การปรากฏตัวของบอสภาคพื้นทวีป

กลิ่นอายความชื้นของหินโบราณผสมผสานกับกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในโถงใต้ดินชั้นลึกที่สุดของดันเจี้ยนหลวง แสงคบเพลิงสีฟ้าครามสั่นไหววูบวาบตามแรงลมปริศนาที่พัดมาจากความมืดเบื้องล่าง สะท้อนเงาร่างของสองผู้เล่นที่ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของกองทัพโกเล็มหิน กรณ์ปัดเศษฝุ่นผงเวทมนตร์ที่เกาะอยู่ตามไหล่เสื้อเกราะเวทระดับสูงพลางผ่อนลมหายใจยาว ดวงตาคู่คมกวาดมองหน้าต่างสถานะโปร่งแสงสีแดงฉานที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ ตัวเลขพลังชีวิตของเขาเหลือเพียงสามสิบเปอร์เซ็นต์จากการปะทะกับมินิบอสสามตัวซ้อนเมื่อสิบนาทีที่แล้ว การคำนวณเส้นทางการเคลื่อนไหวและการบริหารค่ามานาอย่างแม่นยำคือสิ่งเดียวที่ทำให้พวกเขายืนอยู่ตรงจุดนี้ได้ "นายคำนวณพลาดไปสองวินาทีในจังหวะสกัดกั้นคอมโบของตัวที่สอง... รู้ตัวไหมครับ" เสียงหวานปนหอบเหนื่อยเล็กน้อยดังขึ้นจากด้านข้าง รินในชุดเกราะอัศวินสีเงินยวงสลักลายกิลด์ดราก้อนฟางทรงอำนาจกำลังใช้ดาบใหญ่ค้ำยันร่างเพื่อพยุงตัว ใบหน้าเรียบเนียนเปื้อนคราบเขม่าสีดำแต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความทึ่ง เธอปาดเหงื่อออกจากหน้าผากด้วยหลังมือ ก่อนจะปรายตามองรุ่นน้องปีสามที่ชอบทำตัวเป็นโลว์โปรไฟล์คนนี้ด้วยแววตาที่ซับซ้อน "ถ้าผมคำนวณพลาดเป๊ะตามเวลามาตรฐาน เราคงต้องเสียมานาพุชันไปอีกสองขวดครับรุ่นพี่ รินต่างหากที่ขยับองศาโล่เอียงไปสามองศา ทำให้แนวป้องกันเปิดช่องว่างให้พลังเวทสะท้อนกลับมาโดนดาเมจใส่ผม" กรณ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นัยน์ตาไม่ได้มองหน้าเธอแต่กำลังจดจ่ออยู่กับการวิเคราะห์รอยแตกบนพื้นศิลาเบื้องหน้า รินชะงักไปเล็กน้อย เม้มริมฝีปากแน่นอย่างหาข้อเถียงไม่ได้ เธอเกลียดนักเวลาที่เด็กนี่ใช้เหตุผลทางคณิตศาสตร์มาต้อนจนมุม แถมยังพูดความจริงโดยไม่ถนอมน้ำใจกิลด์มาสเตอร์ผู้ยิ่งใหญ่นี้เลยสักนิด "นี่นาย... หัดไว้หน้าฉันบ้างไม่ได้หรือไง หะ?" รินเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามทำตัวให้ดูน่าเกรงขามสมกับตำแหน่ง แต่มันกลับดูเหมือนเด็กสาวที่กำลังงอนมากกว่าจะน่ากลัวในสายตาของกรณ์ "ความจริงก็คือความจริงครับ การเอาชีวิตรอดในดันเจี้ยนระดับนี I-Rate ไม่มีที่ให้ความเกรงใจมาประนีประนอมหรอกนะ" กรณ์หันมาสบตาเธอนิ่ง รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที "แต่... ขอบคุณสำหรับการคุ้ม องกันในจังหวะสุดท้ายนะครับ ถ้าไม่ได้โล่ของริน ผมคงโดนสกิลล้างบางเก็บไปแล้วจริงๆ" หัวใจของกิลด์มาสเตอร์สาวกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว คำชมเรียบง่ายแต่จริงใจแบบนี้แหละที่เธอแพ้ทางทุกที รินรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อ พยายามจัดระเบียบน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติ "อะ... อืม ก็แค่มือมันลอยไปเองต่างหาก อย่าสำคัญตัวผิดนักเลยน่า" บรรยากาศรอบตัวกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าความเงียบครั้งนี้ไม่ได้น่ารื่นรมย์เหมือนเคย เมื่อไอหมอกสีดำทมิฬเริ่มพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกของพื้นศิลาเบื้องล่าง อุณหภูมิภายในห้องโถงลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กลิ่นอายกดดันมหาศาลแผ่ขยายออกมาราวกับภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุ "ระวังตัวด้วยครับ!" กรณ์ก้าวเท้าขวาไปข้างหน้าโดยสัญชาตญาณ แขนซ้ายยกโล่เวทมนตร์ขึ้นตั้งรับพร้อมกับเรียกดาบสั้นบรรจุโค้ดคำนวณความเร็วสูงขึ้นมาถือไว้ ร่างกายของเขาสัมผัสได้ถึงสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ส่งเสียงร้องเตือนภัยดังลั่นในหัว ระดับอันตรายพุ่งทะยานเกินขีดจำกัดของระบบที่เคยเจอมา พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนทั้งสองต้องทรงตัวแทบไม่ไหว เสียงคำรามต่ำทุบก้องกังวานมาจากความมืดมิดใต้พื้นพิภพ ราวกับเสียงร้องของอสูรกายโบราณที่หลับใหลมานับพันปี และในวินาทีต่อมา หน้าต่างระบบสีแดงฉานนับร้อยหน้าต่างก็ดีดเด้งขึ้นมาพร้อมกันจนบังทัศนียภาพเบื้องหน้าจนหมดสิ้น [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด!] [ตรวจพบการปลุกพลังของบอสภาคพื้นทวีป: 'ราชันย์มังกรอมตะ บาลเทอร์รอน' (The Immortal Dragon King, Balterron) - ระดับ Mythical] [คำเตือน: เขตพื้นที่รอบตัวท่านถูกล็อกด้วยม่านพลังมิติ ผู้เล่นไม่สามารถใช้ไอเทมเคลื่อนย้ายหนีได้ อัตราการรอดชีวิต 0.00%] รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ข้อมูลในฐานข้อมูลกิลด์ไม่เคยมีบันทึกเกี่ยวกับบอสตัวนี้มาก่อน มันคือความลับที่ถูกฝังกลบไว้ใต้รากฐานของอาณาจักร ในความมืดมิดเบื้องล่าง ดวงตาสีทองอร่ามคู่มหึมาขนาดเท่ารถบรรทุกเปิดขึ้นพร้อมกัน มันส่องประกายอำมหิตและทรงอำนาจเสียจนวิญญาณของผู้เล่นแทบหลุดออกจากร่าง เสียงหัวเราะต่ำทุบที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงถ้ำ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังขึ้นในโสตประสาทของกรณ์โดยตรง "มนุษย์ตัวจ้อย... เจ้ากล้าดียังไงถึงปลุกการหลับใหลของข้า" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ