กับดักที่วางไว้ล่วงหน้าสิบก้าว

“ถ้าก้าวขาซ้ายลงไปในพิกัดนั้น อีกสามวินาทีต่อมา ร่างกายของพวกคุณจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ด้วยพลังเวทมนตร์แรงดันสูงจากศิลาอาคมที่ถูกฝังไว้ใต้ดินครับ” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบKคมของกรณ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโถงถ้ำโบราณ แสงเรืองรองสีฟ้าครามจากหน้าต่างสถานะของระบบส่องสะท้อนใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น รินที่ยืนอยู่เคียงข้างถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาในเกมมองไปยังเบื้องหน้าสลับกับแผ่นหลังของรุ่นน้องปีสามที่เธอมักมองข้ามความสามารถที่แท้จริงมาโดยตลอด ย้อนกลับไปเมื่อสิบนาตรีก่อน กิลด์ 'อัศวินโลหิต' กิลด์คู่อริตัวฉกาจได้นำกำลังพลระดับท็อปกว่าสามสิบคลื่นกระหน่ำบุกเข้ามาในเขตดันเจี้ยนชั้นในด้วยความมั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยม พวกเขาคาดหวังว่าจะสามารถบดขยี้กิลด์ 'ดาราประกาย' ของรินให้ราบคาบและแย่งชิงสิทธิ์ในการครอบครองไอเทมระดับตำนานไปได้อย่างง่ายดาย ทว่า พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่า ทุกย่างก้าว ทุกจังหวะการหายใจ และแม้แต่กลยุทธ์การจัดทัพที่ดูเหมือนไร้ช่องโหว่นั้น ได้ถูกกรณ์คำนวณและวางกับดักดักหน้าเอาไว้ล่วงหน้าถึงสิบก้าวด้วยกัน “ท่านกิลด์มาสเตอร์... เราจะเอาไงดีครับ ไอฟ์จากกิลด์อัศวินโลหิตมันนำหน้าพลธนูเข้ามาใกล้ระยะโจมตีแล้วนะ” เสียงร้อนรนของสมาชิกในกิลด์ดาราประกายดังผ่านระบบสื่อสารส่วนตัว แต่รินกลับยกมือขึ้นห้ามด้วยความเชื่อใจอย่างสนิทใจในตัวของเด็กหนุ่มรุ่นน้อง “รอก่อน... กรณ์บอกให้รอสัญญาณ” รินกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่น ในมุมมองของกรณ์ สมรภูมิรบเบื้องหน้าไม่ใช่การประลองกำลังด้วยความรุนแรง หากแต่มันคือกระดานหมากรุกสามมิติที่เขากำหนดเงื่อนไขเอาไว้ทั้งหมดแล้ว อัตราความเสียหายของสกิล เวลาคูลdown และค่าความเหนื่อยล้าของฝั่งตรงข้ามถูกประมวลผลผ่านสมองอันเฉียบคมราวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ “สาม... สอง... หนึ่ง... ตอนนี้ครับ รุ่นพี่ริน สั่งให้แนวหน้าใช้สกิล ‘กระแทกปฐพี’ ลงไปที่จุดพิกัด X: 452 Y: 89 ได้เลยครับ” สิ้นเสียงคำสั่งของกรณ์ รินไม่รอช้า เธอตวัดคทาในมือส่งสัญญาณสั่งการออกไปทันที แรงสั่นสะเทือนมหาศาลพุ่งทะยานลงสู่พื้นดิน ก่อให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่กับศิลาอาคมที่กรณ์แอบฝังไว้เมื่อสามชั่วโมงก่อนหน้านี้ พื้นดินบริเวณทางเข้าโถงถ้ำยุบตัวลงกลายเป็นหลุมพรางขนาดใหญ่ แรงระเบิดเวทมนตร์ผสมผสานกับธาตุดินส่งผลให้ผู้เล่นแนวหน้าของกิลด์อัศวินโลหิตเสียหลักล้มระเนระนาด ค่าพลังชีวิตที่เคยเต็มร้อยหล่นวูบลงสู่โซนสีแดงในพริบตา “เกิดอะไรขึ้นวะ! ใครโจมตีพวกเราจากข้างหลัง!?” เสียงโวยวายด้วยความตื่นตระหนกของหัวหน้ากิลด์อัศวินโลหิตดังลั่น ท่ามกลางความชุลมุนที่เกิดขึ้นอย่างไร้ทางตั้งรับ “ไม่ต้องตกใจครับ พวกเขาก็แค่เดินหมากผิดตาเดียว... และบนกระดานนี้ คนที่เดินหมากผิด จะไม่มีโอกาสแก้ตัวเป็นครั้งที่สอง” กรณ์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ชายหนุ่มขยับปลายนิ้วพิมพ์คำสั่งอย่างรวดเร็วบนหน้าต่างระบบควบคุมค่ายกลที่เขาสร้างขึ้นเอง กองกำลังเงามายาที่เขาเซ็ตโปรแกรมไว้ล่วงหน้าพุ่งทะยานออกมาจากมุมมืด โจมตีตัดกำลังสนับสนุนด้านหลังของศัตรูอย่างแม่นยำราวกับจับวาง การประสานงานระหว่างกับดัก สภาพแวดล้อม และจังหวะเวลา ทำให้กิลด์อัศวินโลหิตพ่ายแพ้อย่างหมดรูปในเวลาไม่ถึงสิบนาที โดยที่สมาชิกฝั่งกิลด์ดาราประกายแทบไม่ต้องเสียเลือดเนื้อแม้แต่หยดเดียว ความเงียบงันกลับมาปกคลุมโถงถ้ำอีกครั้ง มีเพียงเสียงระบบแจ้งเตือนการได้รับชัยชนะและไอเทมดรอปที่กองอยู่เกลื่อนพื้น สมาชิกกิลด์ดาราประกายต่างอ้าปากค้างด้วยความตะลึงงัน พวกเขามองหน้ากันเองสลับกับมองแผ่นหลังของกรณ์ที่ยืนกอดอกนิ่งสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ หัวใจของเธอกำลังเต้นโครมครามด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งทึ่ง ตื่นตะลึง และ... ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอก รุ่นน้องปีสามที่เธอมักคิดว่าเป็นแค่เด็กหนุ่มเงียบๆ คนหนึ่ง แท้จริงแล้วกลับซ่อนคมเขี้ยวและมันสมองที่น่าสะพรึงกลัวเอาไว้ภายใต้ท่าทีโลว์โปรไฟล์ “กรณ์... นาย... ทำได้ยังไงเนี่ย?” รินเดินเข้าไปใกล้ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เจือความประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด “แค่คาดเดาพฤติกรรมการเล่นของพวกเขาล่วงหน้านิดหน่อยเองครับ รุ่นพี่อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นเลยครับ ผมก็แค่ทำตามหน้าที่ในฐานะสมาชิกกิลด์คนหนึ่งเท่านั้น” กรณ์หันมาตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แววตาของเขาฉายแววอ่อนโยนลงเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยของรุ่นพี่สาว ทว่า บรรยากาศแห่งความโล่งอกยังไม่ทันได้จางหายไป เสียงเตือนภัยจากระบบที่ดังขึ้นด้วยโทนสีแดงฉานก็สั่นสะเทือนโถงถ้ำทั้งหลัง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากความมืดมิดเบื้องหน้า จนทำให้ผู้เล่นทุกคนรู้สึกหายใจไม่ออก *[คำเตือนจากระบบ: ผู้เล่นได้ก้าวล่วงเข้าสู่เขตอาคมของ "ราชันย์มังกรนิรนาม" ที่หลับใหลมานับพันปี ดวงตาสีทองคู่มหึมาในความมืดมิดกำลังลืมตาตื่นขึ้นเพื่อรับแขกผู้มาเยือน...]* พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเก่า รอยแยกสีทองสว่างวาบปรากฏขึ้นบนผนังหินรอบทิศทาง และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นประสาทก็ดังสะท้อนก้อง พร้อมกับร่างเงาดำมหึมาที่แผ่ไอสังหารระดับทิพย์พุ่งทะยานเข้าประชิดตัวของกรณ์และรินในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ