ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่

ซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของธนัตถ์ไม่ได้มีน้ำหนักมากนัก แต่มันกลับทำให้อุณหภูมิในห้องทำงานกว้างขวางของพฤกษ์ลดต่ำลงจนเฉียดจุดเยือกแข็ง บรรยากาศระหว่างเพื่อนสนิทสองคนตึงเครียดขึ้นในชั่วพริบตา ดวงตาคมกราบของประธานหนุ่มหรี่แคบลงอย่างอันตราย จ้องมองซองเอกสารสลับกับใบหน้าของธนัตถ์ที่ระบายรอยยิ้มเจือความท้าทายไว้อย่างไม่ปิดบัง "เอกสารอะไรของเธอ..." พฤกษ์เค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ "ถ้าไม่ใช่เรื่องงาน... นายก็รู้ว่าจุดจบของคนที่ก้าวก่ายเรื่องชาวบ้านมันเป็นยังไง" ธนัตถ์หัวเราะในลำคอเบาๆ ไม่สะดุ้งสะเทือนกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงแม้แต่น้อย เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานอีกสองก้าว วางซองเอกสารลงบนพื้นผิวไม้มะฮอกกะนีราคาแพงอย่างถือวิสาสะ "เรื่องงานสิครับ... งานหัวใจของพิมพ์มาดาเขาน่ะนะ" ธนัตถ์จงใจเน้นเสียงคำว่า 'หัวใจ' ให้ก้องกังวานในความเงียบ ก่อนจะเลื่อนซองเอกสารไปตรงหน้าพฤกษ์ "เธอย้ำนักย้ำหนาว่า ถ้าฉันเจอเธอก่อน ให้เอาสิ่งนี้มาส่งมอบให้... ในฐานะที่ฉันเป็นเพื่อนสนิทที่เธอ... ไว้ใจมากที่สุดคนหนึ่ง" คำว่า 'ไว้ใจมากที่สุด' บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของพฤกษ์ราวกับใบมีดโกน สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความหึงหวงบ้าคลั่งตีรวนขึ้นมาจุกอกจนแทบหายใจไม่ออก แต่ความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีค้ำคอทำให้เขาต้องตีสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ปัง! ร่างบางของพิมพ์มาดาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเร่งรีบ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววร้อนรนระคนหงุดหงิด เธอตั้งใจจะมาเอาเอกสารฉบับสำคัญคืนก่อนที่ธนัตถ์จะเอาไปพูดจาเหลวไหลใส่ไฟพฤกษ์ให้เรื่องมันบานปลาย แต่ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับหยุดฝีเท้าของเธอไว้ทันที ซองเอกสารฉบับนั้น... วางอยู่ตรงหน้าพฤกษ์แล้ว หัวใจของพิมพ์มาดากระตุกวูบ ความรู้สึกชาหนบลามเลียไปทั่วร่างเมื่อเห็นสีหน้าถมึงทึงของพฤกษ์ ดวงตาคมกริบของเขาที่มองมาที่เธอมันเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและเย้ยหยันในเวลาเดียวกัน "มาพอดีเลยนี่..." พฤกษ์แค่นหัวเราะเสียงต่ำ น้ำเสียงเย็นเยียบจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมตวัดมองหญิงสาวที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตูก่อนจะก้มลงมองซองเอกสารบนโต๊ะ "ไม่ต้องเหนื่อยให้เพื่อนรักของเธอเอามาส่งหรอก... อยากได้อะไรจากฉันนักหนา ถึงกับต้องทำสัญญากันเป็นลายลักษณ์อักษรเลยงั้นเหรอ?" พิมพ์มาดาขมวดคิ้วมุ่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วกับคำพูดที่เต็มไปด้วยหนามยอกอกนั้น "นายพูดเรื่องอะไรของพฤกษ์ ฉันไม่เห็นเข้าใจ" "ไม่เข้าใจเหรอ?" พฤกษ์หยิบซองเอกสารขึ้นมา ชูมันขึ้นด้วยปลายนิ้วราวกับมันเป็นสิ่งน่ารังเกียจ "สัญญาแต่งงาน... ข้อตกลงผลประโยชน์ระหว่างตระกูล และกำหนดเวลาการหย่าร้างที่ระบุไว้อย่างชัดเจน นายธนัตถ์มันเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว... ว่าเธอกับเขาวางแผนอะไรกันไว้เบื้องหลัง เกมแก้เบื่อของเธอมันสนุกมากสินะ ถึงได้ลากฉันเข้ามาเป็นหมากตัวหนึ่งในเกมนี้ด้วย!" เพล้ง!... ราวกับมีกระจกใสบางๆ แตกกระจายอยู่ในอกของพิมพ์มาดา คำพูดทิ่มแทงเหล่านั้นพุ่งตรงเข้าใส่หัวใจเธออย่างจัง ทุกถ้อยคำ ทุกน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบ *เกมแก้เบื่ออย่างนั้นเหรอ?* พิมพ์มาดายืนนิ่งค้าง ความรู้สึกชาหนบแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอ เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้ชายที่เธอเริ่มเปิดใจยอมรับความรู้สึกทีละน้อย แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมามีเพียงการดูแคลนและการตัดสินเธอจากสิ่งที่ได้ยินมาทางเดียวโดยไม่คิดจะถามไถ่ ธนัตถ์ยืนมองสถานการณ์ด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก แผนการของเขาสำเร็จไปกว่าครึ่งแล้ว การทำให้คนสองคนเข้าใจผิดกันโดยใช้ปมเรื่อง 'ผลประโยชน์และสัญญาแต่งงาน' เป็นเครื่องมือนั้นง่ายดายเสียยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก พิมพ์มาดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในดวงตา เธอยืดอกขึ้น เชิดหน้าขึ้นด้วยศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มี แม้ว่าขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าวจนแทบทนไม่ไหวก็ตาม รอยยิ้มเยาะเย้ยถูกจุดขึ้นที่มุมปากบางเฉียบ เพื่อกลบเกลื่อนรอยร้าวรานภายในใจ "หึ... นายฉลาดน้อยกว่าที่ฉันคิดนะพฤกษ์" พิมพ์มาดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และไร้ซึ่งความสั่นเครือแม้แต่น้อย "ในเมื่อนายคิดว่ามันเป็นแค่เกมแก้เบื่อ... แล้วทำไมนายต้องทำหน้าเหมือนคนอกหักขนาดนั้นด้วยล่ะ?" "พิมพ์มาดา!" พฤกษ์คำรามลั่น ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนมันไถลถอยหลังไปชนกับผนัง แรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ระเบิดออกมาจนควบคุมไม่อยู่ ร่างสูงก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวหญิงสาวในพริบตา มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวบางบีบแน่นด้วยความโกรธ "เธอเห็นความรู้สึกของฉันเป็นเรื่องตลกงั้นเหรอ? แต่งงานกับฉันเพราะผลประโยชน์ครอบครัว แล้วก็รอเวลาหย่าเพื่อจะกลับไปหาไอ้ธนัตถ์สินะ!" ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่นี้บดขยี้ความรู้สึกของทั้งคู่จนแหลکสลาย พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความเจ็บปวดและเกรี้ยวกระดาน หัวใจเธอกรีดร้องบอกความจริง แต่ทิฐิและคำพูดร้ายกาจของเขากลับปิดกั้นทุกโอกาสที่จะอธิบาย "ใช่! ฉันก็แค่เล่นตามเกม!" พิมพ์มาดาตะโกนใส่หน้าเขากลับด้วยความน้อยใจที่พุ่งทะลุขีดจำกัด หยดน้ำใสๆ เอ่อคลอหน่วยตาคู่สวยแต่ถูกสะกดกลั้นไว้ไม่ให้ร่วงหล่น "ถ้ารู้ว่านายจะคิดมากและปัญญาอ่อนขนาดนี้... ฉันคงไม่ยอมก้าวเข้ามาในชีวิตประสาทๆ ของนายตั้งแต่แรกหรอก!" คำพูดเชือดเฉือนบาดลึกราวกับคมมีด พฤกษ์ชะงักกึก แรงบีบที่ต้นแขนคลายลงเล็กน้อยแต่ดวงตายังคงเบิกกว้างด้วยความช็อก ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบตัว ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะหยุดหายใจ ธนัตถ์ที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่มุมห้อง ขยับยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อราดน้ำมันลงบนกองไฟ ทว่า... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยร่างของเลขานุการส่วนตัวของพฤกษ์ที่มีสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด "ท่านประธานครับ! แย่แล้วครับ... คุณผู้หญิงใหญ่ (แม่ของพฤกษ์) เพิ่งโทรมาแจ้งด่วนที่สุดว่า เอกสารสัญญาแต่งงานฉบับจริงที่เซ็นเมื่อสามปีก่อน... มันถูกสลับตัวจริงกับเอกสารปลอมในตู้เซฟตระกูลครับ!" พฤกษ์และพิมพ์มาดาชะביกพร้อมกัน ดวงตาของทั้งคู่เบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อความจริงอันน่าตกใจกำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้า โปรดติดตามตอนต่อไปครับ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ