ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นอายคาวเลือดและละอองเถ้าถ่านคละคลุ้งจนแสบจมูก ทัศนียภาพรอบกายบิดเบี้ยวกลายเป็นสีแดงฉานจากม่านพลังงานปริศนาที่ผนึกกั้นอาณาเขตเอาไว้ เสียงคำรามทุ้มต่ำราวกับแผ่นดินแยกสะท้อนก้องสะเทือนเข้าไปถึงขั้วหัวใจ ทุกย่างก้าวที่ไอน้ำร้อนพ่นออกมาจากรอยแยกของพื้นดินทำให้เกราะเหล็กกล้าส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอาร์ด เบื้องหน้าของผม คือมังกรอัคนีตัวมหึมา ดวงตาสสีทองอร่ามจดจ้องตรงมายังจุดที่เรายืนอยู่ มันไม่ใช่บอสตามเนื้อเรื่องทั่วไป แต่เป็นสิ่งมีชีวิตระดับความหายากที่ระบบเพิ่งประกาศเตือนภัยฉุกเฉินทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ — *ทาราทอส มังกรอัคนีกลืนวิญญาณ เลเวล 99* "นายยังยืนเหม่ออะไรอยู่, กรณ์!" น้ำเสียงเฉียบขาดแต่แฝงด้วยความร้อนรนดังขึ้นทำลายสมาธิ รินในชุดเกราะสีเงินยวงสะท้อนแสงไฟจากลาวา หันกลับมามองผม แววตาของกิลด์มาสเตอร์สาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานีฉายแววตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดาบใหญ่ในมือของเธอสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงกดดันระดับมหาศาลจากมอนสเตอร์ตรงหน้าที่เกินขีดจำกัดของปาร์ตี้ทั่วไปจะรับมือไหว ผมไม่ได้ตอบทันที สายตาคมกริบกวาดมองสภาพแวดล้อมอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลอัตราการรีโหลดของสกิล ระยะห่าง และภูมิประเทศที่เป็นแอ่งกระทะ ความจริงแล้ว ในสถานการณ์ที่ถูกล็อกพื้นที่และห้ามใช้ไอเทมเคลื่อนย้ายเช่นนี้ ทางเลือกที่สมเหตุสมผลที่สุดตามหลักการเล่นเกมคือการตายเพื่อรีเซ็ตจุดเกิด แต่มันใช้ไม่ได้กับสถานการณ์เฉพาะหน้าที่มี 'เธอ' อยู่ตรงนี้ "รุ่นพี่ครับ" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ท่าทีที่ดูสุขุมจนเกินไปทำให้รหัสดวงตาของหญิงสาวหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ "สถานการณ์แบบนี้ นายยังจะมีอารมณ์มาทำตัวใจเย็นอยู่อีกงั้นเหรอ?" รินกัดริมฝีปากแน่น มือเรียวกำด้ามดาบแน่นขึ้นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "ทางออกจากระบบถูกปิดกั้น ไอเทมวาร์ปใช้ไม่ได้ เลเวลของพวกเราห่างจากมันเกือบสามสิบเลเวล... ถ้าปะทะตรงๆ มีแต่ตายกับตาย" "เพราะรู้ว่าถ้าปะทะตรงๆ จะตาย เราถึงต้องหาทางเลือกอื่นไงครับ" ผมขยับแว่นตาไร้กรอบบนใบหน้า เล็กน้อย — เป็นท่าทางติดตัวเวลาที่ผมเริ่มคำนวณกลยุทธ์ "รุ่นพี่เรียกผมมาที่นี่ คงไม่ใช่แค่บังเอิญผ่านมาเจอหรอกจริงไหมครับ?" รินสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตากลมโตไหววูบไปชั่วขณะ เธอคงไม่คิดว่าเด็กหนุ่มที่มักทำตัวโลว์โปรไฟล์และถูกมองว่าเป็นแค่นักศึกษาปีสามธรรมดาคนนี้ จะอ่านเกมของเธอทะลุปรุโปร่งในเวลาอันสั้นขนาดนี้ กิลด์มาสเตอร์สาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความเยือกเย็นกลับคืนมา ก่อนจะสะบัดมือเรียกหน้าต่างระบบสีฟ้าใสขึ้นมากลางอากาศ ข้อมูลโค้ดและตัวเลขข้อตกลงปรากฏขึ้นต่อหน้าผม [ระบบ: ผู้เล่น 'ริน' ส่งคำเชิญเข้าร่วมปาร์ตี้เฉพาะกิจระดับสูง] [เงื่อนไขพิเศษ: ปฏิบัติการร่วมเพื่อสร้างความเสียหายสูงสุด (Damage Threshold) ต่อ 'ทาราทอส' เกิน 15% ภายในเวลา 5 นาที] ผมกวาดสายตาอ่านเงื่อนไขย่อยบรรทัดสุดท้าย หัวใจเต้นช้าลงอย่างมีสมาธิ *กรณีสำเร็จ:* ปลดล็อกไอเทมเควสต์ระดับตำนานและสิทธิ์เข้าถึงห้องคลังสมบัติลับของกิลด์ *กรณีล้มเหลว:* ตัวละครของผู้เล่น 'กรณ์' จะถูกลบออกจากระบบถาวร (Permadeath) ตามบทลงโทษของพื้นที่ต้องห้ามระดับ SSS "นี่มัน... ข้อเสนอที่ออกจะเอาเปรียบไปหน่อยนะครับ" ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "หากผมทำสำเร็จ รุ่นพี่ก็ได้ผลงานไปเต็มๆ แต่ถ้าผมพลาด ผมต้องเสียเวลาเล่นมาเป็นปีเพื่อปั้นตัวละครใหม่ตั้งแต่เลเวลหนึ่งเลยนะ" "นายกลัวงั้นเหรอ?" รินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามใช้ความเยือกเย็นเข้าข่ม ทั้งที่หูทั้งสองข้างของเธอเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความประหม่าที่ถูกมองทะลุ "นายมีชื่อเสียงในฐานะ 'นักคำนวณเงา' ในบอร์ดลับไม่ใช่หรือไง? ถ้ามีความสามารถจริง ก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิว่านายไม่ได้มีดีแค่ปาก... หรือว่าแท้จริงแล้ว นายก็แค่นักเล่นเกมขี้ขลาดที่ไม่กล้าแม้แต่จะเดิมพัน?" จิตวิทยาตื้นๆ ของเธอช่างเดาง่ายเสียจริง เธอจงใจใช้คำพูดท้าทายเพื่อผลักดันให้ผมตอบรับ แต่วิธีการมองผมด้วยหางตาและท่าทางกอดอกพยายามทำตัวเหนือกว่านั้น... กลับดูน่าเอ็นดูเสียมากกว่าน่าเกรงขามในสายตาของนักวางแผนอย่างผม ผมถอนหายใจเบาๆ ปลดล็อกเกราะแขนเพื่อเตรียมความพร้อม นิ้วมือเรียวยาวขยับเคาะเบาๆ บนอากาศเพื่อเรียกใช้งานหน้าต่างสกิลลับที่ซ่อนไว้ใต้ซับเซ็ตของอาชีพเสริม "ความกลัวเป็นสิ่งที่มีประโยชน์ครับรุ่นพี่ มันช่วยให้เราไม่ตายโง่ๆ" ผมก้าวเท้าเข้าไปใกล้เธออีกหนึ่งก้าว จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่เธอใช้เป็นสบู่ในเกมลอยมาแตะจมูก รินชะงักไปเล็กน้อย ถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยสัญชาตญาณเมื่อใบหน้าของเราเข้าใกล้กันเกินความจำเป็น "แต่ถ้าเป็นการเดิมพันกับรุ่นพี่... ผมไม่เคยคิดจะปฏิเสธอยู่แล้วครับ" นิ้วเรียวของผมกดปุ่มยืนยันคำเชิญบนหน้าต่างระบบทันที [ระบบ: ผู้เล่น 'กรณ์' ตอบรับเข้าร่วมปาร์ตี้เฉพาะกิจ] [คำเตือน: เริ่มต้นนับถอยหลังภารกิจ 5 นาที — 4:59... 4:58...] เสียงระฆังเตือนภัยดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าเดิมเมื่อทาราทอสอ้าปากกว้าง เปลวเพลิงสีดำสนิทรวมตัวกันที่ลำคอของมันจนเกิดเป็นแสงสว่างวาบที่แผดเผาทุกสิ่งให้กลายเป็นจุล รินเบิกตากว้างเมื่อตระหนักว่าลมหายใจมังกรกำลังจะพุ่งตรงมาที่เรา พลังทำลายล้างนั้นสูงเกินกว่าโล่ของเธอจะรับไหว "หลบไป!" เธอกรีดร้องพร้อมกับพุ่งตัวเข้ามาเพื่อจะผลักผมออกไป ทว่า เร็วกว่าที่เธอจะเอื้อมมือถึง ผมกลับคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น ดึงร่างเพรียวบางให้เข้ามาอยู่ในวงแขน แล้วกดตัวลงหลบหลังแนวหินอัคนีที่คำนวณไว้แล้วว่าหนาพอจะต้านทานแรงกระแทกได้เสี้ยววินาที ร่างกายของเราแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วผ่านชุดเกราะ "อย่าเพิ่งใจร้อนสิครับรุ่นพี่" ผมกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอทำให้หญิงสาวตัวแข็งทื่อ "หน้าที่ปกป้องปาร์ตี้... ให้เป็นหน้าที่ของผมเอง" ทันทีที่พูดจบ ผมก็ดีดนิ้วส่งสัญญาณไปยังไอเทมกับดักที่วางล่อไว้ตั้งแต่ก่อนที่เธอจะเดินเข้ามาหาผมเสียอีก วงเวียนเวทมนตร์สีครามสว่างวาบขึ้นใต้ร่างของมังกรอัคนี ขัดขวางการปล่อยพลังและสร้างความเสียหายต่อเนื่องอย่างแม่นยำ ดวงตากลมโตของรินเบิกกว้างด้วยความทึ่ง ระคนความประหลาดใจเมื่อเห็นตัวเลขความเสียหายพุ่งขึ้นเป็นชุดบนหัวของบอสระดับ 99 อย่างต่อเนื่อง ทว่า ก่อนที่รอยยิ้มแห่งชัยชนะจะทันได้วาดขึ้นบนใบหน้าของผม พื้นดินเบื้องล่างก็ยุบตัวลงอย่างกะทันหัน เสียงคำรามที่ดังกว่าเดิมนับร้อยเท่าระเบิดขึ้นจากใต้พิภพ พร้อมกับเงาสلัวสีดำทมิฬขนาดมหึมาที่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นจากความมืดมิดเบื้องล่าง — สิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ตัวของทาราทอสไม่ใช่ลูกน้อง แต่มันคือ... [ประกาศฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับภัยพิบัติ "อาร์คเดมอน - โบราณกาล" เลเวล 100 ปรากฏตัว!] -------------------------------------------------------------- ขอบคุณสำหรับการติดตามและการเดินทางร่วมกันในทุกๆ ตัวอักษรนะครับ — "ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ"