ดาบพิชิตมังกรของริน

“ริน! ขวา! เสี้ยววินาทีที่เกล็ดสีครามกระเพื่อม นั่นคือจุดตาย!” เสียงตะโกนของกรณ์ดังก้องท่ามกลางเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกของ ‘ดาร์คสเกล ไวเวิร์น’ บอสระดับตำนานที่กำลังอาละวาดอยู่กลางถ้ำผลึก บรรยากาศภายในห้องโถงนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของพลังเวทที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก หยาดเหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมผ่านหน้าผากของริน เธอไม่ได้หันไปมองคนสั่งการ แต่ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับจดจ้องไปที่เป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวด้วยสมาธิที่รวบรวมไว้จนถึงขีดสุด “รับทราบ… จะไม่ให้พลาดเป็นครั้งที่สองแน่!” รินขานรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เธอพุ่งตัวหลบกรงเล็บมหึมาที่ฟาดลงมาอย่างฉิวเฉียด ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย แต่ในใจของหญิงสาวกลับสงบนิ่งราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม กรณ์ที่อยู่แนวหลังกระชับมิตเตอร์วิเคราะห์ในมือแน่น ดวงตาของเขาหรี่ลง คำนวณวิถีการเคลื่อนที่ของบอสด้วยความเร็วระดับเซียน ทุกครั้งที่ไวเวิร์นขยับ เกล็ดที่ปกคลุมจุดอ่อนจะเผยออกมาเพียงชั่วพริบตา—เสี้ยววินาทีที่สั้นยิ่งกว่าการกระพริบตา *3... 2... 1... ตอนนี้!* กรณ์ตัดสินใจใช้สกิลสนับสนุนที่เขาเก็บงำไว้เป็นความลับ ‘อาคมโซ่ตรวนแห่งความเงียบ’ พุ่งเข้าพันธนาการปีกซ้ายของบอส ทำให้การเคลื่อนไหวของมันชะงักไปครู่หนึ่ง แม้จะเป็นเวลาเพียงเสี้ยววินาที แต่นั่นก็เพียงพอสำหรับนักดาบระดับกิลด์มาสเตอร์ รินไม่ได้ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอย เธอทะยานร่างขึ้นสู่กลางอากาศ ดาบพิชิตมังกรในมือเปล่งประกายสีเงินยวง รัศมีดาบที่รวบรวมพลังปราณทั้งหมดพุ่งเข้าหาจุดสีแดงก่ำใต้เกล็ดคอของมังกร เสียงโลหะปะทะเกล็ดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับสายฟ้าฟาด “ย้ากกกกก!” ดาบเล่มนั้นเสียบทะลุผ่านช่องโหว่ที่กรณ์วิเคราะห์ไว้ได้อย่างแม่นยำไร้ที่ติ แรงปะทะส่งผลให้ร่างมหึมาของบอสกระตุกเกร็ง ก่อนจะทรุดฮวบลงกับพื้นถ้ำ เสียงของระบบเกมดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งโถง [แจ้งเตือน: ดาร์คสเกล ไวเวิร์น พ่ายแพ้!] [ยินดีด้วย! ปาร์ตี้ของคุณได้รับค่าประสบการณ์จำนวนมหาศาล!] รินทิ้งตัวลงสู่พื้นอย่างหมดแรง ดาบในมือคลายพลังออก เธอยืนหอบหายใจถี่ สายตาที่มองกรณ์เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความชื่นชมและสายตาที่ซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้ “นาย… คำนวณจังหวะได้เป๊ะจนน่าขนลุกเลยนะ” รินเอ่ยพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่หาได้ยาก เธอปาดเหงื่อบนหน้าผากแล้วเดินตรงเข้ามาหาชายหนุ่ม “ถ้าไม่ได้นายช่วยไว้... ฉันคงทำไม่ได้หรอก” กรณ์เก็บอุปกรณ์วิเคราะห์พลางยิ้มตอบแบบถ่อมตัว “ผมแค่ทำหน้าที่ในส่วนของผมครับ รุ่นพี่นั่นแหละที่กล้าตัดสินใจในวินาทีสุดท้ายได้ดีเยี่ยม ถ้าดาบของรุ่นพี่ไม่คมพอ แผนของผมก็คงกลายเป็นแค่ความพยายามที่ไร้ความหมาย” บรรยากาศระหว่างทั้งสองกำลังอบอุ่นขึ้นจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ แต่แล้วรอยยิ้มของกรณ์ก็จางหายไป เมื่อเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอีกครั้ง—แต่คราวนี้เป็นเสียงโทนสีแดงฉานที่พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน [ระบบแจ้งเตือน: ความเสียหายที่ได้รับจาก ‘ดาบพิชิตมังกร’ ไปกระตุ้นกลไกบางอย่างในถ้ำ... ระวัง!] พื้นถ้ำที่ควรจะนิ่งสงบกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ผลึกมังกรที่ผนังถ้ำเริ่มเปล่งแสงสีม่วงดำที่น่าสะพรึงกลัว เสียงคำรามที่กึกก้องกว่าเดิมนับสิบเท่าดังขึ้นจากส่วนลึกของโถงที่มืดมิด “นี่มันอะไรกัน กรณ์... ดันเจี้ยนนี้ไม่มีบอสลับไม่ใช่เหรอ?” รินชักดาบขึ้นมาอีกครั้ง มือที่กำด้ามดาบสั่นเล็กน้อย เงาร่างมหึมาที่ใหญ่กว่าไวเวิร์นตัวแรกหลายเท่าเริ่มปรากฏชัดขึ้นจากความมืดมิด ดวงตาสีโลหิตจ้องมองมายังพวกเขาทั้งสอง รินสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ทำให้ขยับตัวไม่ได้ ราวกับถูกภูเขาขนาดยักษ์กดทับเอาไว้ “ริน... ถอยออกมาเดี๋ยวนี้!” กรณ์ตะโกนเสียงหลงเมื่อเห็นเงาของสิ่งมีชีวิตนั้นชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่แค่บอส... แต่คือผู้คุมขังที่ถูกพันธนาการไว้ในตำนานของเกมนี้ เงาร่างนั้นค่อยๆ ก้าวพ้นจากความมืด มันคือร่างในชุดเกราะโบราณที่สวมวิญญาณมังกรดำ—และที่สำคัญที่สุด มือของมันถือดาบที่ดูเหมือนกับของรินไม่มีผิดเพี้ยน หากแต่ดาบนั้นเป็นสีดำทมิฬที่กลืนกินแสงสว่างทุกอย่างรอบกาย “ดูเหมือนว่า ‘เจ้าของที่แท้จริง’ ของดาบนั่น จะไม่พอใจที่เห็นมันถูกใช้โดยคนอื่นนะครับ” กรณ์พึมพำ ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมกว่าครั้งไหนๆ เพราะสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ไม่ได้ถูกระบุไว้ในข้อมูลเกมที่เขารู้จักแม้แต่น้อย ทว่าก่อนที่รินจะได้ถามอะไร เสียงกระซิบที่เย็นเยือกดั่งความตายก็ดังก้องไปทั่วถ้ำ พร้อมกับคมดาบสีทมิฬที่พุ่งตรงมายังตำแหน่งของรินในพริบตา! แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ