เสียงร้องไห้ของรุ่นพี่สุดโหด

กลิ่นอายของอารามโบราณที่อบอวลด้วยละอองเกสรดอกไม้เรืองแสง และเศษซากของบอสระดับตำนานที่ค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีคราม คือภาพสุดท้ายก่อนที่สติสัมปชัญญะของระบบประสาทจำลองจะส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉาน "คำเตือน! ค่าความเสถียรของร่างอวตารต่ำกว่าสิบเปอร์เซ็นต์... ระบบกำลังบังคับตัดการเชื่อมต่อฉุกเฉินเพื่อความปลอดภัยของผู้เล่น" เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของผม ข้อมูลตัวเลขและค่าสถานะต่างๆ ที่ปกติจะเรียงรายอยู่มุมสายตาบัดนี้พร่ามัวจนแทบมองไม่เห็น ร่างกายของกรณ์ในโลกเสมือนทรุดฮวบลงกับพื้นหินเย็นเฉียบอย่างหมดแรง พลังงาน HP ที่เหลืออยู่เพียงแค่หลักหน่วยคือเครื่องยืนยันว่า กลยุทธ์การเสียสละเพื่อปิดฉากบอสเมื่อครู่ เกินขีดจำกัดของร่างกายและจิตใจไปมากโข ทว่า... ก่อนที่สติของผมจะดับวูบลงในความมืดมิด ผมกลับสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้าที่รีบร้อนจนผิดวิสัยของใครบางคน "กรณ์! นาย... นายได้ยินฉันไหม!" เสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยความตระหนกและสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ดังขึ้นข้างกาย ร่างเพรียวระหงในชุดเกราะกิลด์มาสเตอร์ระดับสูงพุ่งเข้ามาคุกเข่าลงข้างๆ อย่างไม่คิดชีวิต รินในยามนี้ไม่มีมาดของผู้นำกิลด์ผู้ทรงอำนาจและเย็นชาหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มือเรียวที่สวมถุงมือเหล็กกล้าสั่นเทาขณะพยายามเอื้อมมาประคองศีรษะของผมขึ้นจากพื้นหิน ผมพยายามจะฝืนยิ้มเพื่อบอกให้เธอรู้ว่าผมยังไหว แต่ลำคอกลับแห้งผากจนเปล่งเสียงออกมาไม่ได้แม้แต่พยางค์เดียว "อย่า... อย่าเพิ่งหลับตานะ!" หยาดน้ำตาอุ่นๆ หยดหนึ่งร่วงหล่นกระทบลงบนแก้มของผมในโลกเสมือนจริง ความรู้สึกเปียกชื้นและอุณหภูมิที่ถูกจำลองขึ้นมาอย่างแม่นยำจนเกินจริงนั้น ทำให้ผมเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ในโลก VRMMO แห่งนี้ ระบบประสาทถูกออกแบบมาให้รับรู้ความเจ็บปวดและความรู้สึกได้ แต่การแสดงออกทางอารมณ์ที่รุนแรงจนถึงขั้นร้องไห้ออกมา เป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่ง ยิ่งกับริน รุ่นพี่สาวผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นตลอดสามปีที่ผ่านมา ภาพของกิลด์มาสเตอร์ผู้เย่อหยิ่งกำลังนั่งน้ำตาร่วงเผาะๆ อยู่ตรงหน้า ยิ่งทำให้ผมทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่ "ริน... ผม..." ผมขยับริมฝีปากได้เพียงแผ่วเบา "เงียบไปเลยนะ นายมัน... นายมันบ้าที่สุด!" รินตวาดเสียงสั่น น้ำตาของเธอไหลอาบแก้มเนียนอย่างไม่คิดจะเช็ดออก มือสั่นระริกของเธอกดเรียกหน้าต่างไอเทมฉุกเฉินด้วยความลนลานจนหยิบผิดหยิบถูก "ทำไมยาฟื้นฟูถึงหมด... บ้าเอ้ย! ไอเทมซัพพอร์ตของฉันหายไปไหนหมดเนี่ย!" ภาพของรุ่นพี่คนเก่งที่กำลังลนลานจนทำอะไรไม่ถูก ทำให้ความเจ็บปวดจากพิษบาดแผลในเกมบรรเทาลงไปครึ่งหนึ่ง ผมมองใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาของเธอด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ทั้งอบอุ่นหัวใจและรู้สึกผิดระคนกันไป ตลอดเวลาที่ผ่านมา รินแบกรับความคาดหวังของสมาชิกนับร้อยในกิลด์ เธอต้องยืนหยัดในฐานะเสาหลักที่ไม่มีวันล้มลง เพื่อปกป้องทุกคนจากภัยคุกคามในเกมนี้ แต่ในวินาทีที่เธอคิดว่าผมกำลังจะจากไป... กำแพงที่เธอสร้างขึ้นมาตลอดกลับพังทลายลงในพริบตา "ผม... ไม่เป็นไรจริงๆ ครับ..." ผมฝืนรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย ยกมือขึ้นแตะหลังมือที่สั่นเทาของเธอเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นผ่านระบบสัมผัส "ภารกิจ... สำเร็จแล้วนะครับ" รินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วของผมสัมผัสโดนมือของเธอ ดวงตากลมโตที่แดงก่ำเพราะแรงสะอื้นมองตรงมาที่ผม แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความโกรธ ความโล่งใจ และความกลัวที่ยังคงตกค้างอยู่ภายในใจ เธอกัดริมฝีปากแน่นจนเป็นรอยขาว ก่อนจะซบหน้าลงกับไหล่ของผมในที่สุด แรงสะสะท้อนเบาๆ จากอกอิ่มที่แนบชิดทำให้ผมสัมผัสได้ถึงหัวใจในเกมที่เต้นรัวของเธอ "นาย... ห้ามทำอะไรบุ่มบ่ามแบบนี้อีกนะ... ได้ยินไหมกรณ์" เสียงกระซิบที่ลอดผ่านสะอื้นดังอยู่ข้างหู มันไม่ใช่คำสั่งในฐานะกิลด์มาสเตอร์อีกต่อไป แต่เป็นคำขอร้องจากหัวใจของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง "ครับ... ผมสัญญา" ผมตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางยกมือขึ้นโอบไหล่ของเธอไว้หลวมๆ เพื่อปลอบประโลมท่ามกลางความเงียบงันของซากปรักหักพัง บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงลมหายใจสั่นๆ ของคนทั้งคู่ที่สะท้อนก้องอยู่ในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้ เคมีที่อัดแน่นด้วยความผูกพันและกลยุทธ์ที่ร่วมฟันฝ่ามาด้วยกัน บัดนี้ได้หลอมรวมกลายเป็นความใกล้ชิดที่เกินเลยกว่าคำว่ารุ่นพี่รุ่นน้องในกิลด์ไปเสียแล้ว ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขนั้นไม่ได้คงอยู่ตลอดไป *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของทั้งสองคน ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนความสำเร็จของภารกิจเคลียร์บอสที่ควรจะเป็น แต่เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยโทนสีแดงฉานระดับสูงสุดที่ระบบไม่เคยแสดงผลมาก่อนในรอบหลายปี [ประกาศจากระบบกลาง: ตรวจพบความผิดปกติของข้อมูลในชั้นที่ 28...] [รหัสผ่านนิรนามถูกปลดล็อก: "ประตูแห่งราชันย์ผู้ล่วงลับ" กำลังเปิดออก] รินชะงัก เธอรีบผละออกจากไหล่ของผมโดยอัตโนมัติ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อหันไปมองใจกลางอารามที่บัดนี้พื้นศิลาสีดำกำลังแตกละเอียด ละอองข้อมูลสีแดงฉานพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าจำลองราวกับเปลวเพลิงจากขุมนรก แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณ จนทำให้ค่าสถานะ HP ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของผมส่งเสียงร้องเตือนวิกฤตอีกครั้ง ร่างกายของผมแข็งค้างด้วยสัญชาตญาณนักรบ บอสที่เราเพิ่งโค่นลงไปเมื่อครู่... เป็นเพียงแค่ด่านทดลองหน้าประตูเท่านั้นหรือ? รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่องรอยคราบน้ำตาบนใบหน้าจะยังคงอยู่ แต่แววตากลับแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวและเย็นชาเฉียบคมตามสัญชาตญาณของกิลด์มาสเตอร์อีกครั้ง เธอกระชับดาบยาวในมือแน่น ก่อนจะหันมามองผมที่ยังคงทรุดอยู่กับพื้นด้วยสายตาที่ซ่อนความห่วงใยเอาไว้ไม่มิด "กรณ์... ดูเหมือนว่าพวกเราจะยังพักผ่อนไม่ได้ง่ายๆ ซะแล้วล่ะ" ผมฝืนยانมุมปาก แม้ร่างกายจะล้าจนแทบขยับไม่ได้ แต่ประกายตาคมกริบของเกมเมอร์สายคำนวณกลับลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งเมื่อมองไปยังเงาดำมหึมาที่กำลังก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติเบื้องหน้า ตอนที่ 28 กำลังจะเปิดฉากขึ้นพร้อมกับความลับที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในประวัติศาสตร์ของเกม... ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมผจญภัยไปด้วยกันเสมอนะครับ ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ