เราจะรอดไปด้วยกันใช่ไหม?

"ในที่สุด... เธอก็จำได้สักทีนะ ริน" เสียงแหบพร่าราวกับมาจากก้นบึ้งของมหาสมุทรดังก้องอยู่ในหัวของฉัน แต่นั่นไม่ใช่เสียงของกวินแน่นอน เพราะตอนนี้กวินกำลังยืนหน้าซีดเผือด ตัวสั่นราวกับลูกนกตกน้ำอยู่ตรงหน้าฉันในห้องเก็บของที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันและกลิ่นธูปไหม้ที่คละคลุ้งจนน่าเวียนหัว "จำได้อะไรของนายกวิน! เลิกทำหน้าเหมือนเห็นผี... เอ้อ นายเห็นผีอยู่แล้วนี่! เลิกทำหน้าเหมือนจะขาดใจตายแล้วอธิบายมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่าเมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น!" ฉันแผดเสียงใส่อย่างลืมตัว มือที่ถือไฟฉายสั่นระริกจนลำแสงแกว่งไปมาบนกำแพงไม้เก่าๆ กวินกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา เขาขยับเข้ามาใกล้ฉันโดยอัตโนมัติจนไหล่เราชนกัน ความอบอุ่นจากร่างกายของเขามันช่างขัดกับบรรยากาศวังเวงรอบข้างเหลือเกิน "อย่าเพิ่งโวยวายได้ไหมยัยคุณโปรดิวเซอร์ เรื่องเมื่อกี้... คือเรื่องเมื่อกี้ แต่เรื่องที่ผมกำลังจะบอกคือ ถ้าเราไม่ร่วมมือกันตอนนี้ เราสองคนได้ไปนอนในโลงเป็นเพื่อนกันจริงๆ แน่" กวินสูดหายใจลึก ดวงตาคมกริบที่มักจะฉายแววกวนประสาทบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความจริงจังจนฉันใจหาย "ร่วมมือ? นายจะบอกว่าไอ้คำสาปเฮงซวยที่ติดตัวนายมาตั้งแต่เกิดนั่นน่ะเหรอ เราจะแก้ยังไง? ไปหาหลวงพ่อที่วัดป่า? หรือต้องไปโปรยเกลือรอบบ้าน?" "ไม่ใช่เกลือครับคุณพี่ แต่เป็น... ความเชื่อใจ" กวินเลิกคิ้วมองฉัน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหน้าจอแชตที่เปิดค้างไว้ มันเป็นข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่ม 'ภารกิจพิชิตผี' ที่เขาสร้างขึ้นมาเมื่อนาทีที่แล้ว [กวิน: นี่คือแผนผังอาคมที่ผมแกะมาจากบันทึกเก่าของตระกูล ถ้าคุณรินช่วยคุมจังหวะการทำพิธี ผมจะรับผิดชอบส่วนที่อันตรายที่สุดเอง] ฉันมองหน้าจอแชตสลับกับใบหน้าของกวินที่ดูเหนื่อยล้า "นายล้อเล่นใช่ไหม? นี่เรากำลังคุยเรื่องชีวิตคนนะ ไม่ใช่การจัดรายการทีวีที่จะมานัดคิวกันแบบนี้" "แล้วคุณเห็นทางรอดอื่นไหมล่ะริน?" กวินขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีก ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้าที่ข้างแก้มฉัน ใจฉันเต้นรัวเหมือนกลองชุด "ผมรู้ว่าคุณกลัว ผมก็กลัว แต่ทุกครั้งที่มีคุณอยู่ข้างๆ ผมรู้สึกว่า... ต่อให้ผีทั้งป่าช้าจะมารุม ผมก็ยังมีเหตุผลที่ต้องรอดไปกับคุณ" "ปากหวาน... แต่สถานการณ์แบบนี้จะมาหยอดไม่ได้นะ!" ฉันหน้าแดงซ่าน แต่ก็ยอมวางมือลงบนสมุดจดที่กวินยื่นให้ มันเป็นสัญลักษณ์ว่าตกลง ฉันยอมกระโดดลงไปในนรกกับเขาแล้ว "เอาล่ะ เริ่มจากบทสวดแรก... ผมจะนำ คุณตาม ถ้าผมพลาด คุณดึงสติผมนะ ถ้าผีมา คุณ... สู้ตายเลยนะ" กวินหัวเราะแห้งๆ แก้เขิน "ถ้าฉันสู้ตาย นายก็นอนรอความตายไปเลยนะ!" ฉันตอกกลับ แต่มือก็เริ่มจัดเรียงอุปกรณ์ประกอบพิธีที่ดูไม่ต่างจากของเล่นเด็กในสายตาคนอื่น แต่ในสายตาเราตอนนี้ มันคืออาวุธชิ้นสำคัญ บรรยากาศในห้องเงียบลงจนได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน รินก้มลงอ่านตัวอักษรขอมโบราณในสมุดด้วยเสียงอันสั่นเครือ กวินยืนประจันหน้ากับความมืดมิดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นที่มุมห้อง เงาดำทะมึนนั้นเริ่มขยายใหญ่ขึ้นจนบดบังแสงไฟฉายของเราจนเกือบมิด "ริน... อย่าหยุดนะ" เสียงกวินแผ่วลง เหมือนเขากำลังถูกบางอย่างดึงรั้งไว้ "กวิน! นายมองหน้าฉันไว้ อย่ามองมัน!" ฉันเอื้อมมือไปคว้าแขนเขาไว้แน่น ความเย็นเฉียบจากมือของเขามันทำให้ฉันรู้ว่าสิ่งที่เขาเผชิญอยู่มันหนักหนาแค่ไหน ทว่า... ในวินาทีที่ฉันกำลังจะตะโกนชื่อเขาเพื่อเรียกสติ กวินกลับหันมามองฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แววตาขี้เล่นหายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนที่ชวนให้ใจสั่นระรัว เขาเอื้อมมือมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าฉันออกแผ่วเบา "ถ้าเราตายไปจริงๆ ผมแค่จะบอกว่า... ที่ผ่านมาผมไม่ได้แกล้งคุณนะ ผมน่ะ..." เขายังพูดไม่จบ เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังขึ้นพร้อมกับกำแพงห้องที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ประตูไม้ที่ควรจะล็อคอยู่กลับเปิดผางออก และสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าเราไม่ใช่ผีอย่างที่คาดไว้... แต่เป็นร่างของชายชราในชุดไทยย้อนยุคที่หน้าตาเหมือนกวินราวกับถอดแบบกันมา เขาถือมีดอาคมในมือแน่นและพุ่งตรงมาที่ฉัน "ไม่ได้... แกห้ามเอาชีวิตผู้หญิงคนนี้ไป!" กวินแผดเสียงลั่นพร้อมกระโดดเอาตัวเข้าบังฉันไว้ แต่ชายชราคนนั้นกลับหยุดชะงัก ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ชายชราคนนั้นก็ยิ้มออกมา... ยิ้มที่ทำให้เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ "กวิน... ถ้าอยากให้แม่หญิงคนนี้รอด แกต้องเลือกว่าจะยอมแลกด้วย 'หัวใจ' ของตัวเองหรือ 'ความทรงจำ' ของคนรัก" ฉันชะงักกึก มองกวินที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างหน้า ความลับที่เขาส่งแชตมาค้างไว้ในโทรศัพท์แจ้งเตือนขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้... มันไม่ใช่ข้อความจากกวิน แต่มันเป็นข้อความจาก 'ริน' อีกคนที่อยู่ในโทรศัพท์ของฉันเอง [ริน (อีกคน): อย่าเชื่อมันกวิน... เพราะฉันยืนอยู่หลังแกมาตลอดตั้งแต่นาทีแรกที่เข้าห้องนี้มา!] เสียงลมหายใจเย็นยะเยือกเป่ารดที่ต้นคอของฉัน... ฉันค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ และพบว่ามีร่างของฉันเอง ยืนยิ้มเย็นเยียบอยู่หลังกวิน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางสุดป่วนชวนขนลุกนี้มาถึงตอนที่ 8 นะคะ เสียงกระซิบยามดึกจะพาไปลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ