ทริปกระทันหัน

"คุณจะบ้าหรือไงพฤกษ์! นี่มันทริปสัมมนาพนักงานประจำปีของบริษัทนะ ไม่ใช่ฮันนีมูนส่วนตัวที่ไหน!" น้ำเสียงที่ลอดผ่านไรฟันของพิมพ์มาดาไม่ได้ช่วยลดทอนความดุดันในแววตาคู่สวยของเธอลงเลยแม้แต่น้อย เธอกอดอกแน่น แผ่นหลังบางแนบชิดกับบานประตูห้องพักโรงแรมหรูระดับห้าดาวริมทะเลสาบ เบื้องหน้าของเธอคือชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดลำลองเนื้อดีที่กำลังก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวของเธออย่างหน้าตาเฉย พฤกษ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากของประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย่อหยิ่งและปากร้ายถูกจุดขึ้นอย่างน่าหมั่นไส้ สายตาคมกราบกรานสำรวจเรือนร่างระหงในชุดเสื้อเชิร์ตโอเวอร์ไซส์กับกางเกงขาสั้นสบายๆ ที่เธอตั้งใจใส่เพื่อพักผ่อน ก่อนจะหยุดนิ่งที่ใบหน้าบึ้งตึงด้วยความไม่พอใจ "ในฐานะประธานบริษัท ผมมีสิทธิ์ตรวจความเรียบร้อยของห้องพักพนักงาน... และในฐานะสามีทางพฤตินัย (ที่เธอยังพยายามปฏิเสธ) ผมมีสิทธิ์เต็มที่ในการดูแลความปลอดภัยของภรรยาตัวเอง" พฤกษ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความเอาแต่ใจแบบเด็กๆ ที่ไม่เคยมีใครกล้าขัดขัด "ทุเรศ!" พิมพ์มาดาถลึงตาใส่ "เราตกลงกันแล้วนี่ว่าจะต่างคนต่างอยู่เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น แล้วนี่อะไร? ตั้งแต่ขึ้นรถบัสมา คุณก็จ้องฉันตาเป็นมันจนพวกฝ่ายบุคคลซุบซิบกันทั้งคัน พอมาถึงโรงแรมยังจะระเหาะมาอยู่ห้องติดกันอีก... บอกมานะว่าคุณใช้เส้นสายอะไรถึงได้ห้อง VIP วิวทะเลสาบนี้มาคนเดียว แถมยังบังคับให้ฉันต้องย้ายมาห้องนี้ด้วย!" พฤกษ์ไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแต่ก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกนิด จนพิมพ์มาดาต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกับความเย็นจากเครื่องปรับอากาศยิ่งทำให้บรรยากาศในห้องแคบลงถนัดตา ฝ่ามือหนายื่นไปทาบกับบานประตูไม้ด้านหลังร่างบาง เป็นการกักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างเบ็ดเสร็จ "ผมไม่ได้ใช้เส้นสาย... ผมแค่ใช้สิทธิ์ของคนจ่ายเงินซื้อโรงแรมนี้ทั้งฟลอร์" พฤกษ์กระซิบเสียงต่ำ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ส่วนเรื่องที่ต้องมอง... ก็เพราะภรรยาผมสวยเกินกว่าจะปล่อยให้คลาดสายตา โดยเฉพาะเมื่อมีไอ้ธนัตถ์มันคอยวนเวียนขายขนมจีบอยู่ไม่ห่าง" คำว่า 'ธนัตถ์' หลุดออกมาพร้อมกับประกายความไม่สบอารมณ์ในแววตาของคนพูดชัดเจน พิมพ์มาดากลอกตาขึ้นฟ้าอย่างระอา เธอรู้ดีว่าเพื่อนสนทรตัวดีของพฤกษ์คนนั้นไม่ได้คิดอะไรเกินเลย แต่มันสนุกมือทุกครั้งที่ได้เห็นท่านประธานผู้ทรงภูมิคุ้มตบะแตกเพราะความหึงหวง "คุณธนัตถ์เขาก็แค่สุภาพบุรุษ เขาชวนฉันไปดินเนอร์ริมหาดต่างหาก ไม่เหมือนคุณที่เอาแต่ทำหน้ายักษ์ใส่ชาวบ้านไปทั่ว" "ห้ามไป!" พฤกษ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "คืนนี้เธอมีนัดกินข้าวกับผมคนเดียวเท่านั้น" "ฉันไปตกลงกับคุณตั้งแต่ตอนไหนไม่ทราบ!" "ตั้งแต่ตอนนี้แหละ" พฤกษ์ยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า ก่อนจะผละตัวถอยออกไปห่างก้าวหนึ่งเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก ชายหนุ่มปรายตามองประตูด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่ก็ยอมหมุนตัวไปเปิดออกด้วยใบหน้าบึ้งตึง ทว่าคนที่ยืนอยู่หลังบานประตูนั้นกลับทำให้ทั้งพฤกษ์และพิมพ์มาดาต้องชะงัก ธนัตถ์ยืนถือขวดไวน์ราคาแพงในมือ รอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าคมคายตามสไตล์หนุ่มเพลย์บอยอัธยาศัยดี เขากวาดสายตามองพฤกษ์ที่ยืนขวางประตูอยู่ ก่อนจะชะเง้อคอมองเลยไปสบตากับพิมพ์มาดาที่ยืนหน้าแดงอยู่ด้านหลัง "ไง... พฤกษ์ หน้าตาดูเคร่งเครียดนะ มารังควานอะไรน้องพิมพ์เขาหรือเปล่าเนี่ย" ธนัตถ์ทักทายด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ พลางยกขวดไวน์ขึ้นระดับอก "พอดีฉันได้ไวน์รุ่นพิเศษมา เลยกจะมาชวนน้องพิมพ์ไปนั่งจิบรับลมทะเลสาบด้วยกันซะหน่อย สนใจไหมครับคุณพิมพ์?" บรรยากาศในห้องพลันลดอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากร่างของประธานหนุ่มจนเกือบจะกลายเป็นน้ำแข็ง พฤกษ์หรี่ตามองเพื่อนสนิทด้วยแววตาที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ "เธอ-ไม่-ว่าง" พฤกษ์เน้นทีละคำ ชัดถ้อยชัดคำ ประหนึ่งประกาศิตจากกษัตริย์ที่ไม่อนุญาตให้ผู้ใดฝ่าฝืน ธนัตถ์หัวเราะในลำคออย่างไม่เกรงกลัว "แหม... นายเป็นแค่เจ้านายนะพฤกษ์ ไม่ใช่ผู้ปกครองตามกฎหมายสักหน่อย ให้คุณพิมพ์เขาเป็นคนตัดสินใจเองไม่ดีกว่าเหรอ?" พิมพ์มาดาที่ยืนเงียบมานานและพยายามซ่อนรอยยิ้มขบขันไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ตัดสินใจก้าวเท้าเข้ามาแทรกกลางระหว่างผู้ชายสองคน เธอปรายตามองพฤกษ์ที่กำลังขบกรามแน่นด้วยความโกรธ ก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานหยดให้ธนัตถ์ "ข้อเสนอแ나ฟังดูน่าสนใจดีนะคะคุณธนัตถ์ พอดีฉันกำลังเบื่อ... เอ่อ คนแถวนี้ที่เอาแต่ใจตัวเองพอดีเลยค่ะ" พฤกษ์หันขวับมามองภรรยาตัวเองทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจและไม่คาดคิดว่าเธอจะกล้าหักหน้าเขากลางวงล้อมแบบนี้ "พิมพ์มาดา..." เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความเคืองจัด "ตกลงค่ะคุณธนัตถ์ เดี๋ยวฉันขอเวลาเปลี่ยนชุดแป๊บเดียวนะคะ" พิมพ์มาดารับคำด้วยน้ำเสียงสดใส จงใจเดินเบียดร่างสูงของพฤกษ์ออกไปยืนเคียงข้างธนัตถ์อย่างสนิทสนม ธนัตถ์ยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ เขาเหลือบมองพฤกษ์ที่ตอนนี้กำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン พลางเอ่ยปาก "งั้นเดี๋ยวผมรอที่ล็อบบี้ข้างล่างนะคุณพิมพ์ ตามสบายเลยครับ" เมื่อร่างของธนัตถ์เดินลับหายไปจากกรอบประตู พิมพ์มาดาก็หันกลับมาเตรียมจะปิดประตูห้องหนีความซวย แต่ทว่า... เร็วกว่าความคิด ฝ่ามือหนากลับคว้าขอบประตูไว้ได้ทัน แรงผลักมหาศาลทำให้บานไม้เปิดผางออกกว้างอีกครั้ง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของพฤกษ์จะก้าวสวนเข้ามาแล้วกระแทกประตูปิดล็อกกลอนอย่างรวดเร็วด้วยความดังพอสมควร "คุณจะทำบ้าอะไรเนี่ย!" พิมพ์มาดาอุทานด้วยความตกใจ ถอยหลังกรูดจนสะโพชนิดติดกับขอบเตียงนอนนุ่ม พฤกษ์เดินดุ่มๆ เข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์เต็มไปด้วยเพลิงโทสะและ... ความรู้สึกบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก แต่มันอันตรายเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด "กล้ามากนะ..." พฤกษ์หยุดยืนประชิดตัวเธอ มือหนาทาบลงบนฟูกเตียงทั้งสองข้าง ขังร่างบางไว้ตรงกลางอย่างไม่มีทางหนี "กล้าเอาตัวไปประชดผมกับไอ้ธนัตถ์เนี่ยนะ พิมพ์มาดา เธอคิดว่าตัวเองเก่งมากใช่ไหม?" "ฉันไม่ได้ประชด!" เธอเถียงเสียงแข็ง เชิดหน้าขึ้นสู้สายตา "ฉันแค่อยากไปสูดอากาศบริสุทธิ์กับคนที่เขาพูดจารู้เรื่องก็เท่านั้นเอง ปล่อยนะ!" "ไม่ปล่อย!" พฤกษ์คำรามในลำคอ ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของเธอจนสั่นสะท้าน "ถ้าเธออยากไปกินข้าวกับมันนัก... งั้นก็ลองบอกผมซิ ว่าไอ้ดินเนอร์ริมหาดบ้าบออะไรนั่น มันมีอะไรดีไปกว่าการอยู่บนเตียงนี้กับสามีตัวเองตรงไหน!" หัวใจของพิมพ์มาดากระตุกวูบ คำพูดกำกวมและแววตาที่พะเนียงไปด้วยไฟปรารถนาทำให้เธอพูดไม่ออก สติสัมปชัญญะที่เคยมีพังทลายลงในพริบตาเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของเขาเคลื่อนมาสัมผัสที่เอวคืบ และก่อนที่เธอจะได้ทันอ้าปากเถียงกลับไป ประตูกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อไปยังระเบียงห้องพัก... ซึ่งควรจะล็อกสนิทจากด้านใน กลับส่งเสียงเลื่อนเปิดออกเบาๆ พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาเหยียบพื้นห้อง โดยไม่มีใครทันตั้งตัวแม้แต่คนเดียว! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ