อาถรรพ์ภาพถ่ายติดวิญญาณ

“กวิน! ฉันบอกให้วางไอโฟนเครื่องนั้นลงเดี๋ยวนี้ ถ้าภาพในนั้นมันทำพิษขึ้นมาจริงๆ ฉันจะตบให้คว่ำเลย คอยดู!” รินตวาดลั่นพลางขยับถอยหลังไปจนแผ่นหลังปะทะกับกำแพงห้องทำงานที่เย็นเฉียบ เสียงของเธอสั่นพร่าขณะจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือของชายหนุ่มที่กำลังยิ้มหน้าระรื่น ทั้งที่สถานการณ์ตรงหน้าแทบจะทำเอาคนขวัญอ่อนหัวใจวายตายได้ทุกเมื่อ กวินหุบยิ้มทันควันเมื่อเห็นแววตาจริงจังของหญิงสาว เขาไม่ได้กวนประสาทอย่างที่เคยทำเป็นประจำ นิ้วเรียวยาวของเขาสั่นเล็กน้อยขณะเลื่อนหน้าจอภาพถ่ายที่เพิ่งกดชัตเตอร์ไปเมื่อครู่—ภาพของระเบียงทางเดินหลังประตูกระจกบานนั้น ที่ตอนแรกควรจะว่างเปล่า แต่ตอนนี้... กลับปรากฏเงาดำทมิฬรูปร่างคล้ายคนยืนซ้อนทับอยู่ด้านหลังรินในภาพ “ริน... ผมไม่ได้ล้อเล่น” กวินกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความขี้เก๊กที่มักจะพกติดตัวหายไปจนหมดสิ้น “ไอ้เงาตรงนี้มันไม่ใช่แค่ฝุ่นในเลนส์ แต่มันคือคน... และสร้อยเส้นที่มันใส่ที่คอเนี่ย มันคุ้นตาเหลือเกิน” รินนิ่งค้างไป เธอขยับเข้าไปใกล้หน้าจออย่างลืมตัว ความกลัวที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความสงสัยที่พุ่งพล่านจนจุกอก เธอเพ่งมองรอยสร้อยรูปจี้กังหันสีเงินที่ห้อยอยู่บนคอของเงามืดนั้น หัวใจของเธอเหมือนถูกกระชากลงไปกองที่ตาตุ่ม เพราะสร้อยเส้นนั้น... มันคือเส้นเดียวกับที่เธอเคยทำหายไปเมื่อสิบปีก่อน ในวันที่แม่ของเธอจากไปอย่างมีเงื่อนงำ “ทำไม... ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่” รินพึมพำ เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับความเงียบของห้อง “คุณเคยบอกว่าคุณกำพร้า แต่ทำไมผีตนนี้ถึงหวงของขวัญชิ้นสุดท้ายของคุณขนาดนี้ล่ะ?” กวินถามพลางเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ดวงตาคมเข้มคู่นั้นไม่มีแววกวนประสาทหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ “หรือจริงๆ แล้วสิ่งที่ตามรังควานคุณมาตลอด ไม่ใช่ผีร้ายที่ไหน แต่มันคือ...” “หุบปากนะกวิน!” รินขัดขึ้น แววตาเริ่มรื้นไปด้วยหยดน้ำใส เธอไม่ต้องการยอมรับความจริงที่ว่า อดีตที่เธอพยายามลบเลือนกำลังตามมาทวงคืนถึงในที่ทำงาน ในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์ของกวินก็ดังขึ้น ‘ตึ๊ง!’ สั้นๆ แต่มันดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด กวินกดดูข้อความนั้นด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด [ข้อความจาก: ปริศนา] *‘ริน... รอยสร้อยที่เธอเห็นน่ะ มันไม่ได้อยู่แค่ในรูปหรอกนะ ลองหันไปดูที่กระจกหลังตัวเธอสิ... สิ่งที่เธอพยายามลืม มันไม่ได้จากไปไหนเลย’* บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในทันที อุณหภูมิลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอ รินค่อยๆ หันกลับไปมองกระจกบานใหญ่ที่ติดอยู่ผนังห้อง เธอเห็นเงาสะท้อนของกวินที่ยืนอยู่ข้างหลัง แต่เหนือไหล่ของเธอขึ้นไปในกระจกนั้น... มีมือซีดเผือดผอมแห้งของใครบางคนกำลังเอื้อมมาแตะที่ลำคอของเธออย่างแผ่วเบา “กวิน...” รินเรียกชื่อเขา เสียงสั่นเครือ “ฉัน... ฉันขยับตัวไม่ได้” กวินไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือรินเพื่อดึงเธอออกมาจากจุดนั้น แต่ทว่า ทันทีที่เขาสัมผัสตัวเธอ ร่างกายของทั้งคู่ก็เหมือนถูกไฟฟ้าช็อต แรงปะทะมหาศาลผลักให้พวกเขากระเด็นไปคนละทิศละทาง ภาพในกระจกบานนั้นเริ่มแตกร้าวเป็นทางยาว เหมือนกับว่าบางสิ่งที่อยู่ในนั้นกำลังจะพังทลายข้ามมิติออกมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง “ไม่ต้องกลัว!” กวินตะโกนฝ่าเสียงเปรี้ยงปร้างของกระจกที่กำลังจะแตกละเอียด เขาคว้ามือถือขึ้นมาอีกครั้งหวังจะใช้แสงแฟลชไล่สิ่งชั่วร้ายตามตำราที่เคยอ่านมา แต่ทว่าหน้าจอโทรศัพท์กลับรวนหนัก ตัวอักษรบนหน้าจอเด้งขึ้นมาซ้อนกันจนอ่านแทบไม่รู้เรื่อง [ข้อความจาก: ปริศนา] *‘อย่าพยายามช่วยเธอเลยกวิน... เพราะคนที่เธอพยายามปกป้องมาตลอด ก็คือคนเดียวกับที่ฆ่าเธอในอดีตชาติยังไงล่ะ’* คำพูดนั้นทำให้รินนิ่งอึ้ง ดวงตาเบิกโพลงมองกวินที่ยังคงพยายามหยัดกายลุกขึ้นมาหาเธอ ความสงสัยในตัวชายหนุ่มคนนี้ถูกจุดชนวนขึ้นอย่างรุนแรง หรือว่าเขาเองก็มีความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากกวนประสาทที่เขาสวมใส่อยู่ทุกวัน? ก่อนที่รินจะทันได้ถามอะไร เสียงกระซิบที่เย็นเยียบก็ดังขึ้นข้างหูของเธอ... เป็นเสียงของเธอเอง... เสียงของเธอที่ยังเด็กกว่านี้มาก “พี่กวิน... ช่วยรินด้วย...” รินหันขวับไปมองกวินที่ยืนค้างอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้ทำหน้าตกใจเหมือนก่อนหน้านี้ แต่มองเธอด้วยสายตาที่เรียบเฉย... และในจังหวะที่มือที่มองไม่เห็นกระชากเธอล้มลงไปกับพื้น กวินก็ก้าวเข้ามาใกล้แล้วกระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “ในที่สุด... เธอก็จำได้สักทีนะ ริน” ฝากติดตามตอนต่อไปว่าเรื่องราวความลับของทั้งคู่จะเป็นอย่างไรนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่ด้วยกันมาจนถึงตอนนี้ค่ะ!