เกราะคุ้ม1กันจากสามี

เสียงชัตเตอร์จากกล้องนับสิบตัวที่รัวระเบิดแสงแฟลชวับวาบราวกับพายุฝนฟ้าคะนองในยามวิกาล ไม่ได้ทำให้ร่างสูงสง่าของประธานหนุ่มไฟแรงอย่างพฤกษ์สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับก้าวเท้าฉับ ๆ เข้าประชิดวงล้อมของบรรดาเหยี่ยวข่าวบันائيที่กำลังรุมล้อมพิมพ์มาดาด้วยสายตาดุดันราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังปกป้องอาณาเขตของตนเอง "คุณพฤกษ์ครับ! ข่าวลือที่บอกว่าคุณกับคุณพิมพ์มาดาเป็นแค่การแต่งงานบังหน้าเพื่อธุรกิจ จริงเท็จแค่ไหนครับ?" นักข่าวภาคสนามคนหนึ่งยื่นไมโครโฟนเข้ามาจ่อใกล้ใบหน้าคมคาย คำถามทิ่มแทงถูกพ่นออกมาเพื่อแลกกับเรตติ้ง โดยไม่สนว่ามันกำลังกรีดลึกลงไปในความรู้สึกของคนฟังขนาดไหน พิมพ์มาดากำมือแน่นภายใต้ชายเสื้อสูตรตัวใหญ่ที่พฤกษ์ถอดคลุมไหล่ให้เธอก่อนหน้านี้ เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยฝีปากคมกริบตามสไตล์ของเธอเอง ทว่า... มือหนาข้างหนึ่งกลับคว้าเอวบางเข้ามาแนบชิดติดตัวเสียก่อน แรงดึงนั้นหนักแน่นและเด็ดขาด จนหญิงสาวต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ "ผมคิดว่าคำถามเมื่อครู่นี้... มันตื้นเขินเกินกว่าที่คนระดับมืออาชีพเขาถามกันนะครับ" เสียงทุ้มต่ำ กังวาน และเย็นเยียบจนน่าขนลุกหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกของพฤกษ์ เขากวาดสายตาคมกริบมองกราดไปทั่วสื่อมวลชน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนบรรดาช่างภาพหลายคนเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "คุณพฤกษ์หมายความว่ายังไงครับ?" "ผมหมายความว่า..." พฤกษ์หยุดเว้นจังหวะ เลื่อนสายตาลงมองหญิงสาวข้างกายที่กำลังเม้มริมฝีปากแน่น แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่ของเขาอ่อนแสงลงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเฉียบคมดุดันอีกครั้งเมื่อหันกลับไปสบตากับกล้องทุกตัว "ทะเบียนสมรสในมือผมไม่ได้มีไว้เพื่อธุรกิจ และข่าวลือปัญญาอ่อนพวกนั้น... ผมถือว่ามันเป็นการหมิ่นประมาทภรรยาของผมโดยตรง" ความเงียบกริบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าหายใจดัง แม้แต่เสียงชัตเตอร์ยังต้องหยุดชะงัก พิมพ์มาดาเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก เธอมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ ปากร้าย เย่อหยิ่ง และชอบทำตัวเอาแต่ใจ... แต่นี่คือวิธีที่เขาเลือกปกป้องเธออย่างนั้นหรือ? ปกป้องต่อหน้าสาธารณชน ยอมรับสถานะชัดเจนโดยไม่มีข้อแม้ใด ๆ ทั้งสิ้น "ภรรยา... งั้นเหรอครับ? แต่มีคนเห็นคุณธนัตถ์อยู่กับคุณพิมพ์มาดาบ่อยครั้ง..." นักข่าวยังไม่ยอมแพ้ พยายามขุดคุ้ยต่อ "ถ้าเพื่อนผมมันยังไม่รู้จักมารยาทและขอบเขต หน้าที่สั่งสอนคงต้องตกเป็นของผมในฐานะ 'สามีตบแต่ง' อย่างถูกต้องตามกฎหมาย" พฤกษ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบสนทนาราวกับกำลังประกาศิตประกาศกรวดน้ำให้ศัตรู "และถ้าสำนักข่าวไหนยังกล้าเสนอข่าวบิดเบือนโดยไม่มีหลักฐาน ทีมกฎหมายของผมพร้อมจะทำงานอย่างหนักตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป... หวังว่าคงเข้าใจตรงกันนะครับ" พูดจบ พฤกษ์ก็ไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ซักถามต่ออีก เขาใช้แขนแกร่งโอบประคองร่างของพิมพ์มาดาฝ่าวงล้อมแสงแฟลชเดินตรงไปยังรถยนต์ส่วนตัวที่จอดรออยู่ทันที แรงกดดันรอบตัวหายไปเมื่อประตูกลปิดลง กักขังความเงียบงันและความอึดอัดระลอกใหม่ไว้ภายในห้องโดยสารที่ปรับอากาศเย็นฉ่ำ ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาจนกระทั่งรถเคลื่อนตัวออกจากบริเวณนั้น พิมพ์มาดานั่งกอดอก หันหน้ามองทัศนียภาพนอกกระจกที่วิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วเพื่อซ่อนร่องรอยความไหว ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นพยายามสร้างกำแพงความแข็งแกร่งขึ้นมาห่อหุ้มหัวใจที่กำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่ดูเหมือนว่าคนข้างกายจะไม่ยอมปล่อยให้เธอได้ตั้งสติ "เลิกทำหน้าเป็นปลาทูแม่กลองตากแห้งสักทีได้ไหมครับ มันน่าเกลียด" น้ำเสียงกวนประสาทที่คุ้นเคยดังขึ้นทำลายความเงียบ พิมพ์มาดาหันขวับไปค้อนใส่ทันที "ใครทำหน้าเป็นปลาทูไม่ทราบคะคุณพฤกษ์! แล้วใครใช้ให้คุณไปประกาศแบบนั้นออกสื่อเล่า รู้ตัวไหมว่าตอนนี้คุณกลายเป็นเป้าโจมตีของพวกเพจซุบซิบไปหมดแล้วนะ!" หญิงสาวแหวใส่เสียงDampเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วพวงแก้ม พฤกษ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ใบหล่อเหลาหันมามองเธอเต็มตา ดวงตาคมกริบฉายแววระยับอย่างเหนือกว่า เขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้มเนียน พิมพ์มาดาเผลอหดคอหนีโดยอัตโนมัติ "ห่วงผมเหรอครับ?" เสียงทุ้มกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเจือความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาคนฟังอยากจะยกมือขึ้นหยิกแขนเขาสักที "ใครห่วงคุณ! ฉันแค่กลัวว่าบริษัทคุณจะหุ้นตกแล้วมาพาลใส่ฉันต่างหากเล่า ถอยไปเลยนะ ใกล้เกินไปแล้ว!" พิมพ์มาดายกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาออกห่าง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของประธานหนุ่มจอมเผด็จการได้ นอกจากเขาจะไม่ถอยแล้ว เขายังคว้าข้อมือบางทั้งสองข้างรวบไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย พฤกษ์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาคมคายที่มักจะเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กลับสะท้อนภาพเงาของเธอชัดเจนเต็มดวงตา "ปากบอกไม่ห่วง แต่หน้าแดงถึงใบหูขนาดนั้น... จะให้ผมเชื่อดีไหมครับ ว่าคุณไม่ได้กำลังหวั่นไหวกับ 'สามี' คนนี้" คำว่า 'สามี' ถูกเน้นเสียงหนักแน่นและชวนใจสั่น พิมพ์มาดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความกวนประสาท ความรู้สึกบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก ทั้งต่อต้าน ทั้งยอมจำนน และ... หวั่นไหวอย่างรุนแรง มือหนาข้างที่เป็นอิสระค่อย ๆ เอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียข้างแก้มของเธอแผ่วเบา สัมผัสนั้นอ่อนโยนจนน่าใจหาย แตกต่างจากวาจาเชือดเฉือนที่เขามักจะใช้เป็นเกราะป้องกันตัว "จำเอาไว้... พิมพ์มาดา" พฤกษ์กระซิบชิดริมฝีปากเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจังจนไม่มีเค้าโครงของความล้อเล่นหลงเหลืออยู่ "ต่อให้คนทั้งโลกจะรุมทึ้งคุณ แต่ตราบใดที่คุณยังใช้สถานะภรรยาของผม... คุณไม่มีวันได้ยืนเดี่ยว ๆ บนสนามรบนั้นแน่ ๆ" หัวใจของพิมพ์มาดาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้าเกาะกุมหัวใจส่วนที่เคยเหน็บหนาว เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยอะไรบางอย่างเพื่อทำลายบรรยากาศชวนใจสั่นนี้ กริ๊งงงง! เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของพฤกษ์แผดเสียงดังทำลายสมาธิในรถจนบรรยากาศเปลี่ยนไปเป็นคนละเรื่อง พฤกษ์ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เขาละสายตาจากริมฝีปากอิ่มอย่างเสียดาย ก่อนจะควักสมาร์ทโฟนออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูตร ทว่า... ทันทีที่เหลือบมองหน้าจอแสดงสายเรียกเข้า แววตาดุดันของพฤกษ์ก็เปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ท่าทีที่ผ่อนคลายเมื่อครู่กลับมาตึงเครียดขึ้นในทันที พิมพ์มาดาเหลือบมองหน้าจอตามสัญชาตญาณ และชื่อที่ปรากฏอยู่บนนั้นก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ...ธนัตถ์... พฤกษ์กดรับสายทันทีโดยไม่ลังเล น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเยือกเย็นและกดต่ำจนคนฟังขนลุก "มีธุระอะไรดึกดื่นถึงโทรมา... ไอ้ธนัตถ์?" ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะมีเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอส่งกลับมา พร้อมกับประโยคที่ทำให้พฤกษ์ต้องหรี่ตาลงมองหน้าพิมพ์มาดาด้วยแววตาที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะครับ!