รุ่งอรุณแห่งความหวาน

"เลิกมองผมด้วยสายตาแบบนั้นสักที พิมพ์มาดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดเล็กน้อยดังขึ้น ท่าوَะที่เจ้าตัวกำลังพยายามอย่างยิ่งยวดในการติดกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตสีขาว ทว่านิ้วเรียวกลับสั่นเทาเล็กน้อยอย่างน่าประหลาด—ความจริงที่ไม่มีใครกล้ายอมรับออกมาดังๆ ว่าค่ำคืนอันยาวนานที่ผ่านมา ได้ทิ้งร่องรอยความตื่นตะลึงไว้ในความทรงจำของคนทั้งคู่มากแค่ไหน พิมพ์มาดาไวกว่า เธอทิ้งน้ำหนักตัวพิงกรอบประตูห้องนอนของท่านประธานหนุ่ม กอดอกมองภาพชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดใน0ย่านธุรกิจกำลังหัวเสียกับกระดุมเสื้อเชิ้ตด้วยรอยยิ้มมุมปาก เจ้าตัวอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำที่หลวมโคร่ง เส้นผมเปียกชื้นเล็กน้อยจากการเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ยิ่งขับเน้นให้ผิวขาวเนียนตัดกับความดุดันตามธรรมชาติได้อย่างลงตัว "สายตาแบบไหนเหรอคะ... เอ๊ย แบบไหนกันล่ะคะท่านประธาน" พิมพ์มาดาแกล้งทำเป็นเลิกคิ้วสูง จงใจลากเสียงกวนประสาทเพื่อปกปิดความเก้ๆ กังๆ ในอก หัวใจของเธอยังคงเต้นไม่เป็นส่ำทุกครั้งที่เผลอเหลือบไปเห็นรอยแดงจางๆ ตรงลาดไหล่กว้างที่เกิดจากฝีมือของเธอเองเมื่อคืนนี้ พฤกษ์ชะงักมือที่กำลังงبيอยู่กับกระดุม เขาหันขวับมามองหญิงสาวด้วยแววตาคาดโทษ ความเย่อหยิ่งและมาดขรึมที่เคยใช้กดดันคนทั้งบริษัทมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความซึนเดระขั้นสุดที่พยายามฟอร์มจัดกลบเกลื่อนความเขินอาย "ถ้าคุณยังไม่เลิกยิ้มแบบนั้น ผมจะถือว่าคุณกำลังท้าทายผม... และบอกไว้ก่อนเลยนะว่า ผลลัพธ์มันจะไม่จบแค่เมื่อคืนแน่" พฤกษ์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันจนพิมพ์มาดาต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายสะอาดสดชื่นผสมกับน้ำหอมผู้ชายราคาแพงโชยเข้าจมูกจนเธอต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "แน่จริงก็ลองดูสิคะ ใครกันแน่ที่เกือบจะร้องขอชีวิตเมื่อตอนตีสาม" พิมพ์มาดายังคงทำปากเก่ง เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาคมกริบที่ก้มลงมามอง ถึงแม้ว่าสองแก้มของเธอจะแดงก่ำลามไปถึงใบหูแล้วก็ตาม พฤกษ์หยุดยืนห่างจากเธอเพียงคืบเดียว มือหนายื่นไปทาบกับผนังห้องเพื่อกักตัวเธอไว้ตรงกลาง โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สายตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้ฉายแววหวานเชื่อมและลึกซึ้งจนคนมองแทบละลาย มันเป็นสายตาที่เปิดเผยความรู้สึกทั้งหมดที่เขาพยายามเก็บงำไว้ใต้ท่าทีปากร้ายมาตลอดหลายเดือน "ปากเก่งให้ได้ตลอดเถอะ..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ชิดริมฝีปาก พฤกษ์จ้องมองเรียวปากอิ่มที่ชอบต่อล้อต่อเถียงกับเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความหงุดหงิดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความโหยหาที่เจ้าตัวก็ไม่อาจปฏิเสธได้ "รู้ไหม... ว่าตื่นมาแล้วไม่เจอคุณนอนอยู่บนเตียง แต่มันน่าหงุดหงิดแค่ไหน" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกันทำให้พิมพ์มาดาชะงัก ประกายความไหววูบพาดผ่านดวงตากลมโต เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคมคายคู่นั้น และพบแต่ความจริงใจที่ซ่อนอยู่หลังกำแพงความหยิ่งยโส บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดกลืนเข้าสู่แรงโน้มถ่วงที่ดึงดูดให้คนทั้งคู่เข้าหากันช้าๆ "ก็... ใครใช้ให้คุณนอนดึกเป็นตายล่ะคะ ฉันก็แค่ตื่นมาทำกาแฟ" พิมพ์มาดาเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความพยศเมื่อครู่ลดระดับลงเหลือเพียงความเขินอายที่ระบายบนพวงแก้ม พฤกษ์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่หาดูได้ยากและมีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้ครอบครอง เขายื่นมืออีกข้างมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาเคล้าคลอใบหน้าของเธอแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนผิดวิสัยทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นระส่ำยิ่งกว่าเดิม "ต่อไปนี้... ห้ามตื่นก่อนผม ห้ามเดินหนีผม และห้ามทำสายตาแบบเมื่อกี้ใส่ใครอีก เข้าใจไหมครับ พิมพ์มาดา" น้ำเสียงเอาแต่ใจแบบฉบับท่านประธานถูกเอ่ยขึ้นด้วยความเอ็นดูระคนหึงหวง พิมพ์มาดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาพราวระยับด้วยความท้าทายเช่นเดิม "นี่ท่านประธานกำลังออกคำสั่งในฐานะเจ้านาย หรือในฐานะ... สามีล่ะคะ" พฤกษ์หรี่ตาลงเล็กน้อยกับคำถามนั้น ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาโน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดใบหูขาวสะอาดจนเธอต้องย่นคอหนีด้วยความจั๊กจี้ "อยากรู้เหรอ งั้นเดี๋ยวเรามาทบทวนบทเรียนเมื่อคืนกันอีกรอบดีกว่า คุณจะได้รู้ว่าผมอยู่ในฐานะอะไร..." ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงกำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันและริมฝีปากของพฤกษ์กำลังจะทาบทับลงมา เสียงกริ่งหน้าห้องพักหรูบนเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศหวานชื่นทันที เสียงนั้นดังติดต่อกันหลายครั้งราวกับมีเรื่องเร่งด่วนคอขาดบาดตาย พฤกษ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง ใครกันที่บังอาจมาขัดจังหวะเวลาสำคัญของเขากับผู้หญิงคนนี้แต่เช้าตรู่ พิมพ์มาดาอาศัยจังหวะที่ชายหนุ่มชะงักผละตัวออกจากวงแขนด้วยใบหน้าขึ้นสีจัด เธอกระชับเสื้อคลุมอาบน้ำแล้วเดินตรงไปยังหน้าจออินเตอร์คอมเพื่อดูว่าแขกยามวิกาล—หรือจะเรียกว่ายามเช้า—คือใคร หน้าจอแสดงภาพชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบ ใบหน้าคมคายคุ้นตาที่กำลังยืนกดกริ่งด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจ และวินาทีที่พิมพ์มาดาเห็นใบหน้านั้นชัดเจน เลือดในกายเธอก็เย็นเฉียบลงทันที *ธนัตถ์...* เพื่อนสนิทของพฤกษ์ และคนที่รู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของเธอมายืนรออยู่ที่หน้าประตูห้องแล้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะครับ!