สงครามประสาทในห้องครัว

"ถ้าสายตาของแกสามารถฆ่าคนได้ ธนัตถ์คงกลายเป็นศพไร้ญาติอยู่ตรงนั้นไปนานแล้วครับเพื่อนรัก" เสียงทุ้มต่ำเจือความขบขันดังขึ้นทำลายความเงียบที่เฉียบคมราวกับใบมีด ธนัตถ์ไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย เขายังคงยืนยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟเอสเพรสโซ่ร้อนกรุ่น ทอดมองเพื่อนสนิทที่กำลังแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง พฤกษ์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกราบกรานมองผู้มาใหม่ด้วยความรู้สึกที่อยากจะซัดหมัดใส่หน้าสักทีข้อหาทำตัวเป็นมารหัวใจถูกเวลา แต่ก่อนที่สงครามประสาทระหว่างสองหนุ่มจะลุกลามไปมากกว่านั้น เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของพิมพ์มาดาก็แทรกขึ้นมาตัดอารมณ์ "อุ๊ย ประธานพฤกษ์คะ หน้าตาคุณตอนนี้เหมือนยักษ์ปักหลั่นที่กำลังของขึ้นไม่มีผิด... อ้อ ขอโทษทีครับ ผมติดปากพูดคำว่า 'ค่ะ' ตามนิสัย แต่สำหรับคุณ ผมว่าคุณเหมาะกับคำว่า 'ยักษ์คลั่ง' มากกว่านะ" หญิงสาวจงใจแซวด้วยน้ำเสียงกวนประสาท เธอยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยท่าทีสบายๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน เธอรู้ดีว่าจุดไหนคือสวิตช์เปิดโหมดระเบิดเวลาของพ่อประธานหนุ่มจอมเย่อหยิ่งคนนี้ และเธอก็ชอบเหลือเกินที่จะได้กดมันเล่นซ้ำๆ พฤกษ์หันขวับกลับมามองคนตัวเล็กที่ลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงหน้า ความหึงหวงที่ตีรวนอยู่ในอกผสมปนเปจนกลายเป็นความโมโหปนหมั่นไส้ เขาไม่ได้สนใจธนัตถ์ที่ยืนยิ้มกริ่มเป็นผู้ชมแถวหน้าอีกต่อไป ในเมื่อพิมพ์มาดาเลือกที่จะเปิดศึก... เขาก็พร้อมจะจัดให้เธอหายพยศเช่นกัน "ธนัตถ์ แกกลับไปก่อน" พฤกษ์เอ่ยปากไล่เพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนาแต่เฉียบขาด ชนิดที่ต่อให้คนหน้ามึนแค่ไหนก็ต้องรู้ว่าควรล่าถอย "เฮ้ย ใจเย็นสิ ฉันเพิ่งมาเองนะ พิมพ์เขายังไม่ได้เลี้ยงกาแฟฉันเลย" ธนัตถ์แกล้งหยอก เย้าเพื่อดูปฏิกิริยาของเพื่อนรักที่ตอนนี้เส้นเลือดที่ขมับแทบจะเต้นตุบๆ "ถ้าแกยังไม่ออกจากห้องนี้ภายในสามวินาที ฉันจะถือว่าโปรเจกต์ร่วมทุนที่เราคุยกันเมื่อวานเป็นอันยกเลิก... และฉันจะส่งแกไปคุมงานที่ไซต์งานก่อสร้างกลางทะเลทรายแทน" น้ำเสียงของพฤกษ์ไม่ใช่การล้อเล่น ธนัตถ์หัวเราะร่วน ยกมือขึ้นยอมแพ้อย่างจำยอม ก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้พิมพ์มาดา "งั้นผมตัวก่อนนะครับคุณพิมพ์ ไว้เราค่อยหาเวลาคุยเรื่องงานกันใหม่... แบบที่ไม่มีหมาป่าหวงก้างแถวนี้" ประโยคสุดท้ายตั้งใจกระแทกกระทั้นให้พฤกษ์คิ้วกระตุกเล่น ก่อนที่ธนัตถ์จะยอมเดินออกไปจากห้องพร้อมเสียงปิดประตูกระทบวงกบเบาๆ บรรยากาศในห้องครัวกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง... แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล พฤกษ์ก้าวเท้าช้าๆ เข้าหาพิมพ์มาดา ร่างสูงใหญ่กักขังพื้นที่ตรงหน้าจนเธอไม่มีทางถอยหนี แผ่นหลังบางชนเข้ากับเคาน์เตอร์หินอ่อนสีดำสนิทโดยมีอ้อมแขนแกร่งของประธานหนุ่มวางทาบกั้นไว้ทั้งสองข้าง กลายเป็นกรงล้อมย่อมๆ ที่ทำให้หัวใจดวงน้อยของหญิงสาวเริ่มเต้นผิดจังหวะ "สนุกมากไหมที่ทำตัวสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉัน" พฤกษ์โน้มใบหน้าลงมาจนชิด ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น สายตาที่มองมาดุดันแต่ทว่าร้อนรุ่มจนน่ากลัว พิมพ์มาดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้ภายนอกเธอจะพยายามปั้นหน้าท้าทายและซ่อนความหวั่นไหวไว้ภายใต้รอยยิ้มหยัน แต่หัวใจข้างในกลับเต้นรัวราวกับกลองเพล กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงและกลิ่นกาแฟจางๆ จากตัวเขา กำลังทำให้สติสัมปชัญญะของเธอล่องลอย "คุณหมายถึงอะไร... ฉันก็แค่ต้อนรับแขกตามมารยาท ไม่เหมือนคุณหรอก ปากร้าย ใจแคบ แถมยังชอบใช้อำนาจกดขี่คนอื่น" เธอยังคงเชิดหน้าเถียงกลับ แม้เสียงจะเริ่มสั่นน้อยๆ อย่างควบคุมไม่ได้ "ปากดีนักนะพิมพ์มาดา..." พฤกษ์กระซิบชิดริมฝีปาก สายตาคมกริบกวาดมองเรียวปากอิ่มที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดอย่างนึกหมั่นเขี้ยว "เธอคิดว่าฉันไม่รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของเธอรึไง อยากลองดีกับฉันนักใช่ไหม หืม?" "ถ้าฉันจะลองดีแล้วคุณจะทำไม... อุ๊ย!" ยังไม่ทันที่พิมพ์มาดาจะได้ต่อว่าต่อขานอะไร พฤกษ์ก็ขยับตัวเข้ามาประชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง ร่างบางถูกดันจนแผ่นหลังแนบสนิทไปกับเคาน์เตอร์เย็นเฉียบ มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นมาตรึงคางงอนของเธอไว้เบาๆ ไม่ให้เบือนหน้าหนี ขณะที่ดวงตาคู่คมจดจ้องมองลึกลงมาในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการจะอ่านความลับทั้งหมดที่เธอซ่อนไว้ข้างใน ความใกล้ชิดที่มากเกินความจำเป็นทำให้สมองของพิมพ์มาดาวุ่น องค์ประกอบรอบตัวเหมือนถูกปิดสวิตช์ เหลือเพียงสัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของเขาที่แตะอยู่บนคาง และลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดป่าวกระทบพวงแก้ม พฤกษ์เองก็ชะงักไปเช่นกัน ความตั้งใจแรกคือการสั่งสอนให้เธอรู้สำนึกและเลิกยั่วโมโหเขากับผู้ชายคนอื่นเสียที แต่ทว่า... ยิ่งได้เข้ามาใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆ เฉพาะตัวของเธอกลับดึงดูดเขายิ่งกว่าแม่เหล็ก สายตาของเขาเลื่อนต่ำลงโดยอัตโนมัติ มองเรียวปากสีชมพูระเรื่อที่กำลังเผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ หัวใจของประธานหนุ่มกระหน่ำรัวไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกโหยหาที่พยายามกดทับไว้ตลอดหลายวันที่ผ่านมาพรั่งพรูขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "พ...พฤกษ์ ถอยไปนะ" พิมพ์มาดาเอ่ยเสียงเบาหวิว ความมั่นใจและฝีปากคมกริบเมื่อครู่หายวับไปกับตา เมื่อพบว่าสถานการณ์ตอนนี้มันอันตรายต่อหัวใจเธอมากแค่ไหน "ไม่ถอย..." เขาตอบเสียงพร่าต่ำ ดวงตาคมเข้มลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่พร้อมจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว "ในเมื่อเธอเป็นคนเปิดศึกนี้เอง... เธอก็ต้องรับผิดชอบผลที่จะตามมาด้วย" ใบหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ระยะห่างลดลงจนสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนของกันและกัน พิมพ์มาดาหลับตาลงอัตโนมัติ หัวใจเต้นระทึกจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก มือบางยกขึ้นวางทาบ1บนแผงอกกว้างของเขาโดยไม่รู้ตัว ตั้งใจจะผลักออกแต่กลับกลายเป็นการกำเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้นเสียอย่างนั้น ริมฝีปากของพฤกษ์เคลียคลออยู่เหนือกลีบปากนุ่มเพียงแค่เส้นยาแดงผ่าแปด ความเย้ายวนของบรรยากาศพาให้สติของทั้งคู่หลุดลอยเข้าสู่แดนสนธยา ความซึนเดระ ความถือดี และความโกรธเคืองเมื่อครู่นี้มลายหาย Surn สู่ความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นตรงกัน จังหวะที่ริมฝีปากของพวกเขากำลังจะแนบชิดสนิทกันตามแรงดึงดูดของอารมณ์ที่พุ่งสูงถึงขีดสุด... *กริ๊งงงงงง!* เสียงกริ่งประตูหน้าห้องพักดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังอบอวลไปด้วยความหวานปนความเร่าร้อนให้พังทลายลงในเสี้ยววินาที! พฤกษ์สบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ดวงตาคมตวัดมองไปทางประตูด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด ขณะที่พิมพ์มาดาลืมตาขึ้นด้วยความตกใจ รีบใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักอกแกร่งของเขาให้ออกห่างแล้วกระโดดถอยหลังไปตั้งหลักที่อีกมุมหนึ่งของเคาน์เตอร์ทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความเขินอายและหัวใจที่เต้นรัวแรง พฤกษ์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึง แม้ในใจจะอยากลุกขึ้นไปอัดไอ้คนที่มากดกริ่งขัดจังหวะชีวิตรักของเขานัก เสียงเคาะประตูดังขึ้นตามมาติดๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกจากด้านนอกที่ทำให้ทั้งคู่ต้องชะงัก "คุณพฤกษ์คะ! คุณพิมพ์มาดา! แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่บริษัทแล้วค่ะ!" เสียงร้อนรนของเลขานุการสาวหน้าห้องดังทะลุเข้ามา ทำให้พฤกษ์ขมวดคิ้วมุ่นทันที ส่วนพิมพ์มาดารีบยกมือขึ้นกุมแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเอง พยายามตั้งสติกับสถานการณ์ตรงหน้า --- *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความฟินปนความกวนประสาทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!*