เงาอดีตตามหลอกหลอน

เสียงก้านช้อนกาแฟกระทบกับผนังแก้วเซรามิกเคลือบสีดำสนิทดังขึ้นเบาๆ ทว่าในห้องรับรองพิเศษของโรงแรมระดับห้าดาวแห่งนี้ มันกลับก้องกังวานเสียจนบาดหู พิมพ์มาดายังคงรักษา รอยยิ้มมุมปากไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ แม้ว่าบรรยากาศรอบตัวจะหนาแน่นไปด้วยแรงกดดันชนิดที่สามารถบดขยี้คนกระดูกอ่อนให้แหลกคามือได้ในพริบตา "คุณพิมพ์มาดาคงเข้าใจความหมายของเช็คใบนี้ดีนะครับ" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้นจากหญิงวัยกลางคนผู้สวมชุดสูทผ้าทวีตตัดเย็บพิเศษ คุณหญิงมณฑา มารดาบังเกิดเกล้าของพฤกษ์ วางแผ่นกระดาษสีขาวที่มีตัวเลขจำนวนมหาศาลลงบนโต๊ะกระจกใสอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังวางเศษทานตะวันให้ไก่จิกกิน พิมพ์มาดาไม่แม้แต่จะชายตามองตัวเลขเจ็ดหลักที่ปรากฏอยู่บนนั้น เธอยกปลายนิ้วขึ้นทัดปอยผมที่คลอเคลียข้างแก้ม ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววท้าทายแพรรุ้ง เธอกำลังสนุก... สนุกกับการเล่นเกมจิตวิทยานี้ แม้ข้างในจะรู้ดีว่ามันคือการเหยียดหยามศักดิ์ศรีอย่างเลือดเย็นก็ตาม "ดิฉันเกรงว่าดิฉันเป็นคนสายตาสั้นน่ะค่ะ เอ๊ย... หมายถึง สายตาสั้นมาตั้งแต่เด็ก มองเห็นแต่สิ่งมีค่า มากกว่าเศษกระดาษพวกนี้เสียด้วยสิคะ" พิมพ์มาดากล่าวด้วยน้ำเสียงใสซื่อ แต่คำพูดกลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง คุณหญิงมณฑาหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความไม่พอใจแผ่ซ่านออกมาจากแววตาที่ผ่านโลกมามาก "ความปากกล้าและการทำตัวเป็นเด็กไร้หัวนอนปลายเท้าแบบนี้สินะ ที่ทำให้ลูกชายฉันหลงหัวปำ... แต่คุณควรจำใส่ใจไว้นะครับว่า คนอย่างพฤกษ์ ประธานกลุ่มบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับหมื่นล้าน เขาต้องคู่ควรกับดอกฟ้าที่สูงส่ง ไม่ใช่ดอกหญ้าริมทางที่พร้อมจะเหี่ยวเฉาตามฤดูกาล" คำว่า 'ดอกหญ้าริมทาง' กระตุกต่อมความรู้สึกของพิมพ์มาดาเล็กน้อย แต่เธอก็เลือกที่จะซ่อนมันไว้ใต้รอยยิ้มเยาะหยัน เธอนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ราวกับสิ่งที่หญิงสูงศักดิ์ตรงหน้ากำลังพ่นออกมาเป็นเพียงเสียงลมพัดผ่าน "ดอกหญ้ามันอาจจะไม่มีราคาค่างวดในสายตาคุณหญิง... แต่คุณหญิงทราบไหมคะว่า รากของมันลึกแค่ไหน? ต่อให้พายุโหมกระหน่ำแค่ไหน ดอกหญ้าก็ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร... ต่างจากดอกฟ้าในกระถางคุณหนู ที่แค่โดนแดดแรงหน่อยก็เหี่ยวเฉาตายเสียแล้ว" พิมพ์มาดาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมารดาคนรักอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าคุณหญิงกังวลว่าดิฉันจะไปเป็นภาระหรือดึงขาพฤกษ์ให้ต่ำลงล่ะก็... ทำไมไม่ลองไปถามลูกชายคุณดูล่ะคะ ว่าเขากำลังวิ่งตามตื๊อใครอยู่กันแน่?" เพล้ง! เสียงวางแก้วน้ำชาของคุณหญิงมณฑากระแทกกับจานรองดังลั่น ความอดทนของท่านขาดผึ่งลงทันที "สามหาว! คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้ามาพูดจาอวดดีต่อหน้าฉัน!" "ดิฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา ที่บังเอิญมีดีพอจะทำให้ผู้ชายที่พวกคุณคัดสรรมาอย่างดี... วิ่งตามจนหัวซุกหัวซอนั่นแหละค่ะ" ในจังหวะที่สงครามประสาทกำลังปะทุถึงขีดสุด ประตูห้องรับรองก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างสูงสง่าของพฤกษ์ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองมารดาและหญิงสาวคนรักสลับกันไปมา รังสีความเกรี้ยวกราดแผ่กระจายออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น "แม่ครับ! ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามายุ่งกับเรื่องของผม!" น้ำเสียงของพฤกษ์ต่ำทุบและทรงพลัง เขารemove ตัวเข้ามาขวางกลางระหว่างมารดาและพิมพ์มาดาโดยสัญชาตญาณ ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องอาณาเขตและคู่ของมัน สายตาที่เขามองมารดานั้นเต็มไปด้วยความผิดหวังและกรุ่นโกรธ คุณหญิงมณฑาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ "พฤกษ์! แกกล้าขึ้นเสียงใส่แม่เพื่อผู้หญิงคนนี้เนี่ยนะ ผู้หญิงที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ไม่มีชาติตระกูลคู่ควรกับแก!" "เธอไม่ได้ไม่มีชาติตระกูล... แต่ต่อให้เธอไม่มีอะไรเลย ผมก็สนแค่ว่าเธอคือ 'พิมพ์มาดา' คนเดียวที่ผมต้องการ!" พฤกษ์ประกาศกร้าว น้ำเสียงหนักแน่นจริงจังจนหัวใจของพิมพ์มาดากระตุกวูบ ความซึนเดระที่เธอเคยหมั่นไส้หายวับไปกับตา เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่พร้อมจะชนกับคนทั้งโลกเพื่อปกป้องเธอ พิมพ์มาดานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เธอมองแผ่นหลังกว้างที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า หัวใจที่เคยด้านชากับเรื่องครอบครัวกลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด ความรู้สึกพึ่งพาได้นี้... มันอันตรายต่อหัวใจเธอเสียเหลือเกิน พฤกษ์หันกลับมามองพิมพ์มาดา แววตาที่แข็งกร้าวเมื่อครู่ผ่อนคลายลงเหลือเพียงความห่วงใยระคนหงุดหงิด เขายื่นมือหนามาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้หลวมๆ "กลับ" คำสั่งสั้นๆ ห้วนๆ ตามสไตล์ แต่กลับแฝงความนุ่มนวลไว้อย่างแนบเนียน ทว่า... ก่อนที่ทั้งสองคนจะทันได้ก้าวเท้าออกจากห้อง ประตูห้องรับรองบานเดิมก็ถูกเปิดออกอีกครั้งโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างของธนัตถ์เพื่อนสนิทของพฤกษ์ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ ในมือถือโทรศัพท์มือถือที่เปิดหน้าจอค้างไว้ ใบหน้าของชายหนุ่มซีดเผือกเล็กน้อยเมื่อเห็นบรรยากาศตึงเครียดภายในห้อง "พฤกษ์... แกอย่าเพิ่งพาพิมพ์ไปไหน" ธนัตถ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาที่มองพฤกษ์และพิมพ์มาดาสลับกันเต็มไปด้วยความกังวล "ฉันเพิ่งได้รับรายงานด่วน... เรื่องพินัยกรรมของคุณพ่อพิมพ์มาดา... ที่ถูกซ่อนไว้ตลอดสิบปีที่ผ่านมา" พฤกษ์ชะงักฝีเท้า หันขวับไปมองเพื่อนสนิททันที "แกหมายความว่ายังไง?" ธนัตถ์สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของพิมพ์มาดาเย็นเฉียบ "คนที่ถือครองหุ้นใหญ่ครึ่งหนึ่งของตระกูลนาย... และมีอำนาจตัดสินใจสูงสุดในการล้มล้างบริษัทของแม่นายตอนนี้... แท้จริงแล้วคือพิมพ์มาดาต่างหาก" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์อันเข้มข้นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!