โปรเจกต์ที่ไม่มีใครอยากรับ

"ถ้าคุณคิดจะเอาคานเหล็กพ่นกันสนิมพวกนี้มาแปะทับโครงสร้างไม้สักทองอายุร้อยปี... ผมแนะนำให้คุณเอาใบปริญญาบัตรสถาปนิกไปคืนกระทรวงแล้วไปขับวินมอเตอร์ไซค์หน้าปากซอยยังจะมีประโยชน์กับสังคมมากกว่าครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววดูแคลนอย่างไม่คิดจะปิดบังดังขึ้น ท่ามกลางฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในแสงแดดยามบ่ายซึ่งสาดส่องผ่านกระจกสีสเตนกลาสบานใหญ่ อาคเนย์ขยับแว่นสายตาขอบโลหะเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแปลนกระดาษไขแผ่นโตในมือด้วยจังหวะที่แสดงถึงความหงุดหงิดอย่างถึงที่สุด ร่างสูงโปรดในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มไร้รอยยับตัดกับบรรยากาศหม่นหมองของคฤหาสน์โบราณหลังนี้อย่างสิ้นเชิง เขายืนกอดอกพิงเสาไม้สลักลายวิจิตร สายตาสีเข้มกวาดมองสภาพความทรุดโทรมรอบตัวด้วยความรู้สึกขัดหูขัดตา ราวกับทุกตารางนิ้วของที่นี่กำลังท้าทายความสมบูรณ์แบบในหัวของเขา รินรดาชะงักมือที่กำลังใช้แปรงขนนุ่มปัดฝุ่นออกจากกรอบรูปโบราณ เธอค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับผู้ชายปากร้ายที่เพิ่งถูกส่งตัวมาเป็น "ความหวังสุดท้าย" ในการบูรณะคฤหาสน์ตระกูลวรกุลหลังนี้ ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ เธอไม่ได้สะทกสะท้านกับคำดูถูกนั้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มุมปากอิ่มกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย "ถ้าคุณใช้สมองอันปราดเปรื่องระดับดอกเตอร์ด้านสถาปัตยกรรมของคุณคิดสักนิด คุณก็น่าจะรู้ว่าไม้สักทองพวกนี้มันเปราะบางเกินกว่าจะรับน้ำหนักส่วนต่อเติมใหม่ได้ตามลำพัง..." รินรดาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเขาช้าๆ ปลายรองเท้าผ้าใบสีขาวหยุดลงห่างจากรองเท้าหนังขัดมันของเขาเพียงคืบเดียว เธอยืดตัวขึ้นสบตาเขาตรงๆ "หรือว่าสถาปนิกแถวหน้าอย่างคุณเก่งแต่ปาก แต่พอเจอโจทย์ยากเข้าหน่อยก็สมองตีบตัน จนต้องคิดวิธีแก้ปัญหาแบบมักง่ายสิ้นดีคะ?" อาคเนย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความเย็นชาแผ่ออกมาจากตัวเขาทันทีที่ได้ยินประโยคย้อนกลับนั้น เขาไม่ชอบผู้หญิงอวดดี และยิ่งเกลียดภัณฑารักษ์ที่เอาแต่เพ้อฝันถึงอดีตโดยไม่มองความเป็นจริงอย่างเธอเป็นที่สุด "ผมชื่ออาคเนย์ และผมถูกจ้างมาเพื่อจัดการโปรเจกต์นี้ให้จบ ไม่ได้ถูกจ้างมาฟังคุณสาธยายความผูกพันไร้สาระกับบ้านเก่าใกล้พังหลังนี้" เขาก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อลดช่องระยะห่าง จนลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมี้ลและนิโ코เฟรชจางๆ ปะทะเข้ากับใบหน้าเนียนใสของเธอ "จำไว้ว่าอีกสามเดือนข้างหน้า ที่ดินตรงนี้จะต้องถูกเปลี่ยนเป็นคอมเพล็กซ์หรูมูลค่าหลายพันล้านตามคำสั่งของธันวา หน้าที่ของคุณคือส่งมอบข้อมูลวัตถุโบราณ ไม่ใช่มาทำตัวเป็นก้างขวางคอผม" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธที่พุ่งปรี๊ดจนแทบจะระเบิดออกมา เธอกำแปรงในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "คุณมันก็เป็นแค่เครื่องมือรับใช้ทุนนิยมสามานย์!" เธอกัดฟันกรอด เสียงสั่นด้วยความอัดอั้น "คิดจะทำลายประวัติศาสตร์เพื่อแลกกับเศษเงินสกปรกพวกนั้น คุณไม่มีหัวใจ... อาคเนย์!" "ผมมีสมองครับ ซึ่งเป็นสิ่งที่ดูเหมือนคุณกำลังขาดแคลน" อาคเนย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียաբนิ่งแต่เชือดเฉือนทุกคำพูด "ถ้าไม่มีผมป่านนี้คฤหาสน์นี่คงโดนธันวาพังทิ้งไปตั้งแต่เดือนก่อนแล้ว เลิกทำตัวเป็นนางเอกละครน้ำเน่าแล้วกางแปลนออกมาซะ เรามีเวลาจำกัด และผมไม่อยากเสียเวลากับคนไร้เหตุผล" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ เคมีที่ดึงดูดและผลักไสในเวลาเดียวกันทำให้พื้นที่รอบตัวแคบลงถนัดตา อาคเนย์จ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยสายตากร้าวร้าว ขณะที่รินรดาก็จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทที่ดึงดูดราวกับหลุมดำคู่นั้นโดยไม่ยอมหลบตา ทว่า ในจังหวะที่สงครามประสาทกำลังดำเนินไปถึงจุดเดือด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านหลัง "โอ้โห บรรยากาศต้อนรับอบอุ่นเสียจริงครับ... ดูท่าทางคุณสองคนจะเข้ากันได้ดีกว่าที่ผมคิดไว้นะครับเนี่ย" ทั้งคู่สะดุ้งเล็กน้อย ผละออกจากกันทันทีราวกับถูกไฟช็อต รินรดาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ ขณะที่ใบหน้าของอาคเนย์บึ้งตึงขึ้นในทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของร่างท้วมในสูทแบรนด์ดังที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่กลางห้อง ธันวากวาดตามองคนทั้งสองด้วยแว่นกันแดดราคาแพงที่เหน็บไว้ตรงกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะยิ้มกริ่มแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้อาภรณ์ความอดทนเส้นสุดท้ายของอาคเนย์ขาดผึ่ง "พอดีผมพา 'แขกพิเศษ' อีกคนมาเซอร์ไพรส์คุณอาคเนย์ด้วยน่ะครับ... หวังว่าจะชอบใจนะ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ