แปลงผักมหัศจรรย์

กลิ่นหอมกรุ่นของโจ๊กหมูใส่ขิงแก่และไข่ออนเซ็นยังไม่ทันจางหายจากปลายลิ้น เสียงเคาะประตูรั้วไม้ไผ่หน้าบ้านก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท รินรดากวาดสายตาคมกริบมองไปยังเงาร่างที่ทาบทับอยู่หลังบานประตูไม้ รอยยิ้มเยาะผุดขึ้นที่มุมปากบางเฉียบ ทว่าแววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก นางวางชามกระเบื้องเคลือบลงบนโต๊ะอย่างเบามือ ก่อนจะปัดเศษแป้งบนผ้ากันเปื้อนออกช้าๆ "เปิดประตูสق! นังสะใภ้ตัวดี ฉันรู้นะว่าแกแอบซ่อนของดีไว้ข้างใน!" เสียงแหลมปรี๊ดของป้าสะใภ้จอมโลภดังทะลุรั้วเข้ามา พร้อมกับเสียงทุบประตูโครมครามจนบ้านไม้แทบสั่นสะเทือน รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ นางก้าวเดินด้วยฝาดเท้ามั่นคง ทว่าก่อนที่มือเรียวจะเอื้อมไปปลดกลอนประตู ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเข้มของภูผาก็เคลื่อนกายมาขวางหน้าไว้เสียก่อน มือหนาหยาบกร้านตามประสาคนทำงานไร่คว้าข้อมือนางไว้เบาๆ แววตาคมดุจเหยี่ยวคู่นั้นมองตรงมาด้วยความห่วงใยที่ซ่อนความกรุ่นโกรธเอา100% "พี่จัดการเอง" เสียงทุบต่ำกังวานเอ่ยขึ้นสั้นๆ "ไม่ต้องค่ะพี่ภูผา คนพวกนี้... ยิ่งหลบเลี่ยง ยิ่งได้ใจ" รินรดาช้อนสายตาขึ้นสบกับสามี รอยยิ้มมั่นใจฉายชัดบนใบหน้าสวยคม "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของภรรยาคนนี้เถอะค่ะ รับรองว่าวันนี้พวกเขากลืนไม่เข้าคายไม่ออกแน่นอน" ภูผานิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ ถอยหล่นไปครึ่งก้าวแต่มือยังคงวางทาบอยู่ใกล้ด้ามมีดพกที่เหน็บไว้ที่เอว พร้อมพุ่งเข้าปกป้องภรรยาทุกเมื่อหากสถานการณ์ลุกลาม แกร๊ก! ประตูไม้ถูกกระชากเปิดออกกว้าง ป้าสะใภ้และญาติสนิทมิตรสหายสายสูบเลือดสูบเนื้ออีกสองคนถึงกับเซถลนเข้ามาเกือบล้ม หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโมโห "นัง...!" "โอ๊ะ! ระวังหน่อยนะคะ ป้าสะใภ้ แก่ป่านนี้แล้วล้มหัวฟาดพื้นขึ้นมา ลูกหลานคงต้องเสียเงินค่ารักษาอีกโขเชียว" รินรดาเอ่ยดักคอด้วยน้ำเสียงหวานหยด ทว่าแววตากลับคมกริบราวใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "ไม่ต้องมาปากดี นังริน!" ป้าสะใภ้ถลึงตาใส่ ผลักอกรินรดาจนเซถอยหลังไปเล็กน้อย "แกเอาเงินค่าขายผักล็อตแรกไปซ่อนไว้ไหน! คายออกมาเดี๋ยวนี้! แกเป็นสะใภ้บ้านนี้ เงินทุกบาททุกสตางค์ต้องส่งให้ฉันผู้เป็นอาสะใภ้จัดการ!" รินรดายกมือขึ้นปัดรอยเปื้อนบนเสื้อราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ นางกวาดสายตามองหน้าคนทั้งสามด้วยรอยยิ้มเยาะ "เงิน? ผัก? อ๋อ... หมายถึงพืชผักที่ฉันเพิ่งจะ 'เริ่มปลูก' ไปเมื่อเช้านี้หรอคะ? หรือว่าป้าสะใภ้จะมีตาทิพย์ มองทะลุดินลงไปเห็นรากผักงอกเงยออกมาเป็นเหรียญทองได้?" "แกอย่ามาโกหก! ชาวบ้านเขาเห็นแกถือตะกร้าผักสดๆ ออกมาจากหลังบ้านเมื่อวานนี้!" ญาติอีกคนโพล่งขึ้นด้วยความโลภ "อ๋อ อันนั้นน่ะเหรอคะ..." รินรดาหัวسเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวป้าสะใภ้ทีละน้อย จนอีกฝ่ายเผลอถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว "นั่นมันแค่เศษผักเน่าๆ ที่ฉันเก็บตกมาจากกองขยะหลังตลาดต่างหากล่ะคะ คิดเหรอว่าคนอย่างฉัน จะยอมเอา 'ผลผลิตชั้นยอด' มาให้พวกปลิงดูดเลือดอย่างพวกท่านฟรีๆ?" "แก! นังเด็กปากดี!" ป้าสะใภ้เงื้อมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอน ทว่ายังไม่ทันที่ฝ่ามือหยาบกร้านจะกระทบใบหน้าของรินรดา หมับ! มือหนาราวคีมเหล็กของภูผาก็จับข้อมือนั้นไว้แน่น บีบเพียงนิดเดียวจนป้าสะใภ้ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ดวงตาสีเข้มดุดันจ้องมองนางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนอุณหสะรอบกายเย็นยะเยือก "ถ้าไม่อยากแขนหัก กลับไปซะ" เสียงทุบต่ำลอดไรฟันของภูผา ทรงพลังและน่าสะพรึงกลัวจนทุกคนหน้าถอดสี ป้าสะใภ้สะบัดมือออกด้วยความหวาดกลัว ถอยกรูดไปหลบหลังพวกพ้อง หันมาชี้น้ำสั่นระริกด้วยความแค้นเคือง "ฝากไว้ก่อนเถอะนังริน! แกคิดว่ามีไอ้บ้านี่คุ้มครองแล้วจะเก่งเหรอ? รอดูวันเก็บเกี่ยวเถอะ ฉันจะมาขนเรียบไม่ให้เหลือแม้แต่เมล็ดเดียว!" พวกมันถอยร่นออกไปอย่างหัวซุกหัวซุน ทิ้งเสียงคำรามอาฆาตไว้เบื้องหลัง รินรดามองตามเงาของคนพวกนั้นด้วยรอยยิ้มเย็นชา นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันกลับมาสบตากับสามีที่ยังคงยืนขมวดคิ้วมุ่นด้วยความกังวล "ไม่ต้องห่วงค่ะพี่ภูผา พวกมันไม่มีวันได้เหยียบเข้ามาในแปลงผักของเราหรอกค่ะ" รินรดาคลี่ยิ้มหวานละมุน ปลอบประโลมชายหนุ่มผู้คลั่งรักด้วยการเอื้อมมือไปกุมมือหนาของเขาไว้ "ไปค่ะ ไปดู 'แปลงผักมหัศจรรย์' ของเรากันดีกว่า วันนี้ฉันมีเซอร์ไพรส์ใหญ่รออยู่..." ว่าแล้ว รินรดาก็จูงมือภูผาเดินลัดเลาะไปยังหลังบ้าน ทิวทัศน์เบื้องหน้าคือแปลงดินร่วนซุยที่ได้รับการปรับปรุงใหม่จนเรียบร้อย ทว่าสิ่งที่ทำให้ภูผาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง คือเมล็ดพันธุ์ในมือของภรรยา เมล็ดพันธุ์สีทองเรืองแสงจางๆ ส่งกลิ่นหอมสะอาดสดชื่นราวกับละอองฝนแรกของฤดู... รินรดาย่อตัวลง ค่อยๆ ฝังเมล็ดพันธุ์พิเศษลงในผืนดินด้วยความทะนุถนอม รอยยิ้มเปี่ยมความมั่นใจปรากฏขึ้นบนเรียวปากสวย นางรู้ดีว่าด้วยระบบมิติลับในมือ ผักชุดแรกนี้จะไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน... ทว่า ในวินาทีที่เมล็ดสุดท้ายถูกกลบด้วยดินร่วนซุย เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบก็ดังขึ้นจากทางเข้าไร่ พร้อมกับเงาร่างของชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลราคาแพงกลุ่มใหญ่ ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าแปลงผักของพวกเขากลางดึกสงัด... และหนึ่งในนั้นคือบุคคลที่รินรดาไม่คาดคิดว่าจะได้เจอในสถานที่ห่างไกลเช่นนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ "กระท่อมไผ่ริมธาร" แห่งนี้ด้วยกันนะคะ