สายตาที่เปลี่ยนไป

"ถอยหลังสามก้าว... แล้วเตรียมใช้วิชาสะท้อนเวทมนตร์ระดับต้นทันทีที่มันขยับขาซ้ายครับรุ่นพี่ริน!" น้ำเสียงของกรณ์ราบเรียบแต่มั่นคงราวกับแท่งหินผา ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันแค่เส้นยาแดง กลิ่นอายความกดดันระดับมหาภัยแผ่พุ่งออกมาจากเงามืดเบื้องหน้า จนกระทั่งไอเย็นยะเยือกเสียดแทงผิวอวตารในเกมจนชาหนึบ แสงสีแดงฉานที่สว่างวาบขึ้นจากเบ้าตาของเงาสีดำขนาดมหึมาสะท้อนลงบนนัยน์ตาของคนทั้งคู่ มันคือบอสลับประจำดันเจี้ยนระดับสูงที่ระบบเกมไม่ได้บันทึกไว้ในสารานุกรมทั่วไป เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังก้องกังวานบาดลึกถึงจิตวิญญาณ แรงกดดันทางจิตวิทยา (Mental Pressure) จากค่าสถานะที่เหนือกว่าหลายเท่าตัวกำลังบีบเค้นสติสัมปชัญญะของพวกเขาทีละน้อย ในวินาทีวิกฤตเช่นนี้ ตามปกติแล้วสมาชิกปาร์ตี้มือใหม่ทั่วไปคงสติหลุดและวิ่งหนีเอาชีวิตรอดอย่างไร้ทิศทางไปแล้ว แต่รินในฐานะกิลด์มาสเตอร์ผู้ทรงเกียรติแห่งกิลด์อันดับหนึ่ง กลับพบว่าร่างกายของเธอก้าวถอยหลังสามก้าวตามคำสั่งของรุ่นน้องปีสามคนนี้โดยสัญชาตญาณ... ไม่ใช่เพราะเธอกลัวจนสิ้นสติ แต่เป็นเพราะน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจอย่างประหลาดนั้น มีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้สมองของเธอยอมรับมันเป็นคำสั่งโดยไม่ต้องเสียเวลาประมวลผล *ตู้มมม!* พื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้าของเงาสีดำแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แรงระเบิดจากการพุ่งตัวของบอสสร้างคลื่นกระแทกมหาศาลซัดสาดฝุ่นผงตลบอบอวล ทว่า ขาซ้ายของมันเพิ่งจะขยับตามทิศทางที่กรณ์คาดการณ์ไว้อย่างไม่ผิดเพี้ยน! "ตอนนี้แหละครับ!" สิ้นเสียงของกรณ์ รินที่ร่างกายขยับไปก่อนความคิดตวัดไม้เท้าในมืออย่างรวดเร็ว วงแหวนเวทสีฟ้าครามปรากฏขึ้นเบื้องหน้า สะท้อนพลังโจมตีมืดมิดที่ซัดตรงเข้ามากลับคืนสู่ร่างของเจ้าของเงาดำอย่างสมบูรณ์แบบ เกิดเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังลั่นสะท้อนไปทั่วโถงถ้ำมืดมิด ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นของรินเหลือบมองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่เคียงข้างเธอในเสี้ยววินาทีนั้น หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง... ไม่ใช่ด้วยความหวาดกลัวต่อศัตรูเบื้องหน้า แต่เป็นความรู้สึกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอก ท่ามกลางความมืดมิดและเศษซากปรักหักพัง แผ่นหลังของกรณ์ไม่ได้ดูบอบบางหรือไร้เดียงสาเหมือนเด็กใหม่ที่เข้ามาอาศัยบุญบารมีกิลด์ของเธออีกต่อไป ดวงตาของเขาไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับพราวระยับด้วยประกายความคิด คำนวณ วิเคราะห์ และอ่านทางของบอสตัวนี้ล่วงหน้าทีละสเต็ปราวกับเขากำลังเล่นหมากรุกกระดานโปรด "เด็กคนนี้..." รินพึมพำกับตัวเองในใจขณะร่ายเวทบทต่อไป ที่ผ่านมารินมองกรณ์เป็นเพียงรุ่นน้องร่วมมหาวิทยาลัยที่ดูน่ารัก เรียบร้อย และค่อนข้างจะโลว์โปรไฟล์จนเกือบจะจืดจางในสายตาของคนทั่วไป เธอรับเขาเข้ากิลด์ก็เพราะความเอ็นดูผสมกับความเกรงใจเล็กน้อยตามประสาคนรู้จักกันเท่านั้น ใครจะไปคิดเล่าว่า ภายใต้ท่าทางเงอะงะและรอยยิ้มเจียมเนื้อเจียมตัวนั้น จะซ่อนมันสมองระดับอัจฉริยะที่มองเห็นจุดอ่อนของบอสระดับตำนานที่แม้แต่เหล่ายอดฝีมือระดับท็อปของเซิร์ฟเวอร์ยังต้องกุมขมัง "รุ่นพี่รินครับ อย่าเพิ่งเหม่อสซิครับ เลือดของมันลดลงต่ำกว่าสามสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว มันกำลังจะเปลี่ยนเฟสการโจมตีเป็นรูปแบบธาตุไฟ เตรียมตัวรับมือการโจมตีแบบวงกว้างนะครับ!" คำเตือนที่เฉียบคมดึงสติของกิลด์มาสเตอร์สาวให้กลับคืนสู่ปัจจุบันทันด่วน รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ แต่ลึกๆ ในใจ แววตาที่เธอมองกรณ์ได้แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่สายตาของรุ่นพี่ที่มองรุ่นน้องผู้ด้อยประสบการณ์อีกต่อไปแล้ว แต่เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความทึ่ง ความคาดหวัง และ... ความไว้วางใจอย่างเต็มเปี่ยม "นายเนี่ยนะ... ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ลึกจริงๆ นะกรณ์" รินแอบกระซิบเบาๆ ระหว่างที่เธอยกโล่เวทมนตร์ขึ้นป้องกันคลื่นความร้อนที่กำลังแผดเผาเข้ามา "ผมไม่ได้ซ่อนอะไรหรอกครับ แค่... เล่นเกมนี้มานานพอกับการสังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่คนอื่นมักจะมองข้ามก็เท่านั้นเองครับ" กรณ์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ ขณะที่นิ้วมือเรียวยาวของเขาขยับรัวบนหน้าจออินเตอร์เฟซระบบเพื่อคำนวณเส้นทางการหลบหลีกชุดต่อไปอย่างแม่นยำ การประสานงานระหว่างทั้งคู่ในตอนนี้ดำเนินไปอย่างลื่นไหลอย่างไร้รอยต่อ รินเปรียบเสมือนดาบอันทรงพลังที่พร้อมฟาดฟันศัตรูตามคำสั่ง ส่วนกรณ์คือมันสมองและดวงตาคู่วันที่มองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างในยุทธภพเสมือนจริงแห่งนี้ ความรู้สึก "พึ่งพาได้" ที่รินไม่เคยได้รับจากสมาชิกคนอื่นในกิลด์ เนื่องจากเธอต้องแบกรับภาระกิลด์มาสเตอร์ไว้คนเดียวมาตลอด กำลังหลั่งไหลเข้าสู่หัวใจของเธออย่างอบอุ่น ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศการต่อสู้ที่กำลังดำเนินไปอย่างได้เปรียบ เสียงแจ้งเตือนจากระบบอันเป็นลางสังหรณ์แห่งความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ก็ดังขึ้นก้องในโสตประสาทของทั้งคู่ *ติ๊ง! [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากดันเจี้ยนลับระดับ SSS - 'ห้วงนิทราแห่งราชันย์ไร้หน้า']* *ติ๊ง! [เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: ผู้เล่น 'กรณ์' และผู้เล่น 'ริน' ได้รับความสนใจจากสิ่งมีชีวิตโบราณ บอสลับตัวจริงได้ตื่นขึ้นแล้ว...]* ทันทีที่เสียงระบบสิ้นสุดลง แสงไฟทั้งหมดในดันเจี้ยนก็ดับวูบลงในพริบตา ความมืดสนิทกลืนกินทุกสิ่งรอบตัว ร่างของบอสตรงหน้าสลายกลายเป็นละอองสีดำอย่างไร้ร่องรอย ก่อนที่พื้นดินเบื้องล่างจะสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นยิ่งกว่าเดิม รอยแยกขนาดมหมหาสีม่วงเข้มเปิดออกตรงกลางห้องโถง พร้อมกับกลิ่นอายอันทรงพลังที่กดทับจนลมหายใจแทบหยุดะชัก จากรอยแยกนั้น... เรียวขาในชุดเกราะโบราณสีดำสนิทก้าวเหยียบลงบนพื้น ชายหนุ่มรูปงามเรือนผมสีเงินยาวสลวย ใบหน้าไร้ตำหนิแต่เย็นชาไร้ความรู้สึกค่อยๆ เงยขึ้นสบตาตรงมายังพวกเขา และประโยคแรกที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของมัน ก็ทำให้กรณ์ถึงกับชะงักค้างไปทันที— "ในที่สุด... ข้าก็หากลุ่มผู้สืบทอดที่คู่ควรกับการเดิมพันครั้งสุดท้ายนี้เจอเสียที เจ้าหนู... เจ้าสนใจจะสืบทอดบัลลังก์แห่งอาเซอร์ร็อธแทนข้าไหมล่ะ?" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับพวกเขานะครับ