ข่าวลือสะพัด

หน้าจอสมาร์ทโฟนบนโต๊ะทำงานสั่นระรัวติดต่อกันเป็นครั้งที่สิบสองในรอบสี่นาที แรงสั่นสะเทือนนั้นมากพอจะทำให้ปากกาหมึกซึมราคาแพงกลิ้งตกลงไปนอนแอ้งแม้งบนพรมเปอร์เซียเนื้อหนา แต่ไม่มีใครในห้องทำงานกระจกใสใจกลางตึกสูงสิบชั้นสนใจเสียงหรือแรงสั่นนั้นเลยสักคน "ข่าวดี... หรือหายนะที่คุณท่านเลือกใช้เป็นของขวัญวันจันทร์ล่ะครับเนี่ย" พิมพ์มาดาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือที่กำลังรันคอมเมนต์นับแสนข้อความด้วยความเร็วแสง ชื่อของเธอถูกติดแฮชแท็กพุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งบนเทรนด์โซเชียลมีเดียอย่างรวดเร็วราวกับติดจรวด พร้อมกับภาพถ่ายใบหน้าด้านข้างของเธอขณะกำลังรับถ้วยกาแฟจากมือผู้ชายคนหนึ่ง—ซึ่งต่อให้เบลอภาพยังไง คนทั้งประเทศก็ยังจำโครงหน้าคมสันและนาฬิกาเรือนหรูเรือนนั้นได้ทันทีว่าคือ "พฤกษ์" ประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาแห่งอาณาจักรธุรกิจพันล้าน "มันก็แค่ภาพตัดต่อมุมกล้องงี่เง่า" เสียงทุ้มต่ำตึงเครียดดังขึ้นจากหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ พฤกษ์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยซ้ำ ร่างสูงในชุดสูทเข้ารูปกำลังปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนออกด้วยความหงุดหงิด สันกรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน แววตาคมกริบที่มักจะมองโลกด้วยความเหยียดหยาม คราวนี้กลับเต็มไปด้วยประกายความกรุ่นโกรธที่พร้อมจะเผาทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า "ผมให้ทีมกฎหมายจัดการติดต่อไปทางสำนักข่าวพวกนั้นแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงพวกมันจะลบทุกอย่าง" "คิดว่าโลกยุคนี้หมุนช้าขนาดนั้นเลยเหรอครับ ท่านประธาน" พิมพ์มาดาป้องปากหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงของเธอยียวนกวนประสาทจนน่าหมั่นไส้ ทว่าปลายนิ้วที่ถือแท็บเล็ตกลับเย็นเฉียบ เธอรู้ดีว่าแฟนคลับสายฮาร์ดคอร์ของอีกฝ่ายคลั่งไคล้ผู้ชายคนนี้มากแค่ไหน พวกเธอเปรียบเสมือนกองทัพมดที่พร้อมจะรุมกัดกินใครก็ตามที่บังอาจเข้ามาใกล้ "รูปนี้ถ่ายจากมุมตึกฝั่งตรงข้ามเมื่อวานตอนเราไปกินกาแฟกัน... ต่อให้คุณสั่งลบสำนักข่าวใหญ่ แต่ป่านนี้มันถูกแคปและแชร์ต่อไปอีกกี่ล้านครั้งแล้วล่ะครับ" พฤกษ์ตบโต๊ะทำงานดังปัง! ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนพิมพ์มาดาต้องชะงัก ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ เขารู้ว่าเธอเก่ง เธอมักจะมีเกราะป้องกันตัวหนาเตอะด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยเสมอ แต่ลึกๆ แล้ว เขารู้ว่าคอมเมนต์นโยบายจู่โจมสารพัดที่กำลังหลั่งไหลเข้ามาด่าทอเธอนั้นมันรุนแรงแค่ไหน "กลัวเหรอ?" พฤกษ์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความร้อนรุ่มจากตัวเขาโชยเข้าแตะจมูก ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ ประธานหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาหาเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอเพื่อค้นหาความหวาดกลัว "หรือกำลังสนุกที่ได้เป็นข่าวหน้าหนึ่งคู่กับผม?" "หลงตัวเองชะมัด" พิมพ์มาดาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคมกริบไร้ความเกรงกลัวแม้แต่น้อย แม้หัวใจในอกจะเต้นแรงผิดจังหวะด้วยความใกล้ชิด "ฉันแค่รำคาญ... รำคาญพวกแฟนคลับสมองกลวงที่พร้อมจะฉีกอกฉันเป็นชิ้นๆ แค่เพราะยืนใกล้ผู้ชายปากเสียอย่างคุณต่างหากล่ะคะ... เอ่อ หมายถึง ครับ" เธอลอบกัดลิ้นตัวเองเล็กน้อยเมื่อเกือบหลุดสำพูดเดิมๆ ออกมาต่อหน้าผู้ชายจอมจับผิดคนนี้ พฤกษ์มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่เจือจางลงทันทีเมื่อเห็นท่าทีลนลานแบบน่ารักที่เธอพยายามกลบเกลื่อนด้วยการทำหน้าดุ "หึ ปากเก่งได้ตลอด" พฤกษ์ยื่นมือหนาออกไปหมายจะปัดปอยผมที่ตกลงมาบดบังแก้มเนียนของเธอ แต่นั่นคือความผิดพลาด... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะทันควัน ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ธนัตถ์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือถือในมือเปิดหน้าจอโซเชียลมีเดียค้างไว้ และดวงตาคู่คมของเพื่อนสนิทพระเอกกำลังมองตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคนในระยะประชิด "พฤกษ์... พิมพ์..." ธนัตถ์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางของทั้งคู่ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "ฉันว่านายต้องรีบดูนี่... ทางฝั่งตระกูลของคุณพ่อพิมพ์ เริ่มเคลื่อนไหวเรื่องข่าวนี้แล้ว และพวกเขากำลังใช้มันเป็นข้ออ้างในการดึงตัวเธอกลับไป!" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที พฤกษ์หันขวับไปมองหน้าเพื่อนสนิท ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที ขณะที่พิมพ์มาดาหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินชื่อนั้น—ชื่อของครอบครัวที่เธอพยายามหนีมาตลอดชีวิต ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและระทึกไปกับคลื่นพายุอารมณ์ครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!