มื้อเที่ยงนอกจอที่ชวนใจเต้น

"นายจะยืนค้างแบบนั้นอีกนานไหมกรณ์? ถ้าไม่รีบสั่ง ข้าวเที่ยงมื้อนี้ก็คงกลายเป็นแค่ภาพจำลองในหัวนายไปแล้วล่ะนะ" น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยอำนาจกดดันที่คุ้นเคยเสียจนหัวใจผมกระตุกวูบ ผมเบือนสายตาจากรอยร้าวบนพื้นถนนในจินตนาการกลับมาที่ภาพตรงหน้า... หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทที่ดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยแบบคนเพิ่งปั่นโปรเจกต์จบโต้รุ่ง เธอนั่งอยู่ตรงหน้าผมในโรงอาหารของคณะ ท่ามกลางเสียงจอแจของนักศึกษาคนอื่นที่ดูไกลออกไปเหมือนเสียงประกอบฉากที่ไร้ความหมาย ริน... กิลด์มาสเตอร์ผู้โหดเหี้ยมที่สั่งลบตัวละครสมาชิกกิลด์ทิ้งเพียงเพราะทำค่าสเตตัสหลุดเฟรมเพียง 0.1 เปอร์เซ็นต์ กำลังนั่งคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวด้วยท่าทางที่ดูสง่างามผิดกับสถานที่ไปโข "ครับ... ขอโทษครับ พอดีผมเผลอคิดเรื่อง... โปรเจกต์วิชากลศาสตร์อยู่น่ะ" ผมตอบพลางหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบเพื่อซ่อนแววตาที่สั่นไหว นี่ไม่ใช่ในโลก 'อาเธอร์เทีย' ที่มีเกราะเหล็กหรือไม้เท้าเวทมนตร์กั้นกลาง แต่เป็นโลกแห่งความจริงที่กฎเกณฑ์คือเกรดเฉลี่ยและสายตาของผู้คน ผมจำเธอได้แม่นจากดวงตาสีน้ำตาลคู่คมกริบที่มักจะหรี่มองผู้เล่นด้วยความเย็นชาเวลาที่เราทำพลาดในดันเจี้ยนระดับ S แต่วันนี้ สายตาคู่นั้นกลับมองมาที่ผม... ในฐานะ 'รุ่นน้อง' ที่ทำหน้าเหวอใส่เธอมาสามนาทีเต็ม "โปรเจกต์วิชากลศาสตร์?" เธอเลิกคิ้วข้างหนึ่ง มุมปากขยับยิ้มเล็กน้อยที่ดูเหมือนจะหยันมากกว่าจะเอ็นดู "งั้นก็อย่าเพิ่งมัวแต่คำนวณจุดศูนย์ถ่วงของโลกจนลืมดูจุดศูนย์ถ่วงของชามก๋วยเตี๋ยวตรงหน้าก็แล้วกัน ของที่สั่งไป... ฉันจ่ายให้เอง ถือเป็นการขอบคุณที่นายช่วย 'ดีบัฟ' มอนสเตอร์ตัวนั้นให้ฉันเมื่อคืน" ประโยคนั้นทำให้ผมชะงัก ช้อนในมือแทบหลุดร่วง 'เมื่อคืน' ในเกมเราเพิ่งลุยดันเจี้ยนระดับนรกแตกจนแทบเอาชีวิตไม่รอด รอยแยกสีดำสนิทที่แผ่ขยายใต้นั่นยังคงติดตาผมอยู่เลย แต่ในโลกความจริง เธอไม่ได้พูดถึงชื่อกิลด์ หรือชื่อตัวละคร เธอแค่ใช้คำพูดที่กำกวมพอให้รู้กันสองคน "รุ่นพี่ริน..." ผมลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ "นี่พี่... รู้ตัวแล้วเหรอครับ?" รินวางตะเกียบลงเบาๆ เธอประสานมือเข้าหากัน วางข้อศอกบนโต๊ะแล้วโน้มตัวเข้ามาหาผม จนผมได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกระดาษเก่าและกาแฟที่ติดตัวเธอมา สายตาที่เคยดุร้ายในเกม ตอนนี้กลับมีความซับซ้อนที่ผมอ่านไม่ออก "นายคิดว่าฉันบริหารกิลด์อันดับหนึ่งมาได้ถึงวันนี้ด้วยการดูคนพลาดแค่เรื่องสกิลเหรอ?" เธอเว้นจังหวะ สายตาคู่นั้นกวาดมองใบหน้าผมราวกับกำลังประเมินค่าความทนทานของอุปกรณ์ "กรณ์... ฉันจำจังหวะการ 'ร่ายสกิล' ของนายได้ ตั้งแต่การขยับนิ้วในคีย์บอร์ดไปจนถึงการตัดสินใจที่โคตรจะเสี่ยงตายแต่นิ่งสนิทนั่น มันมีลายเซ็นที่เลียนแบบไม่ได้" บรรยากาศรอบข้างเงียบงันไปในความรู้สึกของผม แม้เสียงพัดลมในโรงอาหารจะยังหมุนวนอยู่ แต่ในหัวผมกลับได้ยินเสียงคำรามของบอสลับที่กำลังคืบคลานเข้ามาในจิตใต้สำนึก รอยแยกสีดำที่ใต้ฝ่าเท้าในตอนที่แล้ว มันไม่ใช่แค่บั๊กของเกม... มันคือรอยร้าวของโลกสองใบที่กำลังบรรจบกัน "พี่พูดแบบนี้ หมายความว่า..." "หมายความว่าเย็นนี้..." รินพูดตัดบท สายตาของเธอเปลี่ยนจากความดุเป็นความคาดหวังที่ชวนใจเต้น "นายต้องไปที่ห้องแล็บคอมพิวเตอร์กับฉัน เรามีปัญหาใหญ่ในระบบที่ 'รอยแยก' นั่นสร้างขึ้นมา... และฉันต้องการคนที่มีสมองระดับนายมาช่วยแก้สมการ ไม่ใช่ในฐานะลูกน้องในกิลด์ แต่ในฐานะ 'คนคุมกลยุทธ์' ของฉันเพียงคนเดียว" เธอลุกขึ้นยืน ทิ้งกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินจากไป ผมก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้น ในนั้นไม่มีเบอร์โทรศัพท์ ไม่มีไลน์ไอดี แต่มีรหัสคำสั่งคำนวณโครงสร้างมิติที่เป็นค่าตัวเลขที่ผมเคยเดาเล่นๆ ในเกมเมื่อสัปดาห์ก่อน ทว่าในจังหวะที่ผมกำลังจะหยิบกระดาษขึ้นมา เสียงแจ้งเตือนจากนาฬิกาสมาร์ทวอทช์ของผมก็ดังลั่นขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งโรงอาหาร... ไม่ใช่แค่ของผม แต่ของทุกคนที่มีแอปพลิเคชันเกมนี้ติดตั้งอยู่ *ติ๊ง!* หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือโต๊ะอาหาร ทุกสายตาหันมามองที่ผมอย่างตื่นตระหนก ข้อความในประกาศระบบระบุไว้เพียงประโยคเดียวที่ทำเอาเลือดในกายผมเย็นเฉียบ [ประกาศฉุกเฉิน: รอยแยกมิติหมายเลข 001 ได้ลุกลามเข้าสู่เขตพื้นที่จริง (Real-World Integration) ภารกิจระดับ SSS: 'จงปิดประตูมิติก่อนที่จุดศูนย์ถ่วงของความเป็นจริงจะพังทลาย' ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว... ใครคือผู้กุมกุญแจดอกสุดท้าย?] ขณะที่ผมเงยหน้าขึ้นเพื่อมองหาริน ร่างของเธอก็หายไปจากฝูงชนแล้ว ทิ้งไว้เพียงเงาของรอยแยกสีดำที่เริ่มปรากฏขึ้นบนเพดานโรงอาหาร และเสียงกระซิบที่คุ้นหูจากความว่างเปล่าข้างใบหูผมว่า... "เลือกให้ดีนะกรณ์... ว่านายจะปกป้องโลกใบไหนก่อน" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยแยกมิตินี้ไปพร้อมกันนะครับ!