หมาโบ้ตัวจริงเสียงจริง

"ถ้าคุณยังเดินตามผมอีกก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณมีเจตนาคุกคามทางเพศและเตรียมตัวรับหมายศาลได้เลยนะครับ คุณพฤกษ์" เสียงหวานใสที่เจือความหงุดหงิดระคนระอาดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของโถงทางเดินชั้นผู้บริหาร บริษัท พี.เอ็ม. ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด แอร์เย็นฉ่ำของตึกระฟ้าไม่ได้ช่วยลดอุณหภูมิความคุุกกรุ่นระหว่างคนทั้งคู่ลงได้เลยแม้แต่น้อย พิมพ์มาดาหยุดฝีเท้ากะทันหัน หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่จี้ติดเธอราวกับเงาตามตัวมาตลอดสามชั่วโมงเต็ม พฤกษ์ชะงักฝีเท้าตามอย่างไม่มีย่อท้อ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปดูสง่างามและทรงอำนาจดังเช่นทุกวัน ทว่าแววตาคมกริบคู่นั้นกลับไม่มีมาดประธานบริษัทผู้เย็นชาเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความดื้อดึงระคนออดอ้อนแบบที่ต่อให้คนทั้งโลกมาเห็นก็คงไม่มีวันเชื่อสายตาตัวเองว่าผู้ชายคนนี้คือ "พฤกษ์ ผู้ไม่เคยแคร์ใคร" "ฟ้องเลยครับ ถ้าศาลจะตัดสินให้ผมมีความผิดฐานเดินตามภรรยา... เอ๊ย ว่าที่ภรรยาในอนาคต ผมยินดีติดคุกตลอดชีวิต" พฤกษ์ตอบหน้าตาย น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทเล็กน้อยด้วยซ้ำ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวด้วยความพึงพอใจ ชนิดที่ไม่คิดจะหลบสายตาเลยสักนิด "ใครภรรยาคุณ! อย่ามามั่วนิ่มนะพฤกษ์ เมื่อคืนมันก็แค่... อุบัติเหตุทางความรู้สึก!" พิมพ์มาดาหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงเหตุการณ์สติหลุดเมื่อคืนนี้ ภาพที่เธอเผลอปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับอ้อมกอดและสัมผัสลึกล้ำของเขา ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นรำไม่เป็นจังหวะจนถึงตอนนี้ แต่มีหรือคนอย่างพิมพ์มาดาจะยอมเสียฟอร์มให้เขาง่ายๆ เธอยกแขนขึ้นกอดอก เชิดหน้าขึ้นท้าทายด้วยรอยยิ้มมุมปาก "จำไม่ได้เหรอคะว่าเราตกลงกันว่ายังไง เรื่องเมื่อคืนถือว่า... วัวหายล้อมคอกก็แล้วกัน ต่างคนต่างอยู่!" "วัวหายล้อมคอกอะไรกันครับ สำนวนมั่วสิ้นดี" พฤกษ์ก้าวเข้าไปประชิดตัวทีละน้อย บีบพื้นที่ว่างระหว่างพวกเขานิตยสารจนแทบไม่เหลือช่องว่าง "แล้วอีกอย่าง เรื่องเมื่อคืน... คุณคิดว่ามันเป็นแค่ความผิดพลาดหรือไงครับ พิมพ์" น้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นทุ้มนุ่มและจริงจังขึ้นกะทันหัน ทำให้พิมพ์มาดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของเขาโชยเข้าจมูกจนเธอเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับผนังกระจกใสที่มองเห็นวิวกรุงเทพมหานครเบื้องล่างเสียแล้ว ทางตัน... ในความหมายทั้งปวง "ถอยไปนะพฤกษ์ ฉันจะไปทำงาน" พิมพ์มาดาเบี่ยงหน้าหนีสายตาร้อนแรงที่ราวกับจะแผดเผาเธอกลายเป็นจุล มือเรียวยื่นไปดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่มันกลับแน่นตึงราวกับกำแพงหิน พฤกษ์ไม่เพียงไม่ถอย แต่เขากลับยกมืออีกข้างขึ้นวางทาบลงบนกระจกใส กักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ "ทำงานเหรอครับ? ตารางงานของคุณวันนี้ ผมกวาดสายตาดูหมดแล้ว และในฐานะกรรมการผู้จัดการ... ผมมีสิทธิ์โดยชอบธรรมที่จะตรวจสอบการทำงานของหัวหน้าฝ่ายการตลาดอย่างใกล้ชิด" พฤกษ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน "ใกล้ชิด ชนิดที่ว่าคุณกระพริบตาถี่แค่ไหน ผมก็ต้องบันทึกไว้เป็นรายงานประจำวันครับ" "คุณมันบ้าไปแล้ว..." พิมพ์มาดาพึมพำเสียงสั่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจที่เธอพยายามสร้างกำแพงเหล็กกล้าปกป้องมาตลอดหลายปี ภาพของพฤกษ์ในตอนนี้ ช่างแตกต่างจากอดีตราวฟ้ากับเหว ผู้ชายที่เคยหยิ่งผยอง ปากคอเราะร้าย และคอยแต่จะหาเรื่องจิกกัดเธอในทุกฝีก้าว กลับกลายร่างเป็น "หมาโบ้" ตัวโตที่ยอมลดทิฐิทุกอย่าง วิ่งตามเธอแจ ไม่ยอมห่างไปไหนแม้แต่ก้าวเดียวตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ประชุมสำคัญยังสั่งเลื่อน เอกสารกองโตบนโต๊ะถูกเมินเฉย เพียงเพราะต้องการนั่งมองเธอตรวจงานอยู่ที่โซฟาในห้องทำงานของเธอเอง ความคลั่งรักระดับพรีเมียมนี้... มันเล่นงานความมั่น 100% ของพิมพ์มาดาจนร่วงกราวรูด "ใช่ครับ ผมบ้า... บ้าเพราะคุณคนเดียวนั่นแหละ" พฤกษ์กระซิบแผ่วเบา ริมฝีปากหยักได้รูปคลี่ยิ้มอ่อนโยนที่นานๆ ครั้งเธอถึงจะได้เห็น รอยยิ้มที่ทำเอาโลกทั้งใบของพิมพ์มาดาราวกับหยุดหมุนไปชั่วขณะ "คุณคิดว่าผมจะปล่อยให้คุณเดินหนีไปจากชีวิตผมได้อีกรอบเหรอครับพิมพ์? ฝันไปเถอะ" บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กำลังละมุนละไมและเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูดมหาศาล มือหนาของพฤกษ์เคลื่อนมาแตะที่ปลายคางมน เกลี่ยเบาๆ อย่างทะนุถนอม ดวงตาสีเข้มฉายแววเว้าวอนลึกซึ้งจนพิมพ์มาดาแทบจะลืมวิธีหายใจ เปลือกตาบางค่อยๆ ปิดลงโดยอัตโนมัติเมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ระยะห่างลดลงเหลือเพียงเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากจะสัมผัสกัน *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูกระจกดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ตามมาทันทีโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "พฤกษ์ นายอยู่ในนี้... อ้าว ขอโทษที ฉันขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเนี่ย" เสียงทุ้มคุ้นหูที่เอ่ยแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศสีชมพูจนยับเยิน พฤกษ์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบตวัดมองไปยังผู้มาใหม่ด้วยสายตาดุดลานราวกับอยากจะกินเลือดกินเนื้อ ทันทีที่เห็นใบหน้ายิ้มแย้มของเพื่อนสนิทที่ก้าวเข้ามาในห้อง ธนัตถ์ยืนถือแฟ้มเอกสารค้างไว้ รอยยิ้มบนใบหน้าเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของเพื่อนรักและหญิงสาวที่ยืนชิดติดกันจนแทบจะรวมร่างอยู่บนผนังกระจก ธนัตถ์กะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ ออกมา "โอ้โห... นี่ฉันมาขัดเวลาสวีทของท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่เหรอเนี่ย ขอตัวก่อนได้นะ พอดีเอกสารนี่ด่วนจริงๆ" พิมพ์มาดาหน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่าเดิม เธอใช้จังหวะที่พฤกษ์กำลังหัวเสียสุดขีด ผลอกอกเขาออกเต็มแรง รีบมุดตัวหลุดจากพันธนาการแล้วเดินจ้ำอ้าวหนีไปยืนอีกมุมห้องทันที จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย พฤกษ์สูดหายใจเข้าลึกระงับโทสะที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เขากลืนคำด่าสารพัดที่จะใช้รับรับเพื่อนสนิทลงคอไปอย่างยากลำบาก ก่อนจะหันไปมองธนัตถ์ด้วยสายตานิ่งสนิทที่แฝงรังสีอำมหิตไว้อย่างชัดเจน "มีอะไรก็ว่ามาธนัตถ์ ถ้าเรื่องไม่สำคัญพอ... นายเตรียมตัวย้ายไปประจำสาขาชายแดนภาคใต้ได้เลย" ธนัตถ์ยิ้มแห้ง ยื่นแฟ้มในมือให้แต่โดยดี "เรื่องสำคัญสิ... แต่พอดูหน้าตานายตอนนี้แล้ว ฉันชักไม่แน่ใจว่าควรพูดตอนนี้ดีไหม เพราะดูท่าทางนายคงอยากจะฆ่าฉันให้ตายคามือมากกว่าจะฟังเรื่องงาน" พิมพ์มาดาที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ แอบเหลือบมองท่าทีของทั้งสองคน สัญชาตญาณบางอย่างบอกเธอว่า... เรื่องที่ธนัตถ์กำลังจะพูด ไม่ใช่เรื่องธรรมดาอย่างแน่นอน และมันอาจจะทำให้เกมกระดานความสัมพันธ์ครั้งนี้ พลิกผันไปตลอดกาล ธนัตถ์หันมาสบตากลับที่พิมพ์มาดาก่อนจะหันกลับมามองพฤกษ์ด้วยแววตาที่จริงจังขึ้นผิดหูผิดตา "เรื่องนี้เกี่ยวกับ 'เขาคนนั้น'... คนที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศเมื่อวานนี้ และตอนนี้... กำลังเดินทางมาที่บริษัทของคุณ" พฤกษ์ชะงัก รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากร่างทันที ขณะที่ดวงตาของพิมพ์มาดาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่นชั่วขณะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักครั้งนี้ด้วยกันนะครับ