ห้องพักที่แอร์เย็นผิดปกติ

"คุณถอยออกไปให้ห่างจากเตียงเดี๋ยวนี้เลยนะกวิน! นี่มันห้องพักห้องเดียวที่มีอยู่ แล้วคุณจะมาเบียดฉันทำไม" รินตวาดลั่นพลางขยับตัวไปจนชิดขอบเตียงฝั่งหน้าต่าง มือเรียวกำผ้าห่มแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าสวยฉายแววหงุดหงิดปนหวาดระแวง ไม่ใช่เพราะกลัวกวินจะทำมิดีมิร้ายหรอกค่ะ แต่เป็นเพราะอุณหภูมิในห้องพักที่จู่ๆ ก็ดิ่งฮวบลงราวกับเรากำลังนั่งอยู่ในช่องแช่แข็ง ทั้งที่เพิ่งกดปุ่มเปิดแอร์ไปแค่ยี่สิบห้าองศา กวินที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงอีกฝั่งหันมามองด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตากลับวาวโรจน์ด้วยความสนุกที่ปิดไม่มิด เขาไม่ได้ขยับตัวถอยตามสั่ง แต่กลับหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่าง ก่อนจะโยนเครื่องมือสื่อสารลงบนที่นอนระหว่างเรา "จะให้ถอยไปไหนครับคุณโปรดิวเซอร์ ห้องนี้มีเตียงเดียว โซฟาก็พัง แถมประตูห้องน้ำก็ล็อคไม่ได้... ถ้าคุณอยากโดนอะไรที่มองไม่เห็นลากขาลงไปใต้เตียงแทนที่จะเป็นผม ก็เชิญขยับไปจนชิดผนังนั่นเถอะ" "ปากดีนะ!" รินสวนกลับทันควัน แม้ปากจะด่า แต่สายตาก็เหลือบมองไปที่มุมมืดของห้องพักโรงแรมเก่าแก่ที่ดูเหมือนเพิ่งผ่านการบูรณะมาแค่ผิวเผิน กลิ่นธูปจางๆ ลอยมาเตะจมูกทั้งที่ในห้องนี้ไม่มีใครจุดอะไรเลย เสียงลมหวีดหวิวลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาเป็นระยะ เหมือนเสียงคนกระซิบที่ฟังไม่ได้ศัพท์ กวินถอนหายใจยาว ก่อนจะเอื้อมมือมาดึงแขนรินเบาๆ ให้เข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด "เลิกทำตัวเป็นคนดื้อในสถานการณ์คับขันได้ไหม ริน... ฟังนะ ผมไม่ได้อยากใกล้ชิดคุณเพราะหื่นกามหรอกนะ แต่ไอ้ 'คนข้างๆ' ที่คุณต้องระวังน่ะ ไม่ใช่ผม แต่มันเป็นใครบางคนที่ชอบโผล่มาตอนคนเผลอต่างหาก" รินชะงัก เธอจ้องมองกวินที่วันนี้ดูจริงจังผิดปกติ แววตาทะเล้นขี้เล่นที่มักจะมีให้เห็นเสมอหายไป เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่ทำให้หัวใจที่เต้นรัวด้วยความกลัวเริ่มเปลี่ยนจังหวะไปในทางอื่น *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนแชตจากเครื่องของรินดังขึ้นในความเงียบ เธอหยิบขึ้นมาดูแล้วก็ต้องเบิกตากว้าง *กวิน (เจ้าของห้อง): ถ้ากลัวจนตัวสั่น ก็ยอมให้ผมกอดดีๆ จะได้หายหนาว... หรืออยากให้ผีมาช่วยกอดแทนล่ะ?* "กวนประสาท!" รินพิมพ์ตอบกลับไปทันทีโดยไม่เงยหน้า "คนกำลังเครียด ยังจะมาเล่นบ้าอะไรตอนนี้!" "ก็อยากให้คลายเครียดไงครับ" กวินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปกดรีโมทแอร์เพิ่มอุณหภูมิขึ้นอีก แต่หน้าจอดิจิทัลกลับแสดงผลตัวเลขที่เด้งขึ้นลงอย่างบ้าคลั่ง 16... 25... 18... 10... จนสุดท้ายมันดับวูบไปเอง บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นจนลมหายใจกลายเป็นไอ รินรู้สึกได้ถึงสัมผัสเย็นเฉียบที่แตะลงบนข้อเท้า เธอสะดุ้งสุดตัวและโผเข้ากอดกวินโดยสัญชาตญาณ "กะ... กวิน! มีคนจับขาฉัน!" กวินไม่ได้ตกใจอย่างที่คิด เขาคว้าตัวรินมากอดไว้แน่น มืออีกข้างหยิบเครื่องรางสายมูที่เตรียมมาโยนออกไปกลางห้องทันที "ไม่ต้องกลัว! ผมอยู่นี่แล้ว" เขาตะคอกใส่ความมืด ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความโกรธที่ก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตของเขา "ถ้าอยากลองดี ก็เข้ามา แต่อย่าแตะต้องผู้หญิงของผม!" รินเงยหน้าขึ้นจากอกกว้าง หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำ ทั้งจากความกลัวผีและจากคำพูดที่เพิ่งหลุดออกมาจากปากเขา ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้อง จู่ๆ ไฟเพดานก็กระพริบถี่ๆ ก่อนจะดับสนิท ทิ้งให้เราทั้งคู่จมอยู่ในความมืดที่มีเพียงแสงจันทร์สลัวๆ รำไรจากหน้าต่าง แต่สิ่งที่ทำให้รินแทบหยุดหายใจไม่ใช่ความมืด... เธอมองเห็นใครบางคนกำลังยืนอยู่ตรงปลายเตียง ร่างนั้นสูงชะลูด ผิวหนังซีดเผือดเหมือนศพที่จมน้ำมานาน และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือใบหน้าที่ไร้ดวงตาคู่นั้นกำลังจ้องมองมาที่ริน แต่ทว่า... มือเย็นเยือกของมันกลับค่อยๆ เลื่อนมาวางบนไหล่ของกวินที่กำลังปกป้องเธออยู่ "กวิน... ข้างหลัง..." รินกระซิบเสียงสั่น เธอกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่น กวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองช้าๆ แทนที่จะกรีดร้องหรือหนี เขากลับแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย "อ๋อ... นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็ชอบ 'ลองของ' ถึงขนาดมานั่งดูคนเขารักกันเหรอครับ? แต่โทษทีนะ คืนนี้คิวผมจองแล้ว" เขาสะบัดมือที่จับไหล่เขาออกอย่างแรง ก่อนจะหันมาหารินแล้วกดริมฝีปากลงบนหน้าผากเธอเบาๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่ขนหัวลุกชันรินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ความกลัวที่มีมลายหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยความร้อนรุ่มที่ลามไปถึงใบหู ทันใดนั้น เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวจากฝั่งทางเดินข้างนอก ทั้งที่โรงแรมนี้ควรจะปิดโซนให้เราพักเพียงสองคน กวินขมวดคิ้วแน่น เขาผละจากรินแล้วลุกขึ้นยืนบังเธอไว้มิด "ใครมาเคาะตอนตีสอง..." รินถามด้วยเสียงอันสั่นเครือ กวินไม่ตอบ เขาค่อยๆ เดินไปที่ประตู มองผ่านตาแมวที่มืดสนิท ก่อนจะหันกลับมาด้วยสีหน้าถอดสีที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน "ริน... อย่าเพิ่งกรี๊ดนะ" เขากระซิบเสียงแหบพร่า "คนที่ยืนอยู่หน้าห้อง... คือผมเอง" เสียงทุบประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงเรียกด้วยน้ำเสียงเดียวกันกับกวินเปี๊ยบ "ริน... เปิดประตูให้หน่อย ผมลืมกุญแจห้องไว้ข้างในครับ" รินหันไปมองกวินที่ยืนอยู่ข้างๆ ซึ่งตอนนี้เขากำลังตัวสั่นระริก แต่ยังคงคว้ามือเธอไว้แน่น "อย่าเปิดนะ... ถ้ามันเข้ามาได้ เราไม่รอดแน่" ขอบคุณที่ติดตามอ่านความหลอนปนหวานของตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ด้วยรักจากเสียงกระซิบยามดึกค่ะ