เมื่อยัยรุ่นพี่จำเด็กปีสามไม่ได้

กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดพันธุ์อาราบิก้าคั่วบดละเอียดเคล้ากับเสียงเครื่องทำเอสเพรสโซ่แรงดันสูงภายในร้านกาแฟใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ช่วยกลบเสียงจอแจรอบตัวได้เป็นอย่างดี กรณ์เลือกมุมอับสายตาที่สุดของร้าน ริมกระจกใสที่สะท้อนเงาของต้นหางนกยูงด้านนอก เพื่อซ่อนตัวตนให้อยู่ในสถานะ ‘อากาศธาตุ’ ให้ได้มากที่สุด บนหน้าจอแท็บเล็ตตรงหน้า ปรากฏโค้ดภาษาซีพลัสพลัสยาวเหยียดนับพันบรรทัด เป็นอัลกอริทึมคำนวณค่าความหน่วง (Latency) ของเซิร์ฟเวอร์เกม *Aethelgard Online* ที่เขาแอบเขียนขึ้นมาเพื่อวิเคราะห์แพทเทิร์นการโจมตีของเรดบอสประจำสัปดาห์ *“เลือกให้ดีนะกรณ์... ว่านายจะปกป้องโลกใบไหนก่อน”* ประโยคคำถามเชิงท้าทายจากเหตุการณ์ในเกมเมื่อคืนวานยังคงดังวนเวียนอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่แค่เสียงจากระบบหรือเอ็น NPC ทั่วไป แต่มันคือเสียงของริน กิลด์มาสเตอร์สาวผู้ทรงอิทธิพลแห่งกิลด์ ‘Aegis’ และในโลกความเป็นจริง เธอก็คือรุ่นพี่ปีสี่คณะบริหารธุรกิจคนสวยผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยียบเย็นและเด็ดขาดจนรุ่นน้องต่างพากันเดินอ้อมหลบ กรณ์ถอนหายใจออกมาเบาๆ พับหน้าจอแท็บเล็ตเก็บลงในกระเป๋าเป้ เป้าหมายของเขาในวันนี้มีเพียงหนึ่งเดียว... ใช้ชีวิตเป็นนักศึกษาปีสามผู้ไร้ตัวตน ส่งงานโปรเจกต์อาจารย์ให้ทันเที่ยง และกลับห้องไปฟาร์มไอเทมต่อโดยไม่ไปพัวพันกับปัญหาโลกแตกใดๆ ทั้งสิ้น “โต๊ะนี้ว่างไหมคะ พอดีคนอื่นเต็มหมดแล้ว” น้ำเสียงหวานใสกังวานที่คุ้นหูจนน่าตกใจดังขึ้นเหนือศีรษะ กรณ์ตัวแข็งทื่อโดยอัตโนมัติ ร่างกายตอบสนองด้วยสัญชาตญาณของเกมเมอร์สายหลบหลีก เขานิ่งค้างในท่าเดิม ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ ราวกับเครื่องจักรขึ้นสนิม ร่างระหงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ กับกางเกงสแลคเข้ารูปเผยให้เห็นสัดส่วนสมส่วนตามแบบฉบับหญิงสาวผู้ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเป็นหางม้าสูงเผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าเฉี่ยวคมที่ประดับด้วยแว่นสายตากรอบบาง แม้ในโลกความเป็นจริงเธอจะไม่ได้สวมชุดเกราะเวทมนตร์ระยิบระยับเหมือนในเกม แต่รัศมีกดดันรอบตัวเธอก็ยังคงรุนแรงไม่เปลี่ยนแปลง รุ่นพี่ริน... กิลด์มาสเตอร์ ‘Rin_The_Valkyrie’ ตัวเป็นๆ ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว “เอ่อ... คือว่า...” กรณ์พยายามปรับเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามทำตัวลีบให้กลืนไปกับพนักเก้าอี้ “ตรงนี้มีเพื่อนผมนั่งจองไว้อยู่ครับ พอดีเขากำลังจะเดินมา...” คำโกหกคำโตถูกปล่อยออกมาอย่างไร้ยางอาย แต่มันเป็นวิธีเดียวที่จะรอดพ้นจากสถานการณ์นี้ รินไม่ได้ขยับตัวหนี เธอยืนกอดอก ปลายสายตาคมกริบมองกวาดตั้งแต่หัวจรดเท้าของกรณ์ ราวกับกำลังประเมินค่าสเตตัสของมอนสเตอร์ข้างทาง ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของกรณ์กระตุกวูบ “เพื่อนเหรอคะ? แปลกจังนะ... ทั้งที่บนโต๊ะมีแก้วกาแฟแก้วเดียว และหน้าจอนายเมื่อกี้ก็ฉายโค้ดคำนวณสคริปต์เควสต์ลับของดันเจี้ยน ‘หุบผาอัสดง’ อยู่แท้ๆ” รินลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกแล้วหย่อนตัวลงนั่งอย่างถือวิสาสะโดยไม่รอคำอนุญาต ดวงตาสองข้างหรี่ลงเล็กน้อยราวกับนักล่าที่กำลังจดจ้องเหยื่อในกำมือ “พฤติกรรมการคำนวณความน่าจะเป็นแบบนี้... และการหลบฉีกมุมอับหลอดเรดาร์แบบนั้น นายใช้เทคนิคเดียวกับไอ้เด็กหน้าตาย ‘Korn_Matrix’ ที่ชอบแอบซัพพอร์ตทีมแบบลับๆ ในเกมเลยนี่นา” บรรยากาศรอบตัวกรณ์คล้ายถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา นี่เธอจำได้แม่นขนาดนั้นเชียวหรือ? ทั้งที่ในเกมเขาพยายามใส่ฮูดอำพรางใบหน้าและใช้เสียงสังเคราะห์ตลอดเวลาแท้ๆ “รุ่นพี่คงจำคนผิดแล้วล่ะครับ ผมก็แค่นักศึกษาปีสามภาคคอมพิวเตอร์ธรรมดาๆ คนหนึ่ง เล่นเกมบ้างตามประสาคลายเครียด ไม่ได้เก่งกาจอะไรแบบนั้นหรอกครับ” กรณ์ปฏิเสธเสียงแข็ง แววตาแสดงความงุนงงออกมาแนบเนียนที่สุดเท่าที่จะฝึกฝนมาได้ รินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอยื่นมือเรียวสวยหยิบแก้วลาเต้ร้อนของตัวเองขึ้นมาจิบช้าๆ สายตายังคงไม่ละไปจากใบหน้าของรุ่นน้องปีสามตรงหน้า ความเงียบโรยตัวคั่นกลางระหว่างคนทั้งสอง ราวกับสนามรบขนาดย่อมที่กำลังวัดใจกันด้วยลมหายใจ “งั้นเหรอคะ...” เสียงหวานเอื้อonแผ่วเบา ทว่าแฝงความหมายลึกซึ้ง “แต่แปลกจังนะ... ทั้งที่บอกว่าจำคนผิด ทำไมนายถึงรู้ล่ะว่า ‘ดันเจี้ยนหุบผาอัสดง’ ที่ฉันพูดถึงเมื่อกี้ มันมีเงื่อนไขเปิดประตูแค่ช่วงเวลาเที่ยงคืนตรงตามเวลาเซิร์ฟเวอร์เท่านั้น ทั้งที่ประกาศทางการยังไม่เคยเปิดเผยข้อมูลส่วนนี้ออกมาเลยสักนิด” กรณ์รู้สึกเหมือนเหงื่อกาฬไหลซึมลงข้างขมับ สมองส่วนหน้าทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อหาทางแก้สถานการณ์เฉพาะหน้า พลาดไปแล้ว... เขาเผลอหลุดปากเรื่องข้อมูลดิบของเกมออกมาตอนที่เธอพูดพาดพิงเมื่อครู่ ก่อนที่กรณ์จะได้หาข้อแก้ตัวใดๆ มากลบเกลื่อน รินก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้จางๆ ลอยแตะจมูก จนกรณ์ต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “นายซ่อนเก่งมากนะกรณ์... ทั้งในเกมและนอกเกม” รินกระซิบเสียงกระซอน แววตาที่มองมาไม่ได้มีความโกรธเคืองเลยสักนิด ตรงกันข้าม มันกลับพราวระยับไปด้วยประกายความสนุกสนานของนักเล่นเกมผู้เจอของเล่นชิ้นโปรด “แต่กิลด์ของเรากำลังขาด ‘นักวางกลยุทธ์’ ฝีมือดีมาร่วมศึกใหญ่ในสัปดาห์หน้าพอดี นายคงไม่อยากให้ฉันเอาความลับเรื่องที่นายแอบแฮกเกณฑ์คะแนนเกียรตินิยมปีที่แล้วไปบอกอาจารย์ฝ่ายปกครองหรอกใช่ไหมคะ?” ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของรุ่นพี่สาวทำเอาอดีตเกมเมอร์สายคำนวณถึงกับมุมปากกระตุก นี่ไม่ใช่การบังคับขู่เข็ญแบบอันธพาล แต่มันคือการยื่นข้อเสนอที่ไม่มีทางปฏิเสธได้ต่างหาก ในจังหวะที่กรณ์กำลังจะอ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธครั้งสุดท้าย หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวที่เชื่อมต่อกับระบบเกมในสมองของเขาก็สว่างวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท โดยปราศจากการควบคุมใดๆ [แจ้งเตือนระบบภารกิจพิเศษระดับ SSS: "พันธสัญญาแห่งวาเลดีรี" (Valkyrie's Pact)] [เงื่อนไขบังคับ: ยอมรับคำเชิญเข้าร่วมปาร์ตี้กับผู้เล่น 'Rin_The_Valkyrie' ภายใน 10 วินาที] [บทลงโทษหากปฏิเสธ: สถานะตัวละครหลักถูกรีเซ็ตกลับสู่เลเวล 1 และสูญเสียสิทธิ์เข้าสู่พื้นที่เซิร์ฟเวอร์หลักถาวร] [5... 4... 3...] เสียงนับถอยหลังของระบบดังระทึกขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับรอยยิ้มของผู้หญิงตรงหน้ากว้างขึ้นราวกับผู้ถือไพ่เหนือกว่าในมือ ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมครับ - ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ -