ชัยชนะของยัยตัวแสบ

เสียงเหล็กกระทบกันในความเงียบงั้นหรือ—เปล่าเลย เสียงกุญแจมือที่สั่นไหวในมือของเจ้าหน้าที่ ป.ป.ช. ต่างหากที่กำลังกรีดแทงบรรยากาศรอบตัวให้ขาดวิ่นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคนที่กราบกรานอยู่ ณ ที่นั้น ธนัตถ์ยืนยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เคลือบไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์และชัยชนะอันจอมปลอม มันคือภาพสะท้อนของความเน่าเฟะที่ถูกจัดฉากไว้อย่างแยบยลตั้งแต่ต้น "น่าเสียดายนะครับคุณพฤกษ์... แผนการใหญ่โตของคุณ คงต้องจบลงตรงนี้เสียแล้ว" เสียงของธนัตถ์กังวานก้อง เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยความสะใจที่ไม่อาจปิดมิด พฤกษ์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นIสันนูน ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว ไม่ใช่เพราะเขากลัวข้อกล่าวหาไร้สาระพวกนั้น แต่เป็นเพราะเขาเกลียดชังความพ่ายแพ้ต่อหน้าศัตรูหัวใจอย่างไอบ้านี่ต่างหาก มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะกระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายให้สาสมกับความสารเลว แต่ทว่า... หมับ! มือเรียวบางแต่หนักแน่นราวกับคีมเหล็กกลับคว้าข้อมือของเขาไว้เสียก่อน พิมพ์มาดาก้าวออกมาขวางหน้าพฤกษ์ไว้ด้วยท่าทีนิ่งสงบ ทว่าดวงตากลับประกายแสงวาวโรจน์ราวกับแม่เสือสาวที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว รอยยิ้มเยาะเย้ยที่เธอมอบให้ธนัตถ์นั้นทรงพลังเสียยิ่งกว่าอาวุธใดๆ ในห้องนี้ "ใจเย็นก่อนสิคะ... เอ๊ย ใจเย็นก่อนสิครับคุณพฤกษ์" พิมพ์มาดาปรายตามองธนัตถ์ด้วยหางตา ก่อนจะหันมาส่งยิ้มบางเบาให้ชายหนุ่มข้างกายที่กำลังหายใจฮึดฮัดด้วยความขัดเคือง "คนโง่เท่านั้นแหละครับที่รีบตายก่อนจะฟังคำพิพากษาให้จบ" ธนัตถ์ชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้ากระตุกวูบ "คุณพิมพ์... คุณหมายความว่ายังไง" "หมายความว่า เกมของคุณมันเล่นง่ายเกินไปจนน่าสมเพชยังไงล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจอีกเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง พฤกษ์และพิมพ์มาดาหันไปมองพร้อมกัน และนั่นคือวินาทีที่ทำให้ธนัตถ์หน้าถอดสีจนซีดเผือด พฤกษ์ผู้พ่อ—หรือคุณพฤกษ์ผู้เฒ่าแห่งอาณาจักรธุรกิจ ก้าวเดินออกมาจากห้องรับรองพิเศษ สีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยรังสีความกดดันที่ทำเอาเจ้าหน้าที่ ป.ป.ช. ถึงกับต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง สายตาที่มองธนัตถ์นั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่เหนือกว่าหลายเท่าตัว "คุณธนัตถ์... ลูกเล่นตื้นๆ แบบนี้ ใช้ได้ผลกับเด็กอมมือเท่านั้นแหละครับ" พฤกษ์ผู้พ่อเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "เอกสารโยกย้ายเงินสดที่คุณอ้างว่าลูกชายผมเป็นคนสั่งการ ถูกตรวจสอบพบเส้นทางการเงินที่แท้จริงเรียบร้อยแล้ว... และน่าเสียดายนะครับที่ปลายทางมันไม่ได้วนกลับมาที่ตระกูลของเรา แต่มันไปหยุดอยู่ที่บัญชีลับในต่างประเทศ... ของคนใกล้ตัวคุณเองต่างหาก" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตาเห็น เจ้าหน้าที่ ป.ป.ช. หัวหน้าชุดรีบส่งสัญญาณมือให้ลูกน้องลดกุญแจมือลงทันที ก่อนจะหันไปมองหน้าธนัตถ์ที่ตอนนี้เหงื่อกาฬแตกพลั่ก มือไม้สั่นเทาจนปิดบังไม่อยู่ "มะ... ไม่จริง! นั่นมันเอกสารปลอม! พวกคุณร่วมมือกันกุเรื่องขึ้นมา!" ธนัตถ์แผדเสียงร้องลั่นอย่างคนเสียสติ พยายามจะถอยหลังหนีแต่ถูกเจ้าหน้าที่อีกชุดหนึ่งเข้าประชิดตัวเรียบร้อยแล้ว พิมพ์มาดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไพเราะแต่กลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนฟัง เธอก้าวเข้าไปใกล้ธนัตถ์อีกนิด กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "ความจริงก็คือความจริงวันยังค่ำค่ะ... เอ๊ย ครับ คุณธนัตถ์ การที่คุณคิดจะโค่นพฤกษ์ด้วยวิธีสกปรกแบบนี้ มันแสดงให้เห็นว่า... คุณไม่มีวันเทียบชั้นกับเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียว" ธนัตถ์ถลึงตาใส่เธอด้วยความแค้นเคืองสุดขีด แต่ก่อนที่เขาจะได้อ้าปากพูดอะไร เจ้าหน้าที่ก็ทำการล็อกตัวและอ่านสิทธิพร้อมกับคุมตัวเขาออกไปจากห้องทันท่ามกลางความเงียบงัน เมื่อร่างของธนัตถ์ลับตาไป ความตึงเครียดในห้องก็เริ่มคลี่คลายลง พฤกษ์ผู้พ่อปรายตามองลูกชายตัวดีแวบหนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ "จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย อย่าให้ชื่อเสียงบริษัทต้องด่างพร้อยแม้แต่นิดเดียวนะ... ส่วนเธอ แม่พิมพ์... ฉันต้องยอมรับว่าสายตาของเธอเฉียบคมไม่เบา" คำชมจากปากของประธานใหญ่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและยากจะพึงพอใจใคร ทำให้ทุกคนในห้องถึงกับกลั้นหายใจ แต่พิมพ์มาดากลับเพียงแค่โค้งศีรษะรับด้วยรอยยิ้มมั่นใจ "ขอบพระคุณครับ... เอ๊ย ขอบพระคุณค่ะ... เอ้ย ขอบพระคุณครับท่านประธาน" เธอดัดเสียงแก้คำพูดเล็กน้อยจนพฤกษ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ต้องแอบอมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เมื่อผู้เป็นพ่อเดินเลี่ยงออกไปเพื่อเคลียร์กับทางเจ้าหน้าที่ ป.ป.ช. เหลือเพียงแค่เขากับเธอในห้องโถงที่กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง พฤกษ์หันมามองหญิงสาวที่ยืนกอดอกเชิดหน้าชูตาด้วยความภาคภูมิใจ ดวงตาคู่คมสำรวจเรือนร่างระหงตั้งแต่หัวจรดเท้า ความรู้สึกหลากหลายอัดแน่นอยู่ในอก ทั้งโล่งใจ หมั่นไส้ และ... คลั่งรักจนแทบจะระเบิด "เก่งนักนะแม่ตัวแสบ" พฤกษ์เอ่ยเสียงลอดไรฟัน ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอจนพิมพ์มาดาต้องถอยหลังไปชนกับกำแพงเย็นเฉียบ "ทำเป็นเก่งเดินเกมตัดหน้าฉันทุกเรื่อง สนุกมากหรือไงที่ทำให้ฉันต้องเป็นห่วงจนแทบคลั่ง?" "ใครบอกว่าฉันทำให้คุณเป็นห่วงกันล่ะคะ... เอ๊ย ครับคุณพฤกษ์" พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มท้าทายยังคงประดับอยู่บนเรียวปากอิ่ม "ฉันแค่ไม่อยากให้ของเล่นชิ้นโปรดของฉัน... เอ๊ย คู่หูของฉันต้องพังคามือไอ้บ้าพวกนั้นต่างหาก" "ของเล่นงั้นเหรอ?" พฤกษ์โน้มใบลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนจนขึ้นสีแดงระเรื่อ "ปากดีแบบนี้... สงสัยต้องโดนทำโทษให้เข็ดหลาบเสียหน่อยแล้วมั้ง" หัวใจของพิมพ์มาดากระตุกวูบ จังหวะการหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยประกายความปรารถนาและหยาดหยดความคลั่งรักพวยพุ่งออกมาจากดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่สายตาของการหยอกล้อ แต่มันคือความจริงจังที่ทำเอาเธอถึงกับพูดไม่ออก มือหนาของเขาเลื่อนขึ้นมาโอบเอวบางไว้แน่น รั้งร่างเธอให้แนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง "นี่... ที่นี่มันที่ทำงานนะคุณพฤกษ์ ปล่อยฉันนะ" เธอเอ่ยเสียงสั่นพร่า พยายามดันอกแกร่งไว้ แต่แรงของเธอกลับเทียบไม่ได้เลยกับความมุ่งมั่นของคนตรงหน้า "ทำงานเสร็จแล้ว... หมดเวลาเล่นสนุกแล้วครับพิมพ์มาดา" พฤกษ์กระซิบชิดริมหีบฝีปากของเธอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังจนหัวใจคนฟังแทบหลุดออกมานอกอก "จากนี้ไป... เป็นตาฉันทวงรางวัลบ้างแล้ว" ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้จนเกือบจะประทับลงบนเรียวปากอิ่มของเธออยู่รอมร่อ พิมพ์มาดาหลับตาลงโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นโครมครามรากระรัวราวกับกลองศึก ร่างกายอ่อนยวบยาบราวกับขี้ผึ้งลนไฟ เธอเตรียมพร้อมรับสัมผัสหวานล้ำที่โหยหามาตลอด... ทว่า... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้งอย่างไม่รู้กาลเทศะ พร้อมกับเสียงของเลขาหนุ่มที่ตะโกนเข้ามาจากด้านนอกด้วยความตื่นตระหนก "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! เอกสารลับชุดสุดท้ายที่ควรจะอยู่กับคุณธนัตถ์... ตอนนี้มันถูกส่งไปถึงมือของ 'บุคคลปริศนา' ที่ประกาศกร้าวว่าจะทำลายพวกเราให้พินาศภายในคืนนี้แล้วครับ!" พฤกษ์ชะงักกึก ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ขึ้นด้วยความตกใจระคนโกรธจัด เขาก้มมองพิมพ์มาดาที่ลืมตาขึ้นมาสบตากับเขาพอดี แววตาของหญิงสาวไหววูบลงชั่วขณะเมื่อตระหนักได้ว่า... เกมนี้ ยังไม่จบลงอย่างแท้จริง (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางมากับความฟินปนแสบสันนี้ด้วยกันนะครับ)