รอยยิ้มอาบยาพิษ

"ถ้าคุณยังเดินสะดุดขาตัวเองอีกแค่ก้าวเดียว ผมจะอุ้มคุณพาดบ่าแล้วเดินเข้างานหน้าตาเฉยจริงๆ ด้วยนะครับพิมพ์มาดา" เสียงกระซิบที่ลอดผ่านไรฟันของพฤกษ์ไม่ได้มีความนุ่มนวลชวนฝันแม้แต่น้อย มันคือคำประกาศิตจากประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง ที่ตอนนี้กำลังใช้ฝ่ามือหนาประคองเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าตุ๊กตาหน้ารถจำเป็นตัวนี้จะทำลายชื่อเสียงของเขาลงกลางงานกาลาการกุศลระดับประเทศ พิมพ์มาดาช้อนสายตาขึ้นมองชายหนุ่ม รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ประดับอยู่บนใบหน้าเรียวรูปไข่นั้นถูกส่งให้แขกเหรื่อและช่างภาพที่รายล้อมอยู่รอบด้านอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าริมฝีปากสีแดงระเรื่อกลับขยับตอบกลับด้วยถ้อยคำที่คมกริบไม่แพ้กัน "ลองทำดูสิคะ คุณพฤกษ์... รับรองว่าภาพหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์พรุ่งนี้เช้า คงไม่ใช่เรื่องหุ้นบริษัทเราตกแน่ๆ แต่จะเป็นข่าวใหญ่เรื่อง 'ท่านประธานหนุ่มคลั่งรัก ทนคิดถึงภรรยาไม่ไหวจนต้องแบกขึ้นบ่ากลางงานสังคม' แทน คุณคิดว่าภาพลักษณ์ไหนจะดูแย่กว่ากันล่ะคะ" พฤกษ์ขบกรามแน่นจนสันกลนขึ้นเป็น ริ้ว สัมผัสจากปลายนิ้วที่แตะอยู่บนเอวบางเผลอกดน้ำหนักลงโดยไม่รู้ตัว จนหญิงสาวต้องแกล้งเอียงตัวเข้าไปซบไหล่กว้างพร้อมกับหัวเราะด้วยน้ำเสียงราวกับภรรยาผู้แสนน่ารักกำลังออดอ้อนสามี แต่มือเรียวใต้ร่มผ้ากลับหยิกเข้าที่เนื้อสะโพกของเขาเต็มแรงเพื่อเป็นการลงโทษ ความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วทำให้พฤกษ์ต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหูเล็ก ร้อนผ่าวจนเส้นขนอ่อนลุกชัน "แสบนักนะ... ค่อยเคลียร์กันบนรถ" "ยินดีต้อนรับครับ คุณพฤกษ์ และ... คุณพิมพ์มาดา เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกเลยนะครับ" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นตัดผ่านบรรยากาศตึงเครียด ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับนัดหมาย ปั้นรอยยิ้มต้อนรับนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่ก้าวเข้ามาทักทาย ธนัตถ์... เพื่อนสนิท (และคู่แข่งหัวใจ) ของพฤกษ์ส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้พิมพ์มาดาเป็นอันดับแรก ก่อนจะหันไปสบตากับประธานหนุ่มด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก "ขอบคุณครับธนัตถ์ พอดีภรรยาผมเขาตื่นเต้นนิดหน่อยที่ต้องออกงานใหญ่ด้วยกันครั้งแรก" พฤกษ์จงใจเน้นเสียงคำว่า 'ภรรยา' พร้อมกับขยับกายเข้าไปยืนบังร่างระหงของพิมพ์มาดาเล็กน้อย แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนจนคนมองจับสังเกตได้ พิมพ์มาดาไหวไหล่เบาๆ ส่งยิ้มพิมพ์ใจให้ธนัตถ์ "คุณพฤกษ์เขากลัวฉันจะทำตัวขายหน้ามากกว่าค่ะ เลยต้องคอยประกบติดยิ่งกว่าเงาเสียอีก... จริงไหมคะคุณ?" สายตาที่ทั้งคู่ประสานกันเต็มไปด้วยประกายไฟที่คนนอกมองเข้ามาอาจคิดว่าเป็นความหวานซึ้ง แต่สำหรับธนัตถ์แล้ว เขารู้ดีว่ามันคือสนามรบขนาดย่อม "ไม่แปลกใจเลยครับที่คุณพฤกษ์จะหวง เพราะคืนนี้... คุณพิมพ์มาดาโดดเด่นจนละสายตาไม่ได้จริงๆ" ธนัตถ์เอ่ยชมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับเอื้อมมือหมายจะแตะข้อศอกของหญิงสาวเพื่อทักทายตามมารยาทสากล ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของธนัตถ์จะทันได้สัมผัสโดนเนื้อตัว พฤกษ์ก็ขยับตัวเข้ามาแทรกกลางอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ มือหนาคว้าแก้วแชมเปญจากถาดของบริกรที่เดินผ่านมาพอดี ยื่นส่งให้เพื่อนสนิทเป็นการตัดบท "ดื่มอะไรหน่อยไหมธนัตถ์ ดูท่าทางนายจะร้อนๆ หนาวๆ นะ" พฤกษ์เอ่ยด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ไปไม่ถึงดวงตา ธนัตถ์หัวเราะในลำคออย่างรู้ทัน รับแก้วเครื่องดื่มมาถือไว้ "ขอบใจ... ดูท่าทางนายจะหวงของยิ่งกว่ามังกรหวงสมบัติอีกนะพฤกษ์ ระวังตัวหน่อยเถอะ ของดีถ้าเผลอปล่อยมือไป เดี๋ยวจะมีคนอยากได้ไปครอบครองแทน" "ของของใคร ใครก็รักครับ... และฉันก็ไม่มีทางปล่อยให้ใครมาฉวยโอกาสในสิ่งที่ เป็นของฉันเด็ดขาด" ประธานหนุ่มตอบกลับเสียงทุ้มต่ำ ทว่าก้องกังวานด้วยความเด็ดขาดจนธนัตถ์ถึงกับหรี่ตามอง พิมพ์มาดายืนฟังบทสนทนาเหล่านั้นด้วยหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ ปฏิกิริยาแสดงความเป็นเจ้าของอย่างดิบเถื่อนและตรงไปตรงมาของพฤกษ์เมื่อครู่ ทำเอาเกราะป้องกันที่เธอก่อไว้พังทลายลงทีละน้อย ความอบอุ่นแปลกประหลาดแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ ทั้งที่สมองพยายามเตือนตัวเองว่านี่มันก็แค่การแสดงละครตบตาเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจเท่านั้น แต่ง10%ของความรู้สึกข้างใน... มันกลับเริ่มลังเลเสียแล้ว เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ ในห้องจัดเลี้ยงหรูหรา แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับสะท้อนกับเครื่องเพชรราคาแพงบนเรือนร่างของบรรดาไฮโซ ทว่าความสนใจทั้งหมดของพฤกษ์ในตอนนี้กลับถูกดึงดูดไว้ด้วยร่างบางที่ยืนอยู่ข้างกาย จังหวะนั้นเอง พิธีกรบนเวทีก็ประกาศเชิญชวนคู่รักคู่แรกเปิดฟลอร์เต้นรำเพื่อเป็นเกียรติแก่ค่ำคืนนี้ พฤกษ์ไม่รอช้า เขายื่นมือหนาออกมาตรงหน้า สายตาคมกริบมองตรงมาที่เธอด้วยแววตาที่ยากจะปฏิเสธ "ไปกันเถอะ... ภรรยา" พิมพ์มาดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยื่นมือไปวางทาบบนฝ่ามืออุ่นของเขาอย่างจำยอม แรงดึงดูดจากร่างสูงพาเธอเดินก้าวเข้าสู่กลางฟลอร์ท่ามกลางสายตาของผู้คนนับร้อยที่จับจ้องมาเป็นตาเดียว เมื่อวงแขนแข็งแรงรวบเอวเธอเข้ามาชิดแนบกาย จังหวะหัวใจของพิมพ์มาดาก็หลุดจากการควบคุมไปโดยสิ้นเชิง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นไวน์จางๆ บนตัวพฤกษ์ทำให้เธอรู้สึกมึนหัวยิ่งกว่าการดื่มแชมเปญไปเสียอีก มือใหญ่ข้างหนึ่งของเขาโอบกระชับเอวเธอแน่น ส่วนอีกมือประสานเข้ากับมือเรียวของเธอไว้มั่น ปลายนิ้วโป้งของเขาเผลอลูบไล้หลังมือเธอเบาๆ อย่างลืมตัว "คุณเต้นเก่งกว่าที่คิดนะพิมพ์มาดา" พฤกษ์กระซิบเบาๆ ระหว่างที่พวกเขากำลังหมุนตัวไปตามจังหวะเพลงช้าๆ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ จนเธอสามารถมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคู่คมนั้นได้อย่างชัดเจน "อย่าดูถูกกันให้มากนักเลยค่ะคุณพฤกษ์ ฉันทำได้ดีกว่าที่คุณคิดเยอะ" เธอยังคงเชิดหน้าตอบโต้ แม้ว่าน้ำเสียงจะเริ่มสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่อยู่เมื่อใบหน้าของเขาโน้มเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ "งั้นเหรอ..." พฤกษ์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่อาบไปด้วยเสน่ห์ร้ายกาจจนคนมองแทบหยุดหายใจ "งั้นพิสูจน์ให้ผมดูหน่อยสิ... ว่าที่คุณทำทั้งหมดคืนนี้ มันเป็นแค่การแสดง หรือว่า..." เขาทิ้งจังหวะเว้นช่วงอย่างมีชั้นเชิง ปลายนิ้วที่เอวเธอบีบกระชับแน่นขึ้น พร้อมกับดึงร่างเธอเข้ามาแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน "...คุณเองก็ใจเต้นเหมือนกับผมตอนนี้" พิมพ์มาดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านจากพลองแก้มลามเลียไปถึงใบหู เมื่อเธอสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจอีกดวงที่ดังสะท้อนผ่านหน้าอกกว้างที่แนบชิดติดกัน มันเต้นรัวและหนักหน่วงไม่ต่างจากเธอเลยแม้แต่น้อย ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้ทันเอ่ยปากต่อปากคำใด ทันใดนั้น ไฟสปอตไลท์ดวงใหญ่บนเพดานก็สาดส่องลงมากลางฟลอร์ พร้อมกับเสียงปรบมือเกรียวกราวของแขกในงานที่หันมาสนใจคู่ของพวกเขาเป็นพิเศษ และในวินาทีที่พิมพ์มาดากำลังจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาเพื่อเค้นหาคำตอบ สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นร่างคุ้นเคยร่างหนึ่งกำลังเดินตรงเข้ามาจากทางประตูทางเข้าหลักของห้องจัดเลี้ยง รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าของหญิงสาวแข็งค้างไปในทันที ลมหายใจสะดุดกักขณะที่ดวงตาสั่นระริกด้วยความตกใจ บุคคลที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้พบเจอ... และไม่เคยอยากเจอที่สุดในเวลานี้ กำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่ขอบฟลอร์ พร้อมกับส่งยิ้มเย็นเยียบมาให้เธอ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับตัวละครทุกตัวด้วยกันเสมอนะครับ