รอยนิ้วมือบนกระจกรถ

"คุณกวิน! บอกให้จอดไงคะ จะขับเลยทางเลี้ยวไปถึงพม่าหรือยังไง!" เสียงแหลมสูงของรินดังแทรกความเงียบงันภายในรถ SUV คันเก่งที่ตอนนี้บรรยากาศภายในเริ่มขมุกขมัวเกินกว่าจะเรียกว่าการเดินทางปกติ เธอจิกมือลงบนเบาะที่นั่งข้างคนขับจนเล็บแทบจิกเข้าไปในเนื้อผ้า ในขณะที่กวินทำเพียงหักพวงมาลัยหลบก้อนหินบนถนนลูกรังเปลี่ยวร้างด้วยความนิ่งเฉยที่น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "ใจเย็นครับ... เอ้ย ใจเย็นสิครับคุณริน ทางนี้ GPS มันบอกว่าลัดไปได้ ถึงเร็วกว่าทางหลักตั้งครึ่งชั่วโมง" กวินพยายามกลั้วหัวเราะเพื่อลดบรรยากาศตึงเครียด แต่มือที่กำพวงมาลัยสั่นเทาเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด "ลัดหรือลงเหวคะ! ดูข้างทางสิคะ ป่าขนาดนี้ ไฟถนนสักดวงยังไม่มี แล้วไอ้ที่คุณบอกว่า GPS น่ะ... ล่าสุดมันบอกว่าเรากำลังขับอยู่บนแม่น้ำแล้วนะคะ!" รินตะโกนกลับพลางชี้ไปที่หน้าจอมือถือที่กะพริบถี่ๆ ดับๆ ติดๆ สลับกับสัญญาณภาพที่กลายเป็นเส้นยุ่งเหยิงราวกับสายรุ้งสีดำ "เออ จริงว่ะ" กวินพึมพำ ก่อนจะแตะเบรกจนรถหยุดกึกกลางทางแยกที่ล้อมรอบไปด้วยต้นไม้ใหญ่โน้มกิ่งลงมาขวางถนนเหมือนอุโมงค์มรณะ ความเงียบเข้าปกคลุมทันที เสียงจิ้งหรีดที่เคยร้องระงมเงียบหายไปเหมือนถูกใครกดปุ่ม Mute "คุณกวิน... ดูที่กระจกข้างคนขับ" รินกระซิบ เสียงของเธอสั่นพร่า ดวงตาเบิกกว้างจ้องไปที่กระจกบานฝั่งคนขับที่ตอนนี้มีคราบฝ้าจางๆ ก่อตัวขึ้น แม้เครื่องปรับอากาศจะไม่ได้เปิดเย็นจัด กวินค่อยๆ หันไปมองตามสายตาของริน หัวใจของเขากระตุกวูบ รอยนิ้วมือ... ไม่ใช่แค่รอยเดียว แต่เป็นรอยนิ้วมือเรียวยาวหลายสิบนิ้วกดทับกันจนยุ่งเหยิงอยู่บนผิวกระจกด้านนอก ทั้งที่ข้างนอกนั้นไม่มีใครยืนอยู่เลย ลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนกระจกจนเป็นฝ้าขุ่นมัว ราวกับมีบางอย่างกำลังโน้มตัวลงมาดูพวกเขาจากด้านบนหลังคารถ "เฮ้ย... นี่มันไม่ใช่ของเล่นแล้วนะ" กวินพึมพัง พลางรีบกดล็อกรถทุกประตูด้วยสัญชาตญาณ *ตึก... ตึก...* เสียงเคาะเบาๆ ดังขึ้นบนหลังคารถ คล้ายเสียงเล็บเคาะกระเบื้อง มันดังต่อเนื่องและจังหวะเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ รินคว้าแขนกวินไว้แน่นจนแทบจะกลายเป็นที่พึ่งเดียวในนาทีชีวิต "คุณกวิน... ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้! ขับไปข้างหน้าเลย!" รินตะโกนแข่งกับเสียงเคาะที่เริ่มถี่รัว "จะไปได้ไง! ล้อเหมือนติดอะไรอยู่เนี่ย!" กวินพยายามเหยียบคันเร่ง แต่รถกลับส่งเสียงครางครืดเหมือนถูกฉุดรั้งด้วยแรงมหาศาล เขาตัดสินใจคว้าเครื่องรางในกระเป๋าเสื้อออกมาถือแน่น พร้อมกับสวดคาถาอะไรสักอย่างที่ฟังไม่ค่อยได้ศัพท์ แต่ในจังหวะที่เขากำลังหันไปมองหน้าคนข้างๆ ที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความกลัวนั้น กวินก็ตระหนักได้ว่า... เขากลัวมากกว่าการเจอผี คือการที่ต้องเห็นรินเป็นอันตราย "คุณริน ฟังนะ ถ้าผมบอกให้วิ่ง ให้วิ่งไปข้างหน้าอย่าหันหลังกลับเด็ดขาด... เข้าใจไหม!" กวินกดโทรศัพท์ส่งข้อความเข้าแชตกลุ่มที่เขาตั้งไว้กับรินเผื่อเวลาฉุกเฉิน ซึ่งปกติเอาไว้คุยเรื่องงานหรือกวนประสาทกัน *กวิน: ถ้าผมเป็นอะไรไป กุญแจรถอยู่ในกระเป๋ากางเกงขวา วิ่งไปทางไฟข้างหน้านั่นอย่าหยุด!* *ริน: พูดอะไรของคุณ! ไม่เอา! เรามาด้วยกันก็ต้องกลับด้วยกันสิ!* รินพิมพ์ตอบทันที น้ำตาเอ่อคลอเบ้าตา เธอไม่สนแล้วว่านี่คือวิทยาศาสตร์หรือไสยศาสตร์ ในตอนนี้ความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่าเพื่อนร่วมงานกำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางความตายที่ประชิดหน้า ทันใดนั้น รอยนิ้วมือบนกระจกข้างคนขับก็เริ่มไหลยืดลงมาเหมือนเลือดสีดำสนิท! กวินเห็นดังนั้นจึงตัดสินใจคว้าพวงมาลัยแน่นแล้วกระชากเกียร์ถอยหลังสุดแรงหวังจะสลัดสิ่งที่อยู่บนหลังคารถให้หลุดไป *โครม!* รถกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่ด้านหลังอย่างจัง เสียงกระจกหลังแตกกระจาย กวินรู้สึกถึงแรงกระแทกที่ศีรษะจนภาพตัดวูบไปชั่วขณะ แต่ก่อนที่สติจะดับวูบไปนั้น เขารู้สึกถึงมืออุ่นๆ ของรินที่คว้าคอเสื้อเขาไว้แน่น พร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูที่สั่นเครือแต่เปี่ยมไปด้วยความหวัง "คุณกวิน... อย่าเพิ่งตายนะ... ถ้าคุณรอดไปได้... ฉันจะเลิกด่าคุณว่าไอ้คนบ้าหมู... จะยอมไปเป็นเพื่อนคุณทุกที่... ได้ยินไหม!" กวินพยายามฝืนลืมตาขึ้นมองภาพตรงหน้า ท่ามกลางความมืดมิด มีเงาร่างสูงโปร่งยืนตระหง่านอยู่หน้ารถ มือยาวเก้งก้างนั้นค่อยๆ ยื่นเข้ามาสัมผัสกับกระจกหน้าผากรถที่เพิ่งร้าวเป็นทางยาว มือที่สวมแหวนหยกวงเดิมที่เขารู้จักดี... แหวนของย่าเขาที่ควรจะฝังอยู่ในโลงศพเมื่อสิบปีที่แล้ว "ย่า...?" กวินอุทานด้วยเสียงที่แผ่วเบาที่สุด ผีร่างนั้นหยุดชะงัก ร่างกายที่ดูบิดเบี้ยวเริ่มกลับมาตั้งตรง และใบหน้าที่เคยมืดมิดค่อยๆ เผยให้เห็นรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความหลอนและหัวใจที่เต้นรัวไปพร้อมกับกวินและรินนะคะ หวังว่าตอนหน้าทุกคนจะยังไม่ทิ้งกันไปไหนค่ะ! เสียงกระซิบยามดึก