ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำราคาแพงที่วางลงบนโต๊ะกระจกใส ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานส่วนตัวของประธานบริษัท บ่งบอกถึงระดับความอดทนที่เดินทางมาถึงขีดจำกัด "อ่านซะ... แล้วก็เซ็นชื่อตรงบรรทัดสุดท้าย" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย่อหยิ่งและดุดันดังขึ้น พฤกษ์ในชุดสูทสีชาร์โคลสั่งตัดพิเศษยืนค้ำโต๊ะทำงานด้วยท่าทางคุกคาม ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ยอมลดละ รังสีความกดดันรอบตัวเขากระจายออกไปจนแทบจะทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก แต่ทว่า... คนถูกคุกคามกลับไม่มีทีท่าว่าจะสะทกสะท้านเลยสักนิด พิมพ์มาดาหยิบแฟ้มเอกสารนั้นขึ้นมาพลิกดูผ่านๆ ด้วยท่าทางสบายๆ รากำลังอ่านนิตยสารแฟชั่นในร้านกาแฟ เธอไม่ได้รีบร้อน เธอยังคงหมุนปากกาในมือเล่นอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความกวนประสาทไว้เต็มเปี่ยม "สัญญาแต่งงานกำมะลอ ระยะเวลาหก个月... เพื่อกู้ภาพลักษณ์บริษัทจากข่าวฉาวที่คุณไปก่อเรื่องไว้เนี่ยนะ" พิมพ์มาดาหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงของเธอกลั้วเสียงหัวเราะเยาะหยัน "คุณพฤกษ์คะ... อ๊ะ ขอโทษทีครับ คุณพฤกษ์ครับ สมองระดับประธานบริษัทคิดแผนตื้นๆ แบบนี้ออกมาได้ยังไง หรือว่าช่วงนี้หุ้นตกจนสมองเริ่มฝืดเคืองตามไปด้วย" "พิมพ์มาดา!" พฤกษ์คำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันทีจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขากัดฟันกรอดด้วยความโกรธ "อย่ามาเล่นลิ้นกับผม สถานการณ์ตอนนี้ในตลาดหลักทรัพย์กำลังสั่นคลอน ข่าวหน้าหนึ่งเมื่อวานที่บอกว่าผมควงดาราสาวเข้าโรงแรมมันทำลายความน่าเชื่อถือของบริษัทไปเท่าไหร่รู้ไหม ทางเดียวที่จะกลบข่าวพวกนี้ได้คือการประกาศแต่งงาน... กับผู้หญิงที่เหมาะสม และคุณ... คือตัวเลือกเดียวที่บอร์ดบริหารลงความเห็นว่า 'ทนรับมือไหว'" "โอ้โห คำชมเหรอเนี่ย เกือบจะซึ้งแล้วเชียว" พิมพ์มาดายิ้มรับคำดูถูกนั้นด้วยความหน้าตาเฉย เธอปิดแฟ้มเอกสารเสียงดังสนั่น ก่อนจะดันมันกลับไปหาเจ้าของด้วยปลายนิ้วเรียวยาว "แต่ขอโทษทีนะครับคุณพฤกษ์ ผม... หมายถึงดิฉัน ไม่ว่างพอจะไปเล่นละครฉากใหญ่ให้คุณหรอกนะ ค่าตัวฉันแพงกว่าค่าเสียเวลาที่คุณเสนอมาในสัญญาตั้งหลายเท่า" พฤกษ์หรี่ตาลงอันตราย เขายืดตัวตรงแล้วโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับความเร่าร้อนเฉพาะตัวแผ่ซ่านเข้ามาในระยะประชิด จนพิมพ์มาดาต้องชะงักไปชั่ววินาที แต่เธอก็ยังฝืนเกร็งคอตั้งรับ ไม่ยอมถอยหนีแม้แต่นกน้อย "คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ..." พฤกษ์กระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกรอบหน้าของเธอ "ถ้าไม่อยากให้หุ้นบริษัทครอบครัวของคุณที่กำลังแย่... ดิ่งลงเหวกู่ไม่กลับภายในสามวินาทีนี้" ดวงตากลมโตของพิมพ์มาดาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ปมปัญหาเรื่องกิจการของครอบครัวที่เธอกำลังพยายามกอบกู้ถูกเขาหยิบขึ้นมาใช้เป็นเครื่องต่อรองอย่างเลือดเย็น รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่เลือนหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยประกายความโกรธเกรี้ยวที่ลุกโชนขึ้นในดวงตา *ไอ้ผู้ชายเผด็จการเอ๊ย! กล้าดียังไงเอาเรื่องนี้มาขู่กัน* พิมพ์มาดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ สมองอันชาญฉลาดของเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางพลิกเกม ในเมื่อเขาอยากเล่นเกมอำนาจนัก เธอก็พร้อมจะจัดให้เขากุมขมับเล่นเหมือนกัน "โอเค... อยากให้แต่งนักใช่ไหมครับ" พิมพ์มาดายิ้มหวานหยาดเยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้พฤกษ์รู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "ในเมื่อฉันต้องเอาอนาคตตัวเองมาผูกติดกับคุณหกเดือนเต็มเพื่อรักษาหน้าให้คุณ เงื่อนไขในสัญญาข้อนี้... ฉันขอแก้ใหม่ทั้งหมด" พฤกษ์เลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างระแวง "คุณจะเล่นตุกติกอะไรอีก" พิมพ์มาสด้าดึงกระดาษบันทึกข้อความออกมาจากกระเป๋าถือ หยิบปากกาหมึกซึมของตัวเองขึ้นมา แล้วเขียนข้อตกลงเพิ่มเติมลงไปอย่างรวดเร็วด้วยลายมือที่สวยงามแต่เฉียบคม ก่อนจะเลื่อนกระดาษแผ่นนั้นกลับไปตรงหน้าเขา พฤกษ์ก้มลงมองข้อความที่ถูกเขียนเพิ่มเข้ามาด้วยลายมือมั่นใจ และวินาทีต่อมา... สีหน้าของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งก็เปลี่ยนจากความมั่นใจเป็นความตกตะลึง ก่อนจะบึ้งตึงจนกลายเป็นความเขียวคล้ำ ในกระดาษระบุเงื่อนไขสามข้อถอนหายใจไว้อย่างชัดเจน: *1. ห้ามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว และห้ามหึงหวงอย่างไร้เหตุผล* *2. ต้องจ่ายค่าจ้างบำเหน็จความเสี่ยงทางจิตใจล่วงหน้าเดือนละสิบล้านบาท* *3. และข้อสุดท้าย... ในเมื่อเป็นสามีภรรยาตามกฎหมาย พฤกษ์ต้องเป็นคนทำงานบ้าน ซักผ้า ล้างจาน และทำอาหารให้พิมพ์มาดาทุกมื้อตลอดระยะเวลาหกเดือนเต็ม* "นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไง!" พฤกษ์ตบโต๊ะเสียงดังลั่นห้อง ลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยความเหลืออด ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธปนความประหลาดใจ "ให้ผมเป็นคนซักผ้าทำความสะอาดเนี่ยนะ! คุณเห็นผมเป็นพ่อบ้านใจกล้าหรือไง ประธานบริษัทมูลค่าหลายหมื่นล้านต้องมานั่งกวาดบ้านถูพื้นให้คุณเนี่ยนะ พิมพ์มาดา คุณกล้ามากนะ!" "อ้าว ก็คุณบอกเองนี่ครับว่าต้องการ 'ทุกวิถีทาง' เพื่อรักษาภาพลักษณ์" พิมพ์มาดาลุกขึ้นยืนตาม เธอยืนกอดอกเชิดหน้าสู้สายตาดุร้ายของเขาอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มท้าทายระบายอยู่บนเรียวปากสวย "ถ้าแค่นี้ทำไม่ได้ ก็ฉีกสัญญาทิ้งแล้วไปอธิบายให้ข่าวฉาวของคุณมันกัดกินบริษัทจนเจ๊งไปเลยสิครับ เชิญตามสบายนะ ประธานพฤกษ์" เธอยกมือขึ้นทำท่าโบกมือลาน้อยๆ หมุนตัวเตรียมจะเดินนمطออกจากห้องทำงานด้วยท่าทางสะใจที่ได้เอาคืนคนหลงตัวเองอย่างเขา "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" พฤกษ์กัดฟันกรอด เสียงคำรามของเขาเต็มไปด้วยความคับแค้นใจผสมผสานกับความพ่ายแพ้ที่ถูกผู้หญิงคนนี้ตลบหลังอย่างเจ็บแสบ "กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้เลยนะ พิมพ์มาดา!" พิมพ์มาดาหยุดเดิน เธอหันกลับมาส่งยิ้มหวานหยดที่ชวนให้อยากหยิกแก้มให้ช้ำให้เขารy้อใจเล่น "ตกลงตามนี้ใช่ไหมครับ คุณสามีในนาม" พฤกษ์สูดหายใจเข้าปอดลึกที่สุดในชีวิต เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงอย่างจำยอม ดวงตาคมกริบมองร่างบางที่ยืนลอยหน้าลอยตาด้วยความรู้สึกคันไม้คันมืออยากจะจับมาเขย่าแรงๆ สักทีสองที แต่ทว่า... ก่อนที่พฤกษ์จะได้เอާމปากต่อปากเถียงเถียงอะไรกลับไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดในห้องเสียก่อน *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ยังไม่ทันที่เจ้าของห้องจะเอ่ยอนุญาต ประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทร่วมสมัยก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นและช่อดอกไม้สีขาวสะอาดตาในมือ "สวัสดีครับคุณพฤกษ์... อ้าว พิมพ์ อยู่ที่นี่ด้วยหรอเนี่ย บังเอิญจังเลยนะ" ธนัตถ์... เพื่อนสนิทของพฤกษ์และเป็นคู่แข่งหัวใจคนสำคัญ ส่งยิ้มหวานให้พิมพ์มาดาก่อนจะหันมามองพฤกษ์ที่กำลังยืนหน้าดำคร่ำเครียดด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ "ผมผ่านมาแถวนี้ เลยแวะเอาเอกสารโปรเจกต์มาให้... แล้วก็กะว่าจะชวนพิมพ์ไปทานมื้อเที่ยงด้วยกันพอดี หวังว่าคงไม่รบกวนเวลา 'เคลียร์งาน' ของพวกคุณหรอกนะครับ" บรรยากาศในห้องที่ร้อนระอุอยู่แล้ว พลันกลับลดอุณห็ภูมิลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา เมื่อพฤกษ์กวาดสายตาคมกริบมองช่อดอกไม้ในมือของเพื่อนสนิท ก่อนจะหันไปสบตากับพิมพ์มาดาที่กำลังทำหน้าเหมือนเจอทางรอดอันหอมหวาน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บนี้ด้วยกันนะครับ