชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลเรียบร้อยผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับกระเป๋าเอกสารหนังแท้ในมือ ชายแปลกหน้างยิ้มแย้มอย่างนอบน้อม แต่แววตาที่มองตรงมายังรินรดาที่ยืนถือทัพพีอยู่หลังบ้านกลับเต็มไปด้วยประกายประหลาดที่คาดเดาไม่ได้ "ขอโทษที่รบกวนเวลาพักผ่อนนะครับ คุณรินรดา... ผมได้รับมอบหมายจาก 'ท่านรองผู้ว่าฯ' ให้มาเจรจาเรื่อง 'สิทธิ์การผูกขาดแปลงผักอินทรีย์' ทั้งหมดของคุณในราคาที่คุณปฏิเสธไม่ได้ครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางแบ่งปันความสุขกับ "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ