ทฤษฎีสีที่ต่างกัน

"ถ้าคุณขีดเส้นสีแดงตรงนี้ลงบนบัวผนังไม้สักทองยุคเรเนสซองส์ชิ้นนี้ ผมจะถือว่าคุณไม่ใช่สถาปนิก... แต่เป็นพวกป่าเถื่อนที่ไร้ซึ่งรสนิยม" ปลายนิ้วเรียวของรินรดาเคาะลงบนแปลนกระดาษไขแผ่นใหญ่ด้วยแรงอารมณ์ที่กรุ่นโกรธจนสั่นระริก เสียงตบโต๊ะเบาๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดโบราณ คฤหาสน์หลังนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของกระดาษเก่า ฝุ่นละอองที่ลอยล่องในลำแสงยามบ่ายดูราวกับละอองดาว แต่วินาทีนี้ บรรยากาศรอบตัวพวกเขากลับร้อนระอุยิ่งกว่าเตาหลอม อาคเนย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาละสายตาจากแปลนพิมพ์เขียวในมือ ชายหนุ่มปรายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเรียաբนิ่งที่เปี่ยมด้วยความระอาใจ ร่างสูงโปรดในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นข้อแขนแข็งแรงกอดอกแน่น เขาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะไม้มะฮอกกานีตัวยาวจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "คุณรินรดาครับ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นอย่างใจเย็น "นี่คือศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้ว ไม่ใช่พิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้ง ถ้าเราไม่ปรับโครงสร้างการรับน้ำหนักใหม่ ชั้นหนังสือโบราณพวกนี้จะพังครืนลงมาฝังร่างพวกเราไว้ใต้ซากประวัติศาสตร์ที่คุณหลงใหลนัก... และผมบอกตามตรงนะ ตายในกองหนังสือมันไม่ได้เท่หรอกครับ มันรกและเป็นภาระกู้ภัย" "คุณอาคเนย์!" ดวงตากลมโตของภัณฑารักษ์สาววาวโรจน์ขึ้นด้วยความขัดแย้ง รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนเป็นรอยแดง เธอยืนหยัดเผชิญหน้ากับสถาปนิกหนุ่มฝีมือฉกาจผู้เปี่ยมไปด้วยอีโก้ล้นพ้นโดยไม่ยอมก้มหัวให้แม้แต่น้อย "คุณไม่เข้าใจจิตวิญญาณของที่นี่เลยสักนิด... ห้องสมุดนี้ไม่ใช่แค่กองหนังสือ แต่มันคือหัวใจของคฤหาสน์หลังนี้! ทุกรอยขีดข่วน ทุกคราบกาลเวลา มันคือเรื่องราวที่บอกเล่าว่าตระกูลนี้ผ่านอะไรมาบ้าง การที่คุณจะเอาโครงสร้างเหล็กสีดำสนิทมาคาดทับมัน ก็เหมือนกับการเอาโซ่ตรวนมาล่ามร่องรอยอดีตเอาไว้ คุณกำลังทำลายมันต่างหากล่ะ!" อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากของเขายิ่งทำให้คนมองอยากจะคว้าหนังสือเล่มหนาปาใส่หน้าสักที สถาปนิกหนุ่มก้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปใกล้จนรินรดาได้กลิ่นหอมสะอาดจางๆ เจือกลิ่นบุหรี่มวนโปรดและกระดาษเก่าจากตัวเขา "สถาปัตยกรรมไม่ใช่เรื่องของความเพ้อฝัน แต่มันคือความจริงที่จับต้องได้... คุณมองเห็นแค่ความโรแมนติกสีซีดๆ ของอดีต แต่ผมมองเห็นรอยร้าวในโครงสร้างที่รอวันพังทลาย" อาคเนย์จ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวย น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อยแต่ยังคงความเฉียบคม "ทฤษฎีสีที่คุณพูดถึง... สีแดงของความดื้อรั้นที่คุณกำลังยึดติด มันกำลังจะฆ่าคนนะรินรดา ถ้าเกิดแผ่นดินไหวขึ้นมาจริงๆ แปลนสีเทาโมเดิร์นของผมต่างหากที่จะปกป้องชีวิตคน ไม่ใช่ความคลาสสิกปลอมๆ ที่พร้อมจะพังทลายลงมาทับคุณ" หัวใจของรินรดากระตุกวูบไม่ใช่เพราะคำขู่เรื่องแผ่นดินไหว แต่เป็นเพราะคำว่า 'รินรดา' ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกนั่น น้ำเสียงทุ้มที่เรียกชื่อเธอห้วนๆ โดยไม่มีพิธีรีตองทำเอาสติที่กำลังพยายามรวบรวมแทบกระเจิง เคมีบางอย่างที่ปะทะกันระหว่างความแข็งกร้าวและดื้อรั้นก่อตัวขึ้นในอากาศจนแทบหายใจไม่ออก "ฉันไม่ได้ดื้อรั้น..." เสียงของเธอบอกเบาลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอนั้นใกล้เกินกว่าจะตั้งสติได้ทัน "ฉันแค่ปกป้องสิ่งที่สมควรได้รับการรักษา... คุณมันเป็นพวกเย็นชา ไร้หัวใจ มองทุกอย่างเป็นแค่ตัวเลขและแท่งเหล็ก!" "แล้วถ้าผมเย็นชาจริง..." อาคเนย์ขยับเข้าไปอีกก้าว จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นหนังสือด้านหลังอย่างจัง ร่างสูงกักเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ยันชั้นหนังสือไว้ ปลายจมูกคมสันห่างจากแก้มเนียนเพียงไม่กี่เซนติเมตร "ทำไมหัวใจบ้าๆ นี่ถึงเต้นแรงทุกครั้งที่คุณเถียงผมล่ะครับ... คุณรินรดา" รินรดาลมหายใจสะดุด เธอนิ่งค้างไปกับคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของคนเจ้าระเบียบ ใบหน้าหวานแดงก่ำขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือความเขินอายที่พุ่งพล่านจนควบคุมไม่อยู่ มือบางยกขึ้นเตรียมจะผลักอกแกร่งออกไปให้พ้นทาง แต่ปลายนิ้วกลับสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจใต้เสื้อเชิ้ตของเขาที่เต้นรัวเร็วไม่แพ้เธอเลย ทว่า ก่อนที่สงครามประสาทและบรรยากาศชวนใจเต้นรัวจะล้ำเส้นไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงปรบมือดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสมุด ทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต "โอ้โห... ภาพวาดคู่รักสถาปนิกกับภัณฑารักษ์กำลังปรับความเข้าใจกันนี่ช่างน่าประทับใจเสียจริงครับ แต่น่าเสียดายนะ... ที่ห้องสมุดห้องนี้ กำลังจะถูกทุบCทิ้งในอีกสามวันข้างหน้าอยู่แล้ว" ร่างท้วมในชุดสูทราคาแพงของธันวาปรากฏขึ้นที่กรอบประตู ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย ธันวากวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะหันมาสบตากับอาคเนย์และรินรดาด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ "คุณธันวา!" รินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ ขณะที่อาคเนย์หรี่ตาลง ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบตึงและเย็นชาดังเดิมในเสี้ยววินาที รังสีความดุดันแผ่ออกมาจากตัวสถาปนิกหนุ่มทันทีเมื่อเห็นหน้าศัตรูทางธุรกิจตัวฉกาจ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ