ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร

แก้วทรงสูงในมือของพิมพ์มาดาสั่นไหวเล็กน้อย ตามแรงกระเพื่อมของน้ำแข็งที่กระทบกับผนังแก้ว แม้สีหน้าของเธอจะยังคงความเรียบเฉย ทว่าประกายตาในยามที่มองเงาสะท้อนของบุคคลเบื้องหน้ากลับไหววับด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความประหลาดใจ ความระแวดระวัง และลึกๆ แล้ว... มีความเหนื่อยหน่ายระคนอยู่ด้วยอย่างปิดไม่มิด ธนัตถ์ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธออย่างเต็มความสูง รอยยิ้มสุภาพที่ถูกประดับไว้บนใบหน้าคมคายนั้นเป็นรอยยิ้มเดียวกับที่เขาใช้ตีสนิทกับผู้คนในแวดวงธุรกิจเสมอมา แต่มันกลับทำให้พิมพ์มาดารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ต่อหน้าสัตว์นักล่าที่กำลังซ่อนเล็บคมก్రిบไว้ใต้รอยเท้าอันนุ่มนวล "ไม่คิดเลยนะครับว่าจะได้เจอคุณที่นี่... พิมพ์" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้น ทิ้งจังหวะการเว้นวรรคอย่างมีชั้นเชิงตามแบบฉบับของผู้ชายที่รู้ดีว่าตนเองมีเสน่ห์ และรู้ด้วยซ้ำว่าควรใช้มันอย่างไรให้ฝ่ายตรงข้ามรู้สึกเสียจังหวะ ธนัตถ์ขยับเข้ามาใกล้กว่าระยะที่เรียกว่า 'ความเหมาะสม' เล็กน้อย มือข้างหนึ่งถือแก้วเครื่องดื่มในท่าทางผ่อนคลาย ทว่าสายตากลับกวาดมองสำรวจชุดเดรสเข้ารูปสีนิลที่เธอสวมใส่อย่างจงใจ พิมพ์มาดายกยมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง เป็นรอยยิ้มเยาะที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด เธอยกแก้วขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงบนเคาน์เตอร์บาร์ด้วยเสียงที่ดังกว่าปกติเล็กน้อย เพื่อเป็นการส่งสัญญาณเตือนกลายๆ ว่าอย่าล้ำเส้น "โลกมันแคบค่ะ... อ้อ, ขอโทษที ฉันหมายถึง โลกมันแคบนะคะคุณธนัตถ์" เธอยิ้มหวานหยด ยอมแก้คำพูดให้ถูกต้องตามมารยาทสังคม ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในสำลี "แต่ต่อให้โลกจะแคบแค่ไหน ฉันก็ไม่คิดว่าเราจะบังเอิญเจอกับคนที่ไม่อยากเจอได้บ่อยขนาดนี้หรอกนะ... เอ่อ, หรอกนะครับ" ธนัตถ์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความขบขัน แทนที่จะเป็นความโกรธเคือง เขากลับยิ่งก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกก้าวหนึ่ง จนกระทั่งกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางลอยปะปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์ "ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะครับ พิมพ์... รู้ไหมครับว่าความดื้อรั้นแบบนี้แหละ ที่มันทำให้คนบางคน... ละสายตาจากคุณไม่ได้เลยสักวินาทีเดียว" ไม่ไกลออกไปนัก ในมุมมืดของโซนวีไอพีที่ถูกกั้นด้วยม่านโปร่งแสงสีเข้ม ดวงตาคู่คมดุราวกับเหยี่ยวของพฤกษ์กำลังจ้องมองภาพนั้นเขม็ง เส้นเลือดที่ขมับข้างขวาเต้นตุบๆ อย่างรุนแรง สันรากรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนชัดเจน มือหนาที่ถือแก้ววิสกี้ในมือบีบเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน *ไอ้ธนัตถ์...* คำรามก้องอยู่ในอกอย่างเกรี้ยวกราด พฤกษ์ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าตัวเองเริ่มขมวดคิ้วมุ่นตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกที เขาก็พบว่าสายตาของตนเองกำลังเผาไหม้ร่างของเพื่อนสนิทที่บังAอาจก้าวล้ำเข้าไปยืนอยู่ในรัศมีที่ใกล้ชิดผู้หญิงของเขาเกินความจำเป็น ความหงุดหงิดอย่างไร้เหตุผลพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ มันไม่ใช่ความหึงหวงธรรมดา แต่มันคือความรู้สึกอยากจะกระชากคอเสื้อไอ้เพื่อนเวรนี่แล้วโยนออกไปให้พ้นจากรัศมีสายตาของพิมพ์มาดาเดี๋ยวนี้ *ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร*... คำถามนี้ผุดขึ้นมาในหัวของพฤกษ์ทั้งๆ ที่เขารู้จักธนัตถ์เป็นอย่างดี แต่ในวินาทีที่อีกฝ่ายโน้มตัวลงกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างข้างใบหูของพิมพ์มาดา ธนัตถ์ก็กลายเป็นเพียงแค่ 'ผู้ชายแปลกหน้า' ที่น่ารำคาญที่สุดในโลกสำหรับเขา ทางด้านพิมพ์มาดา เมื่อถูกธนัตถ์โน้มตัวเข้ามาใกล้จนเกินงาม เธอก็ขยับถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังชนเข้ากับเคาน์เตอร์บาร์เย็นเฉียบ ดวงตากลมโตฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน มือเรียวยกขึ้นแตะที่อกเสื้อของอีกฝ่ายเบาๆ เพื่อดันให้ถอยออกไป แต่ธนัตถ์กลับฉวยจังหวะนั้นไว้โดยการคว้าข้อมือเธอเอาไว้หลวมๆ "ปล่อยค่ะ" พิมพ์มาดาเสียงแข็งขึ้น สีหน้าเรียบตึง "ฉันคิดว่าเราคุยกันชัดเจนตั้งแต่ครั้งก่อนแล้วนะคะคุณธนัตถ์ กรุณาให้เกียรติสถานที่และให้เกียรติex... เอ้ย, ให้เกียรติความเป็นส่วนตัวของฉันด้วยค่ะ" "ผมก็ให้เกียรติคุณมาตลอดนี่ครับ พิมพ์" ธนัตถ์แย้มยิ้มพราย ดวงตาพราวระยับด้วยความท้าทาย "แต่ดูเหมือนว่า... คนที่เขาไม่ให้เกียรติคุณ หรือแม้แต่จะยืนปกป้องคุณในเวลาแบบนี้ จะไม่ใช่ผมนะ... คุณมองไปทางโน้นสิครับ" ธนัตถ์เพยิดหน้าไปทางมุมมืดของโซนวีไอพี พิมพ์มาดาชะงัก เลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงน ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาร่างคุ้นเคยที่ยืนกอดอกนิ่งสนิท ใบหน้าคมคายนั้นบึ้งตึงจนแทบจะเป็นยักษ์เป็นมาร และดวงตากลูมโตคู่นั้น... กำลังจ้องมองมาที่เธอและธนัตถ์ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวแทบจะติดลบ *พฤกษ์?* พิมพ์มาดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอนึกไม่ถึงเลยว่าประธานหนุ่มปากร้ายผู้เย่อหยิ่งคนนั้น จะมายืนอยู่ตรงนี้ และที่สำคัญ... เขากำลังทำหน้าเหมือนคนพร้อมจะฆ่าคนได้จริงๆ ในขณะที่พิมพ์มาดากำลังตกอยู่ในภวังค์ความตกใจ ธนัตถ์กลับแย้มยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขายื่นมือเข้ามาใกล้ใบหน้าของเธออีกครั้ง ทำทีเป็นปัดเส้นผมที่ตกลงมาทักใบหน้าให้ด้วยความสนิทสนมเกินเหตุ ท่าทีที่จงใจแสดงออกให้ใครบางคนแถวนี้เห็นชัดๆ ว่าพวกเขามีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง "ดูเหมือนว่า... หมาป่าแถวนี้จะเริ่มทนไม่ไหวแล้วนะครับ พิมพ์" ธนัตถ์กระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "คุณคิดว่า... เขาจะทนดูได้อีกสักกี่น้ำกันเชียว?" พิมพ์มาดาตวัดสายตากลับมามองหน้าธนัตถ์อย่างเอาเรื่อง ความกรุ่นโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นมาแทนที่ความประหลาดใจ เธอยกยิ้มเยาะใส่หน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวปัดมือของธนัตถ์ออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะก้าวเท้าออกห่างจากเขาหนึ่งก้าวเต็มๆ "ถ้าคุณอยากลองพิสูจน์ว่าหมาป่าเขาจะกัดเจ็บแค่ไหน..." พิมพ์มาดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากอิ่มเคลือบไปด้วยความร้ายกาจ "คุณก็ลองก้าวเข้ามาใกล้ฉันอีกสักก้าวสิคะ... ฉันรับรองเลยว่า คุณจะได้เห็นศพตัวเองก่อนจะได้เดินออกจากงานนี้แน่นอน" ธนัตถ์ชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะเมื่อเจอฤทธิ์เดชของแม่เสือสาวเข้าไปเต็มๆ ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ใครจะได้ทันขยับตัวทำอะไรเพิ่ม เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงที่ก้าวเข้ามาใกล้ด้วยจังหวะจะโคนอันน่าสะพรึงกลัว ก็ดังขึ้นจากด้านหลังของธนัตถ์ "มือ... ที่แกกำลังจับอยู่เนี่ย..." น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาทีละคำ เต็มไปด้วยความกดดันและไอสังหารที่เย็นยะเยือกจนขนลุกซู่ พฤกษ์ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างหลังธนัตถ์ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่มีใครรู้ มือหนาเอื้อมไปแตะลงบนไหล่กว้างของเพื่อนสนิทด้วยแรงบีบที่หนักหน่วงราวกับคีมเหล็ก "อยากโดนฉันหักทิ้ง... ก่อน หรือหลังออกจากงานดีล่ะวะ, ธนัตถ์?" ธนัตถ์ตัวแข็งทื่อ ค่อยๆ หันกลับไปมองหน้าเพื่อนสนิทที่ตอนนี้ดวงตาดำมืดสนิทราวกับก้นบึ้งของเหวอคัฟ ประธานหนุ่มจ้องมองเขาด้วยสายตาที่พร้อมจะฉีกร่างเป็นชิ้นๆ ขณะที่พิมพ์มาดากลับยืนกอดอก มองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปาก... รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทาย และประกายตาที่ระMิบระยับด้วยความสนุกสนานอย่างถึงที่สุด ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความซึนและแสบของทั้งคู่ในตอนนี้นะครับ