แขกไม่ได้รับเชิญ

“ถ้าพวกคุณกล้าก้าวเข้ามาในเขตแปลงผักของฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันไม่รับประกันนะว่าส้อมพรวนดินอันนี้จะไปฝังอยู่ตรงส่วนไหนของร่างกายพวกคุณบ้าง” น้ำเสียงหวานใสทว่าเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้น พร้อมกับคมเหล็กสีเงินวับที่ตวัดปักลงบนเนื้อไม้ของรั้วกั้นแปลงผักอย่างแม่นยำ ห่างจากปลายเท้าของ ‘ป้าสำลี’ พี่สะใภ้ตัวแสบไม่ถึงคืบ รินรดาผละมือจากการเก็บเกี่ยวคะน้าฮ่องกงยอดอวบอ้วน ดวงตาเรียวรีคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองผู้มาเยือนทั้งสามคนที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่หน้าประตูรั้วไม้ไผ่ นี่ไม่ใช่แขกที่ไหน... แต่คือปลิงตัวฉกาจที่สลัดไม่หลุดเสียที “อีนังริน! แกกล้าดียังไงมาขู่พี่สะใภ้! นี่แกกินดีอยู่ดีจนลืมหัวนอนปลายเท้าแล้วใช่ไหม ถึงได้กล้าถือดีไล่ญาติผู้ใหญ่แบบนี้!” เสียงแหลมปรี๊ดของป้าสำลีแผดลั่นจนนกบนต้นมะม่วงหิมพานต์แตกฮือบินหนี ข้างกายเธอยังมี ‘ลุงสมشาย’ สามีผู้ทำตัวเป็นเงาตามตัว และ ‘ไอ้ชิต’ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่พกพุงพลุ้ยและสายตาโลภโมละเวียนมาสำรวจรอบบริเวณบ้านราวกับหมาป่าเจอเนื้อชิ้นโต รินรดายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ปัดเศษดินออกจากถุงมือผ้าอย่างไม่รีบร้อน เธอไม่ได้แสดงความหวาดกลัวหรือลนลานแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากกลับทำให้คนมองรู้สึกหนาวสันหลังวาบ “ญาติผู้ใหญ่? ตั้งแต่แม่ฉันเสียไป และพวกคุณช่วยกันโกงโฉนดที่ดินแปลงนี้ไปจำนองเล่นการพนันจนเกือบถูกยึด... ฉันจำได้ว่าเราตัดขาดความเป็นญาติกันไปตั้งแต่วันนั้นแล้วนะคะ หรือว่าความจำของป้าสำลีจะสั้นเสียจนต้องให้ฉันเอาเอกสารแจ้งความคดีฉ้อโกงมาแปะไว้หน้าผากถึงจะจำได้?” คำพูดแทงใจดำทำเอาป้าสำลีหน้าเขียวคล้ำสลับแดงก่ำ ลุงสมชายที่ยืนเงียบมานานทนไม่ไหว ก้าวเท้าเข้ามาหมายจะใช้อำนาจความเป็นชายและผู้อาวุโสข่มขู่ “นังเด็กนี่! ปากคอเราะร้ายนักนะ! ถึงโฉนดเดิมมันจะเคยเป็นของพ่อแม่แก แต่ตอนนี้ชื่อในโฉนด... มันเป็นของทางตระกูลเราแล้ว! แกไม่มีสิทธิ์มาอยู่... แล้วไหนล่ะ ค่าเช่าที่ดินย้อนหลังสามปีที่แกแอบมาทำกินอยู่เนี่ย จ่ายมาซะดีๆ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจจับข้อหาบุกรุก!” รินรดาเกือบจะหลุดหัวเราะออกมาดังๆ ช่างเป็นตรรกะของคนหน้าด้านที่หาความละอายไม่ได้เสียจริงๆ โฉนดที่ถูกพวกมันหลอกเอาลายมือชื่อแม่ขณะนอนป่วยใกล้ตายเนี่ยนะคือความถูกต้อง? โชคดีที่เธอมี ‘มิติลับ’ และความทรงจำจากอนาคต รวมถึงหลักฐานเด็ดที่กำลังสืบสาวราวเรื่องอยู่ หากไม่ใช่เพราะต้องการรอจังหวะสะ้างบัญชีทีเดียวให้ราบคาบ ป่านนี้ครอบครัวนี้คงไม่ได้ยืนหายใจลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงนี้แน่ “อยากแจ้งตำรวจเหรอคะ เชิญเลยค่ะ เบอร์โรงพักอะไร ฉันกดโทรออกให้ไหม?” รินรดายกมือขึ้นกอดอก สายตากวาดมองใบหน้าโลภมากของสามพ่อแม่ลูก “แต่เตือนไว้ก่อนนะว่า ตำรวจเขายังค้างแฟ้มสอบสวนคดีปลอมแปลงเอกสารสิทธิ์เมื่อห้าปีก่อนอยู่พอดี ถ้าพวกคุณอยากเข้าไปนอนกินข้าวแดงในคุกร่วมกันพร้อมหน้าพร้อมตา... ฉันยินดีเป็นธุระจัดการให้ฟรีๆ เลยค่ะ” บรรยากาศหน้ากระท่อมพลันเงียบกริบ ชายฉกรรจ์อย่างลุงสมชายถึงกับชะงัก ชิตผู้ลูกหน้าซีดเผือดจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก เพราะพวกเขารู้ดีว่าเรื่องการปลอมลายเซ็นในอดีตนั้นยังมีร่องรอยให้สาวถึงตัวได้ หากรินรดายอมเอาเรื่องจริงๆ มีหวังพวกเขาได้ติดคุกหัวโตแน่ ทว่า ความโลภมักบังตาคนได้เสมอ เมื่อเห็นว่าขู่ไม่ได้ ป้าสำลีก็เปลี่ยนแผนทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ดึงทึ้งผมตัวเองแล้วโอดครวญเสียงดังโหยหวนเรียกร้องความน่าเวทนาทันที “พ่อแม่พี่น้องช่วยดูด้วยเถอะค่ะ! อเนจอนจานเหลือเกิน เลี้ยงหลานมาแต่เล็กแต่น้อย พอได้ดีมีผัวเป็นทหารหน่อย ทำเป็นลืมบุญคุณเหยียบย่ำคนแก่! ฉันแค่อยากจะมาขอแบ่งพื้นที่ปลูกผักทำกินนิดๆ หน่อยๆ เพราะครอบครัวเราขัดสน มันใจดำอำมหิตถึงขนาดไล่ไสส่งราวกับหมูกับหมา โอ๊ย... กรรมเวรแท้ๆ!” การแสดงละครน้ำเน่าระดับรางวัลออสการ์นี้ไม่ได้ทำให้รินรดา สะเทือนใจแม้แต่น้อย เธอกำลังจะเปิดปากตอกกลับให้หงายเงิบ แต่ทว่า... *ตึง!* เสียงฝ่าเท้าหนักแน่นก้าวลงบนพื้นดินจนสะเทือน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นตึงและรอยแผลเป็นจางๆ บนไหล่กว้างของ ‘ภูผา’ เดินออกมาจากโรงเพาะชำด้านหลัง ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรสักคำ ใบหน้าคมเข้มไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคู่นั้นกวาดมองผู้บุกทั้งสามด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด ภูผาย่างสามขุมเข้ามาหยุดยืนขวางหน้าภรรยาตัวน้อยไว้ เอาตัวบังเธอไว้มิดชิดราวกับภูเขาผาหิน รัศมีคุกคามของอดีตหน่วยรบพิเศษที่ผ่านสนามรบมาโชกโชน ทำเอาป้าสำลีถึงกับสะดุ้งเฮือก กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่โดยลืมบทดราม่าไปชั่วขณะ “เขตหวงห้าม” เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าดังก้อง กังวานจนแก้วหูคนฟังสะเทือน “ถ้าไม่อยากให้มือเท้าของพวกแกหักกลับไป... ไสหัวออกไปจากที่นี่ภายในสามวินาที” ภูผาไม่ได้ขู่ และเขาก็ไม่ใช่คนใจเย็นกับคนแปลกหน้า โดยเฉพาะคนที่กล้ามาทำร้ายจิตใจภรรยาของเขา สายตาที่เขามองมายังลุงสมชายราวกับมองซากศพเดินได้ ทำให้คนแก่ถึงกับขาอ่อนยวบ “แก... แกเป็นใครวะ! นี่มันเรื่องในครอบครัวเรา!” ลุงสมชายพยายามทำใจดีสู้เสือตะคอกกลับ แม้เสียงจะสั่นระรัว “สามีรินรดา” ภูผาตอบสั้นๆ ห้วนๆ แต่ทรงพลัง “และผักพวกนี้... ฉันหวงยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ถ้าไม่อยากตายคาแปลงผัก... นับหนึ่ง... สอง...” “ไป! ไปก็ได้วะ! นังริน ฝากไว้ก่อนเถอะแก!” ลุงสมชายลนลานฉุดกระชากป้าสำลีและลูกชายให้ลุกขึ้นวิ่งหนีอ้าวออกไปจากเขตไร่แทบไม่ทัน สภาพทุลักทุเลจนน่าขัน รินรดาอมยิ้มบางๆ เธอยื่นมือไปจับชายเสื้อของสามีหนุ่มผู้คลั่งรักเงียบๆ พลางเอ่ยแซว “โห... สามีใครเนี่ย เท่เป็นบ้าเลยค่ะ ขู่ซะพวกนั้นหางจุกตูดหนีแทบไม่ทัน” ภูผาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ ใบหน้าคมคายที่ปกติบึ้งตึงเวลานี้กลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด มือหนายื่นไปปัดเศษดินที่เปื้อนข้างแก้มใสให้อย่างเบามือ ราวกับกลัวว่าผิวเนียนๆ จะช้ำ “พวกมันรบกวนเวลาเธอปลูกผัก” ภูผาเอמהเสียงนุ่ม “เหนื่อยไหม? เข้าไปพักข้างในเถอะ เดี๋ยวข้าวเย็นใกล้เสร็จแล้ว วันนี้ฉันตุ๋นซี่โครงหมูเห็ดหอมยาจีนไว้ หม้อใหญ่ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบ้านแล้วด้วย” กลิ่นหอมเย้ายวนของน้ำซุปเคี่ยวเคี่ยวเคี่ยวจนเข้าเนื้อลอยโชيมาแตะจมูกทันทีที่ประโยคนี้สิ้นสุดลง รินรดากะพริบตารับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะพยักหน้ารับคำชวนนั้นเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาดำปริศนาที่เคลื่อนไหวอยู่บริเวณชายป่าท้ายไร่... เงาร่างนั้นไม่ได้เดินจากไปเหมือนครอบครัวจอมโลภ แต่กำลังยืนจ้องมองตรงมาที่แปลงผักของพวกเขาด้วยรอยยิ้มแปลกประหลาด พร้อมกับโยนวัตถุบางอย่างข้ามรั้วเข้ามาตกดัง *ตุบ* บนแปลงผักสมุนไพรหายากที่เธอเพิ่งเพาะพันธุ์! รินรดาก้มลงมองสิ่งนั้น หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นว่ามันคือ "ห่อกระดาษเปื้อนเลือด" ที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ "กระท่อมไผ่ริมธาร" แห่งนี้ด้วยกันนะคะ