กฎเหล็กสามข้อ

เสียงเคาะประตูสามครั้งที่ดังขึ้นเมื่อคืนยังคงก้องกังวานอยู่ในความรู้สึกของพฤกษ์ ทว่ามันไม่ได้จบลงด้วยความเงียบงันอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้ในตอนแรก เมื่อบานประตูไม้เนื้อแข็งถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของคนที่ไม่ได้รับเชิญ ร่างบางในชุดนอนผ้าไหมสีมุกของพิมพ์มาดากelก็ก้าวเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวของเขาอย่างถือวิสาสะ ราวกับที่นี่ไม่ใช่ห้องชุดเพนต์เฮาส์ราคาเก้าหลักของประธานหนุ่มผู้รักความสงบเป็นชีวิตจิตใจ แต่เป็นคอนวีเนียนสโตร์หน้าปากซอยที่เธอจะแวะเข้ามาตอนไหนก็ได้ตามอำเภอใจ "ดึกดื่นสัปดนแบบนี้ คนปกติเขาไม่มาเคาะห้องคนอื่นเล่นหรอกนะครับคุณพิมพ์มาดา" พฤกษ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสความหงุดหงิดที่เจ้าตัวพยายามควบคุมอย่างเต็มที่ เขายืนกอดอกพิงขอบประตูห้องนอน สายตาคมกริบมองสำรวจผู้บุกรุกตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ระคนฉุนเฉียว "ใครบอกว่าฉันมาเล่นล่ะคะ... เอ้ย! ใครบอกว่าฉันมาเล่นกันล่ะครับ" พิมพ์มาดาแกล้งดัดเสียงเลียนแบบคำพูดของเขาพร้อมกับยิ้มกริ่ม ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยความสนุกสนานยามได้เห็นคิ้วเข้มของท่านประธานหนุ่มกระตุกเข้าหากันอย่างขัดใจ เธอยกถุงกระดาษแบรนด์ดังในมือขึ้นแกว่งไปมาเบาๆ "ฉันแค่ว้าวุ่นใจกลัวว่าคุณจะอดตายคาห้องหรูๆ นี่ซะก่อน ถึงได้กรุณาหิ้วของอร่อยมาโปรดถึงที่" พฤกษ์ปรายตามองถุงในมือเธอก่อนจะแค่น ‘หึ’ ออกมาในลำคอ "ผมไม่เคยขาดแคลนอาหาร และที่สำคัญ... ผมไม่นิยมกินของเหลือจากใคร" "อุ๊ย ปากคอร์เราะร้ายแบบนี้ ระวังจะไม่ได้กินแค่อาหารนะคะ... เอ๊ย ไม่ได้กินข้าวเย็นนี้นะคะคุณพฤกษ์" เธอแกล้งทำเป็นสะดุดคำพูดตัวเองก่อนจะหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ ร่างบางเดินดุ่มๆ ตรงไปยังห้องครัวสไตล์โมเดิร์นที่สะอาดเอี่ยมออแกไนซ์อย่างไร้ที่ติ ราวกับไม่มีใครเคยใช้งานมันมาเป็นปีๆ ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความระอา เขาขยับตัวเดินตามเข้าไปหมายจะไล่ตะردแม่ตัวแสบกลับห้องของเธอให้พ้นสายตา แต่ทว่า... กลิ่นบางอย่างที่ลอยเข้าจมูกกลับทำให้ฝีเท้าของเขาต้องชะงักกง กลิ่นฉุนกึกของเครื่องแกงและกระเทียมเจียวคละคลุ้งไปทั่วพื้นที่โล่งทันทีที่พิมพ์มาดาเปิดฝากล่องพลาสติกใสบนเคาน์เตอร์ครัว มันไม่ใช่กลิ่นอาหารคลีนรสชาติจืดชืดที่แม่บ้านจัดเตรียมไว้ให้เขาตามตารางโภชนาการ แต่เป็นกลิ่นของอาหารรสจัดจ้านที่ปลุกประสาทสัมผัสทุกส่วนให้ตื่นตัวอย่างรุนแรงในยามวิกาลแบบนี้ "คุณกำลังทำอะไรในครัวของผม" พฤกษ์ถามเสียงเข้ม ดวงตาคมกวาดมองสภาพครัวที่เริ่มมีร่องรอยการใช้งาน "มองไม่เห็นหรือไงคะว่ากำลังกู้ภัยกระเพาะอาหารให้คุณอยู่" พิมพ์มาดากล่าวหน้าตาเฉย มือเรียวหยิบตะหลิวขึ้นมาควงเล่นอย่างคล่องแคล่ว "กฎเหล็กอะไรนั่นของคุณน่ะ ฉันฟังหูซ้ายทะลุหูขวาไปหมดแล้วล่ะค่ะ และบอกไว้ก่อนเลยนะว่า ฉันไม่สนหรอกว่าคุณจะตั้งกฎกี่ข้อ เพราะชีวิตคนเรามันสั้นเกินกว่าจะมานั่งทำตามคำสั่งของประธานบริษัทจอมเผด็จการอย่างคุณ" พฤกษ์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความอดทนของเขาที่มีต่อผู้หญิงคนนี้กำลังเดินทางมาถึงขีดจำกัด ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว จนพิมพ์มาดาที่กำลังง่วนอยู่กับการตักข้าวใส่จานต้องสะดุ้งสุดตัวและถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบเคาน์เตอร์ ช่องว่างระหว่างเขากับเธอบัดนี้แทบไม่เหลือให้สายลมผ่าน พฤกษ์ใช้แขนแกร่งข้างหนึ่งยันเคาน์เตอร์กักขังร่างบางไว้ตรงกลาง ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่เริ่มไหวระริกเล็กน้อย แม้ปากของเธอจะเก่งกาจแค่ไหน แต่ระยะห่างที่ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันแบบนี้ ก็ยังทำให้หัวใจของแม่ตัวแสบเต้นผิดจังหวะไปได้เหมือนกัน "คุณกำลังล้ำเส้นผมเกินไปแล้วนะพิมพ์มาดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหูกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเธอ น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความดุดัน ทว่ากลับสั่นพร่าด้วยกระแสอารมณ์บางอย่างที่ยากจะควบคุม "คิดว่าการทำตัวน่ารำคาญแบบนี้ แล้วผมจะยอมให้คุณเข้ามาปั่นป่วนชีวิตผมได้ตามอำเภอใจอย่างนั้นเหรอ" พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แม้หัวใจจะเต้นรัวรากับกลองเพล แต่รอยยิ้มท้าทายก็ยังคงประดับอยู่บนเรียวปากอิ่มสวย เธอไม่ได้ถอยหนี กลับเอียงคอเล็กน้อยแล้วตอบด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่ทำเอาพฤกษ์เกือบคลั่ง "แล้วถ้าฉันบอกว่า... ใช่ล่ะคะ?" เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คม "คุณจะทำไมฉันเหรอคะ คุณพฤกษ์" ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบตัวชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ แต่หัวใจของคนทั้งคู่กลับเต้นดังโครมครามแข่งกัน พฤกษ์ก้มมองริมฝีปากที่ขยับพูดจายั่วโมโหเขาไม่หยุดหย่อน ความรู้สึกอยากจะลงโทษคนปากเก่งด้วยวิธีรุนแรงสักครั้งแล่นพล่านขึ้นมาในสมอง มือหนาเอื้อมไปหมายจะเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้เธอหยุดพูด แต่ทว่า... *กริ๊งงงงงงง!* เสียงกริ่งหน้าห้องพักดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศอันตึงเครียดและชวนใจเต้นระทึกนั้นลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ พฤกษ์ชะงักมือที่กำลังจะแตะโดนตัวเธอ ขณะที่พิมพ์มาดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใครกันที่มาKนกเคาะประตูในเวลาตีสองครึ่งแบบนี้? พฤกษ์สบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหัวเสีย เขาละสายตาจากใบหน้าหวานของหญิงสาวอย่างจำใจ ก่อนจะเดินก้าวฉับๆ ออกไปที่ประตูหน้าด้วยใบหน้าบึ้งตึงราวกับพร้อมจะกินเลือดกินเนื้อใครก็ตามที่บังارรบกวนเวลาสำคัญของเขา มือหนาบิดลูกบิดประตูแล้วกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ทว่าภาพบุคคลที่ยืนยันตัวตนอยู่เบื้องหน้า กลับทำให้ร่างสูงต้องยืนแข็งค้าง ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง "โทษทีวะไอ้พฤกษ์ พอดีกูเป็นห่วงยัยตัวแสบนั่น กลัวว่าจะโดนหมาป่าแถวนี้กินซะก่อน ก็เลยแวะมาดูให้แน่ใจ..." ธนัตถ์ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ พร้อมกับก้าวเท้าล่วงล้ำเข้ามาในห้องโดยไม่รอให้อนุญาต โดยมีสายตาตกตะลึงของพิมพ์มาดาที่เดินตามออกมาจากห้องครัวมองตรงมายังพวกเขาทั้งคู่ด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้เลยสักนิด... --- ติดตามตอนต่อไป: "ศึกสามเส้าที่ไม่มีใครยอมถอย" ในตอนที่ 5 คืนนี้นะครับ! *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ" เสมอมานะครับ*