แผนการซุ่มโจมตีของกิลด์อริ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นจากผนังหินปูนโบราณในเขตแดนไร้กฎหมาย "หุบผาเงาอสูร" ลอยคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศรอบตัว เสียงฝีเท้าของสมาชิกปาร์ตี้ทั้งห้าชีวิตสะท้อนก้องไปตามซอกหินแคบๆ ราวกับเสียงก้องกังวานจากยมโลก ทว่าความตึงเครียดที่แท้จริงไม่ได้มาจากสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายของเกม VRMMO ระดับแนวหน้าอย่าง *Nexus Online* หากแต่มาจากบรรยากาศรอบกายของหญิงสาวผู้ก้าวเดินอยู่แถวหน้าสุดของขบวน รินในชุดเกราะหนังสีดำสนิทประดับลวดลายกิลด์มาสเตอร์ สะท้อนประกายแสงสีเงินยวงจากคริสตัลนำทางในมือ ใบหน้าด้านข้างของเธอนิ่งเรียบและเย็นชาตามแบบฉบับของประธานกิลด์ "ราชันย์โลหิต" ผู้เกรียงไกร ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองไปเบื้องหน้าอย่างระแวดระวัง แต่หากสังเกตให้ดี กรณ์ซึ่งเดินตามหลังมาไม่ห่างนักย่อมมองเห็นร่องรอยความตึงเครียดที่ปลายคิ้วของรุ่นพี่สาวผู้นี้ได้เป็นอย่างดี "รุ่นพี่ครับ อัตราการรีเจนมานาของแนวหลังเริ่มลดลงแล้วนะฃรับ" กรณ์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นัยน์ตาภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสสะท้อนหน้าต่างสถานะปาร์ตี้ที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ "ถ้าเรายังเดินด้วยความเร็วระดับนี้ต่อไปอีกสิบนาที เผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ระดับบอสเขตแดน เราอาจจะเสียเปรียบเรื่องทรัพยากรเวทมนตร์" รินหยุดฝีเท้ากะทันหันจนเกือบทำให้กรณ์ที่เดินตามติดมาชนเข้ากับแผ่นหลังของเธอ เธอหันกลับมามองรุ่นน้องปีสามด้วยสายตาที่พยายามดุ แต่มันกลับดูเหมือนเด็กสาวที่กำลังพยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่มากกว่า "นายเนี่ย ช่างสังเกตเกินไปแล้วนะกรณ์... หรือว่านายแค่อยيكอยากหาข้ออ้างพักเหนื่อยกันแน่?" "ผมแค่คำนวณตามความเป็นจริงครับ" กรณ์ตอบพร้อมกับยิ้มบางๆ ที่มุมปาก สายตาของเขาเหลือบมองไปที่มุมอับของซอกหินทางด้านขวา ซึ่งมีร่องรอยการใช้งานสกิลพรางตัวระดับสูงทิ้งไว้ "อีกอย่าง... ผมคิดว่าเราไม่ได้มีแค่ปัญเรื่องมานาอย่างเดียวเสียแล้วล่ะครับ" สิ้นคำพูดของกรณ์ บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน เสียงลมหวีดหวิวผ่านซอกหินถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ดังมาจากทุกทิศทุกทาง *แกร๊ก... โคร้ง...* ก้อนหินขนาดใหญ่ด้านหน้าเลื่อนปิดตายเส้นทางถอยร่น ทันใดนั้น เงาร่างนับสิบก็ปรากฏกายขึ้นจากความว่างเปล่าด้วยแสงวาบสีม่วงของไอเทมพรางตัวระดับแรร์ แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์ส่องกระทบเข้ากับตราสัญลักษณ์รูปงูพิษสีทองบนเกราะอกของแขกไม่ได้รับเชิญ—สัญลักษณ์ของกิลด์ "อสรพิษทมิฬ" กิลด์คู่อริอันดับสองที่ขึ้นชื่อเรื่องการดักปล้นผู้เล่นในโซน PK อิสระ "โอ๊ะๆๆ ดูนี่สิครับท่านกิลด์มาสเตอร์รินแห่งกิลด์อันดับหนึ่ง ไม่นึกเลยว่าคนระมัดระวังตัวอย่างคุณจะเดินเข้ามาในกุญแจมือของพวกเราด้วยตัวเองแบบนี้" ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะหนักสีนิลก้าวออกมาจากเงาไม้เท้า เขามีนามว่า 'วรกฤษ' รองหัวหน้ากิลด์อสรพิษทมิฬ ผู้มีฉายาว่า 'คมดาบโลหิต' ใบหน้าของเข้มเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนริมฝีปากหนา รินขยับตัวไปข้างหนาเล็กน้อย มือเรียวบางเอื้อมไปกุมด้ามดาบคาตานประจำตัวโดยอัตโนมัติ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างเพรียวบางจนอากาศรอบตัวสั่นระริก "วรกฤษ... แกกล้าดียังไงมาดักซุ่มโจมตีสมาชิกกิลด์ของเราในเขตพื้นที่คุ้มครองเงื่อนไขพิเศษ" "พื้นที่คุ้มครองอะไรกันครับรุ่นพี่ ที่นี่มันคือโซน PK อิสระ หุบผาเงาอสูร กฎของเกมนี้ระบุไว้ชัดเจนว่าผู้ที่อ่อนแอกว่าย่อมตกเป็นเหยื่อของผู้ที่แข็งแกร่งกว่า" วรกฤษหัวเราะร่าด้วยความลำพองใจ "พวกแกมีกันแค่ห้าคน ส่วนฝั่งฉันเตรียมกองกำลังหน่วยจู่โจมพิเศษมาถึงยี่สิบคน ต่อให้เธอเก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่มีทางรอดออกไปได้หรอก... ยอมจำนนแล้วมอบไอเทมเควสต์ชิ้นนั้นมาเสียดีๆ ดีกว่าที่เพื่อนร่วมปาร์ตี้ของเธอจะต้องตายแล้วสูญเสียเลเวลสะสมไปฟรีๆ" สมาชิกปาร์ตี้อีกสามคนของรินเริ่มมีสีหน้าซีดเผือด แรงกดดันจากจำนวนคนที่มากกว่าถึงสี่เท่าทำให้ความมั่นใจสั่นคลอน รินขบกรามแน่น สมองของเธอกำลังประมวลผลหาทางหนีทีไล่ แต่ด้วยสภาพพื้นที่ที่เป็นคอคอดและถูกปิดตายเส้นทางถอย การจะพาคนทั้งหมดฝ่าวงล้อมออกไปแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ทว่า ในสถานการณ์ที่ทุกคนกำลังตื่นตระหนกและสิ้นหวัง กรณ์กลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายังคงยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าภายใต้กรอบแว่นฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง ราวกับว่าสถานการณ์ตรงหน้าไม่ใช่การถูกล้อมสังหาร แต่เป็นกระดานหมากรุกที่เขากำลังมองหาตาเดินที่ดีที่สุด "รุ่นพี่ครับ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบเบาๆ ข้างหูของริน ทำให้เธอต้องหันไปมอง "จำแผนที่เราซ้อมกันตอนลงดันเจี้ยนใต้ดินหกคนเมื่อสัปดาห์ก่อนได้ไหมครับ?" รินเบิกตากว้างเล็กน้อย ความทรงจำผุดขึ้นมาในหัว แม้ว่าตอนนั้นจะเป็นการซ้อมมือเล่นๆ และรูปแบบสถานการณ์จะแตกต่างกันลิบลับ แต่รหัสลับที่กรณ์เคยพูดไว้... "นายหมายถึง..." รินกระซิบตอบด้วยความประหลาดใจ "ใช่ครับ" กรณ์ยิ้มมุมปาก ดวงตาคู่นั้นทอประกายคมกริบราวกับสัตว์นักล่าที่รอเวลาขย้ำเหยื่อ "พวกมันคิดว่าพวกเราเป็นปลาในอ่าง แต่พวกมันลืมไปว่า... อ่างใบนี้มันมีรูระบายน้ำที่เชื่อมต่อกับหน้าผาเบื้องล่างอยู่" วรกฤษเห็นทั้งสองคนกระซิบกระซาบกันก็รู้สึกหงุดหงิด เขาตวัดดาบในมือชี้ตรงมาที่กรณ์ "เฮ้ย ไอ้แว่นโลว์โปรไฟล์ แกกระซิบอะไรกันวะ? หรือว่ากำลังสั่งเสียกันอยู่? ถ้าอยากตายเร็วหน่อย ฉันจะสงเคราะห์ให้เป็นคนแรก—" "ต้องขอโทษด้วยนะครับคุณวรกฤษ" กรณ์พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสุภาพ นอบน้อมจนน่าหมั่นไส้ "แต่พอดีว่า... ผมเป็นคนไม่ชอบให้ใครมาขัดจังหวะเวลาพักผ่อนของรุ่นพี่เขาน่ะครับ" สิ้นเสียงของกรณ์ นิ้วมือเรียวยาวของเขาก็กดลงไปบนหน้าต่างระบบอินเทอร์เฟซที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดอย่างรวดเร็ว เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในโสตประสาทของทุกคนในบริเวณนั้น *[ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบการเปิดใช้งานไอเทมระดับตำนาน "ระเบิดศิลาแรงดันสูง" บริเวณพิกัด 442.89 โซน C-4]* *[คำเตือน: โครงสร้างทางธรณีวิทยาของหุบผาเงาอสูรกำลังจะพังทลายในอีก 5 วินาที]* วรกฤษและลูกน้องชะงักกึก สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกทันทีเมื่อพื้นดินใต้เท้าของพวกเขาเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวสีแดงฉานแผ่ขยายไปทั่วผนังหินรอบด้านราวกับใยแมงมุม "แก... แกทำอะไรลงไปวะไอ้เด็กเวร!" วรกฤษแผดเสียงลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว กรณ์ยิ้มรับความเกรี้ยวกราดนั้นอย่างใจเย็น ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าข้อแขนของรินที่ยังคงยืนตะลึงกับความเด็ดเดี่ยวของรุ่นน้องหนุ่ม "รุ่นพี่ครับ... จับมือผมไว้ให้แน่นนะฃรับ" ก่อนที่แรงระเบิดมหาศาลจะกลืนกินทุกสิ่ง พื้นดินที่พวกเขายืนอยู่ก็ทรุดตัวลงสู่ห้วงเหวลึกเบื้องล่าง รินรู้สึกได้ถึงไอatอุ่นจากฝ่ามือของกรณ์ที่กุมกระชับแน่น ท่ามกลางเศษหินและฝุ่นควันพวยพุ่ง เสียงระบบปริศนาก็ดังขึ้นแทรกเข้ามาในโสตประสาทของเธอ *[ระบบตรวจพบเงื่อนไขลับ: ปลดล็อกพื้นที่เขตต้องห้าม "ซากโบราณสถานแห่งบรรพกาล" สำเร็จ]* *[คำเตือนจากระบบ: ผู้เล่นได้ก้าวล่วงเข้าสู่เขตอาคมของ "ราชันย์มังกรนิรนาม" ที่หลับใหลมานับพันปี ดวงตาสีทองคู่มหึมาในความมืดมิดกำลังลืมตาตื่นขึ้นเพื่อรับแขกผู้มาเยือน...] -------------------------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากลยุทธ์ไปพร้อมกับตัวละครในทุกๆ บทนะครับ - ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ