สัญญาใจใต้แสงจันทร์เสมือนจริง

เสียงสะท้อนจากการกระแทกดาบครั้งสุดท้ายของบอสประจำดันเจี้ยนระดับตำนานยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ทว่าบรรยากาศภายในห้องโถงหินออบซิเดียนกลับเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่หอบถี่ของตัวละครทั้งสอง "นาย... คำนวณความเสียหายพลาดไปสามเปอร์เซ็นต์นะ กรณ์" เสียงของรินดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอทรุดตัวลงพิงกับแท่นศิลาโบราณ ชุดเกราะอัศวินสีเงินยวงของกิลด์มาสเตอร์มีรอยขีดข่วนและคราบเขม่าจากเพลิงมังกร เม็ดเหงื่อเสมือนจริงผุดพรายบนหน้าผากเนียนสวย เส้นผมสีดำสนิทลู่แนบแก้ม กรณ์ไม่ได้ตอบทันที ชายหนุ่มในชุดนักเวทย์โลว์โปรไฟล์เลือกที่จะนั่งลงบนพื้นหินเย็นเฉียบอย่างไร้มาด เขายกมือขึ้นปัดหน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่ลอยเคว้งกลางอากาศเพื่อตรวจสอบรายงานความเสียหายอย่างละเอียด นิ้วเรียวยาวกวาดผ่านข้อมูลมหาศาลด้วยความเร็วที่ผ่านการฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วน "สามเปอร์เซ็นต์นั้นผมจงใจต่างหากล่ะครับ รุ่นพี่" กรณ์เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบางเบา แววตาสีเข้มสะท้อนแสงเรืองรองจากผลึกมานาบนผนัง "ถ้าผมปิดฉากเร็วกว่านั้น ค่าสถานะความทนทานของเกราะรุ่นพี่จะลดลงต่ำกว่าเกณฑ์ความปลอดภัย... และเราคงไม่ได้อยู่ตรงนี้เพื่อมองดูพระจันทร์เสมือนจริงดวงนั้นหรอกครับ" รินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตางอนเงยหันไปมองยังช่องหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดโล่งสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนของเซิร์ฟเวอร์หลัก เบื้องบนนั้น คือดวงจันทร์จำลองสีครามขนาดยักษ์ที่กำลังสาดแสงนวลตาลงมาอาบไล้ผืนป่าโบราณและยอดเขาสูงชัน บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบและงดงามราวกับภาพวาดสีน้ำมัน ช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับความตายและความดุเดือดในสนามรบเมื่อครู่ หญิงสาวเบือนหน้าหนีสายตาที่เต็มไปด้วยความใส่ใจของรุ่นน้องปีสาม เธอเม้มริมฝีปากแน่นพยายามรักษามาดกิลด์มาสเตอร์ผู้เยือกเย็นและน่าเกรงขามที่คนทั้งเซิร์ฟเวอร์ต่างยำเกรง แต่หัวใจภายใต้เกราะเหล็กกลับเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ... ที่เด็กหนุ่มผู้ทำตัวกลมกลืนไปกับฉากหลังคนนี้ ก้าวเข้ามามีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเธอได้มากขนาดนี้ "นายเนี่ยนะ... ชอบทำตัวเป็นผู้รู้ดีอยู่เรื่อย" รินพึมพำเสียงเบา เบี่ยงประเด็นด้วยการหยิบขวดน้ำยาฟื้นฟูมานาขึ้นมาดื่มกลบเกลื่อนความประหม่า "เป้าหมายสูงสุดของกิลด์เรา... คือการพิชิตหอคอยแห่งอาเซอร์ร็อธชั้นที่ร้อยนะกรณ์ มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลย และฉัน... ในฐานะกิลด์มาสเตอร์ ฉันแบกความคาดหวังของทุกคนไว้ทั้งหมด... บางครั้งมันก็..." น้ำเสียงที่มักจะแข็งกร้าวและมั่นใจในตัวเองเสมอ กลับสั่นเครือเล็กน้อยในประโยคสุดท้าย รินก้มหน้าลงมองมือสั่นระริกของตัวเองที่กำดาบแน่น ความกดดันจากการเป็นที่หนึ่ง ความคาดหวังจากสมาชิกกิลด์นับร้อย และความกลัวที่จะทำพลาด ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เธอแบกรับไว้เพียงลำพังมาโดยตลอด โดยไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าภายใต้เกราะเหล็กอันแข็งแกร่งนั้น คือเด็กสาวมหาวิทยาลัยปีสี่คนหนึ่งที่บางครั้งก็รู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบอยากจะยอมแพ้ กรณ์มองภาพนั้นด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง เขารู้ดีว่าเบื้องหลังความสำเร็จอันรุ่งโรจน์ของกิลด์อันดับหนึ่ง มีหยาดเหงื่อและคราบน้ำตาซ่อนอยู่มากเพียงใด ชายหนุ่มขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนได้กลิ่นอายจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมผสานกับกลิ่นอายไอระเหยของระบบ VRMMO "รุ่นพี่ครับ" เสียงของกรณ์ทุ้มนุ่มและจริงจัง ไม่มีแววตาขี้เล่นหรือการหยอกเย้าเหมือนทุกที รินเงยหน้าขึ้นสบตาโดยไม่ทันตั้งตัว ดวงตาสีเข้มของกรณ์พุ่งตรงเข้ามาในหัวใจของเธอ ช่างนิ่งสงบ มั่นคง และเปี่ยมไปด้วยพลังบางอย่างที่ทำให้ความหวาดกลัวทั้งปวงเลือนหายไป "นาย..." "จำวันที่เราลงดันเจี้ยนด้วยกันครั้งแรกได้ไหมครับ" กรณ์เอ่ยขึ้นเบาๆ รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้า "วันนั้นรุ่นพี่บอกผมว่า อยากจะพาพวกพ้องไปให้ถึงจุดสูงสุดของโลกใบนี้ เพื่อดูว่าขอบฟ้าของเกมนี้มันงดงามแค่ไหน" รินพยักหน้าน้อยๆ เม้มปากแน่น "ผมจำคำพูดนั้นได้ขึ้นใจเลยล่ะครับ" กรณ์กล่าวต่อ น้ำเสียงราบเรียบแต่วาร์บเข้าสู่ก้นบึ้งความรู้สึกของคนฟังได้อย่างง่ายดาย "และผมก็ตัดสินใจแล้วว่า... ผมจะไม่ยอมให้ความฝันนั้นต้องสะดุดหยุดลงกลางทางเด็ดขาด" มือเรียวของกรณ์ยื่นออกไปอย่างช้าๆ ชายหนุ่มไม่ได้แตะต้องตัวเธอเพื่อเป็นการล่วงเกิน ทว่าปลายนิ้วของเขาหยุดลงตรงหน้ากากเหล็กส่วนที่ถอดออกได้ของเธอ เขาส่งยิ้มอบอุ่นที่ทำให้โลกเสมือนจริงใบนี้สว่างไสวขึ้นมาทันตา "ต่อให้เส้นทางข้างหน้าจะมีบอสนรกกี่ตัว หรือระบบจะออกแบบความยากมาท้าทายพวกเรามากแค่ไหน... ผมสัญญาครับ" กรณ์เว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่นที่ทรงพลัง "ผมจะเคียงข้างรุ่นพี่ พาไปให้ถึงเป้าหมายสูงสุดของเซิร์ฟเวอร์นี้ด้วยกัน... ผมจะไม่มีวันปล่อยให้รุ่นพี่ต้องแบกรับมันไว้คนเดียวอีกแล้วครับ" ตึ้ก... ตึ้ก... ตึ้ก... เสียงหัวใจของรินเต้นรัวรากับกลองศึกในอก ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียน แม้ว่านี่จะเป็นโลกเสมือนจริง และระบบประสาทจะถูกจำลองขึ้นมาผ่านกระแสไฟฟ้า แต่ความรู้สึกวาบหวามและตื่นเต้นที่อัดแน่นอยู่ในอกตอนนี้ มันเป็นของจริง... เป็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้เลย นี่คือครั้งแรกในชีวิตที่กิลด์มาสเตอร์ผู้เยือกเย็นและแข็งแกร่ง รู้สึกว่าหัวใจตัวเองกำลังจะหลุดออกมาจากอก เพียงเพราะคำสัญญาเรียบง่ายจากปากของรุ่นน้องปีสามคนนี้ รินอ้าปากค้างเล็กน้อย พยายามจะหาคำพูดมาโต้แย้งเพื่อรักษาฟอร์มความเป็นรุ่นพี่ แต่ลำคอกลับตีบตัน สมองประมวลผลช้าลงอย่างกะทันหัน ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายจนทำอะไรไม่ถูก "นาย... พูดบ้าอะไรเนี่ย..." เธอเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำจนลามไปถึงใบหู มือบางข้างที่ว่างอยู่หยิกชายเสื้อเกราะของตัวเองแน่นเพื่อระบายความตื่นเต้น "ใครเขาขอให้นายมาช่วยกัน... ฉันคนเดียวก็..." "หน้าแดงหมดแล้วนะครับ รุ่นพี่" กรณ์กระเซ้าด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ทว่าแววตายังคงเต็มไปด้วยความทะนุถนอม "เงียบไปเลยนะ! เจ้าเด็กนี่!" รินหันกลับมาค้อนใส่ด้วยความเขินอาย แต่ริมฝีปากที่ยกยิ้มขึ้นนิดๆ นั้นปฏิเสธความสุขในใจไม่มิด บรรยากาศระหว่างทั้งสองกำลังอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่หาได้ยากยิ่งในโลกแห่งการต่อสู้ ทว่า ในวินาทีที่ความอบอุ่นกำลังโอบกอดหัวใจของคนทั้งคู่เอาไว้นั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบสีแดงฉานอันเป็นเอกลักษณ์ของเหตุการณ์ฉุกเฉินดังขึ้นก้องกังวาน ทำลายความเงียบสงบยามค่ำคืนลงอย่างสิ้นเชิง หน้าต่างสีแดงเข้มขอบทองอร่ามปรากฏขึ้นตรงหน้าของทั้งคู่โดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า [ประกาศจากระบบเซิร์ฟเวอร์หลัก: ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤต!] [เงื่อนไขลับ 'สัญญาแห่งแสงจันทร์' ถูกกระตุ้นโดยสมบูรณ์ บอสลับนอกแผนที่: 'ราชันย์มังกรทมิฬโบราณ อาซูร่า' (ระดับ SSS) ได้รับรู้ถึงคำสัญญาของท่าน และตื่นจากการจำศีลในรอบพันปี!] รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขีดความสามารถในการวิเคราะห์สถานการณ์ของกิลด์มาสเตอร์ระดับท็อปพังทลายลงในพริบตา เมื่อหน้าจอแสดงผลแผนที่รอบตัวเธอกลายเป็นสีดำสนิท พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งพื้นดินใต้ฝ่าเท้า พื้นหินออบซิเดียนที่พวกเขาพิงอยู่เริ่มแตกร้าวเป็นทางยาว ละอองแสงสีม่วงเข้มพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแตก พร้อมกับเงาดำมหึมาที่แผ่ขยายปีกปกคลุมดวงจันทร์สีครามจนมืดสนิท และในวินาทีที่แสงจันทร์ดวงสุดท้ายถูกกลืนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมาก็ลืมตาขึ้นในความมืดมิด... จ้องมองตรงมายังพวกเขาจากเบื้องบน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ