ห้องพักที่ถูกจองเต็ม

เงาร่างที่ก้าวผ่านประตูกระจกบานนั้นไม่ได้มาพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วง ทว่ามันกลับทิ้งแรงกดดันมหาศาลไว้กลางห้องพักขนาดกว้าง พฤกษ์ดีดตัวขึ้นจากโซฟาด้วยสัญชาตญาณดิบ ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองเคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ที่พร้อมตะครุบเหยื่อ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปยังระเบียงมืดสลัวที่มีม่านปลิวไสวตามแรงลม ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ "คิดจะเล่นตลกอะไร ธนัตถ์" น้ำเสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกมาจากลำคออย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อเงาร่างนั้นก้าวพ้นขอบผ้าม่านเข้าสู่แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง ใบหน้าคมคายของเพื่อนสนิทที่พ่วงตำแหน่งคู่แข่งหัวใจปรากฏขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่พยายามกลบเกลื่อนความผิด "ใจเย็นเพื่อน ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาเป็นก้างขวางคอแกตอนดึกดื่นนะ" ธนัตถ์ยกมือขึ้นยอมจำนนระดับอก สายตาเหลือบมองไปยังพิมพ์มาดาที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนผ้าซาตินสีเข้ม ผมยาวสลวยยังคงชื้นน้ำเล็กน้อยขับให้ผิวเนียนละเอียดดูเปล่งประกายขึ้นเป็นกอง "พอดีลิฟต์ฝั่งปีกตะวันตกมันค้าง ฉันเดินหาทางหนีไฟแล้วมันดันทะลุมาโผล่ระเบียงห้องพวกแกเข้าพอดี... เชื่อไหมล่ะ" พิมพ์มาดาชะงักฝีเท้า มือเรียวที่กำลังใช้ผ้าขนหนูซับผมหยุดนิ่ง ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างจับผิด ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ "บังเอิญดีแท้เนอะ ประตูหนีไฟตึกนี้คงออกแบบมาให้เดินทะลุกระจกห้องสวีทได้เองโดยอัตโนมัติสินะคะคุณธนัตถ์" คำพูดประชดประชันถูกพ่นออกมาอย่างไม่ไว้หน้า พิมพ์มาดาขยับเข้าไปยืนเคียงข้างพฤกษ์โดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูเด็กโชว์หวิวแตะจมูกคนตัวสูงกว่าจนพฤกษ์ต้องสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่ตั้งใจ "เอาน่า พิมพ์... ฉันแค่วิ่งหนีบอดี้การ์ดของพ่อเธอมาต่างหากเล่า" ธนัตถ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทรตัวลงนั่งบนเก้าอี้ปลายเตียงอย่างถือวิสาสะ "แล้วก็นะ... ข่าวร้ายสำหรับค่ำคืนนี้ โรงแรมนี้ห้องเต็มหมดทุกห้องแล้ว ไม่มีห้องว่างเหลือให้ฉันซุกหัวนอนสักห้องเดียว แม้แต่โซฟาในล็อบบี้ก็มีแขกวีไอพีจับจองกันหมดแล้ว" ประโยคหลังของธนัตถ์ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตาเห็น พฤกษ์ขมวดคิ้วมุ่น ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจไม่ใช่เพราะเพื่อนตัวดีเข้ามาวุ่นวาย แต่สมองของเขากำลังประมวลผลถึงตัวเลข "จำนวนห้อง" ที่เขาเป็นคนสั่งการจองด้วยตัวเองเมื่อตอนเย็น "เป็นไปไม่ได้" พฤกษ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มงวดบ่งบอกถึงความไม่พอใจ "ฉันให้เลขาฯ จองห้องดีลักซ์ไว้สามห้องสำหรับฉัน พิมพ์ และนาย ทำไมจู่ๆ ถึงบอกว่าเต็ม" "ก็เพราะคุณหญิงแม่ของเธอน่ะสิครับท่านประธาน..." ธนัตถ์ยิ้มแห้งๆ "ท่านโทรมาสั่งเปลี่ยนแผนกะทันหัน อ้างว่าอยากให้พวกเรา 'กระชับมิตร' กันให้เต็มที่ เลยเหลือโควตาห้องพักให้แค่ห้องเดียว... ห้องนี้ห้องเดียวเท่านั้นครับ" สิ้นคำพูดนั้น สายตาทั้งสามคู่ก็หันขวับมามองเตียงคิงไซส์ขนาดใหญ่กลางห้องที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตาอย่างพร้อมเพรียง ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ... ก่อนที่พฤกษ์จะหันขวับไปมองหน้าพิมพ์มาดาที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงไม่แพ้กัน "ฉันไม่นอนกับนายเด็ดขาดธนัตถ์!" พิมพ์มาดาโพล่งขึ้นมาทันที น้ำเสียงติดจะตื่นตระหนกเล็กน้อยเมื่อนึกถึงสภาพที่จะต้องใช้ห้องร่วมกับผู้ชายจอมกะล่อนอย่างเพื่อนสนิทของพฤกษ์ "โอ๊ะ! เดี๋ยวๆ พิมพ์... มองฉันแบบนั้นหมายความว่าไง ฉันเป็นสุภาพบุรุษพอนะครับ" ธนัตถ์รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน ก่อนจะชี้ไปยังระเบียงด้านนอก "อีกอย่าง ถ้าฉันอยู่ที่นี่ นายพฤกษ์ก็คงจ้องจะกินหัวฉันพอดี เอาเป็นว่า... ฉันเสียสละไปนอนระเบียงดีกว่าครับ บรรยากาศโรแมนติกดีออก" "เชิญออกไปทางเดิมเลยไป ทางระเบียงนั่นน่ะ" พฤกษ์ยื่นคำขาด น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความปรานี "แล้วอย่าลืมล็อกประตูกระจกให้เรียบร้อยด้วย ไม่งั้นฉันจะโยนกระเป๋าแกตามลงไปสมทบ" ธนัตถ์หัวเราะร่วนอย่างไม่ยี่ห้อความเกรี้ยวกราดของเพื่อนสนิท ยอมเดินถอยหลังกลับออกไปทางประเบียงกระจกตามคำบัญชา ก่อนจะปิดผ้าม่านลงสนิท ทิ้งให้ห้องพักทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง... ความเงียบที่เต็มไปด้วยมวลอากาศอึดอัดระลอกใหม่ที่อันตรายกว่าเดิมหลายเท่า พฤกษ์หันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่กลางห้อง แสงไฟสีส้มสลัวขับให้ใบหน้าคมหวานดูเย้ายวนใจอย่างประหลาด ความเงียบยืดเยื้ออยู่หลายวินาที ก่อนที่พิมพ์มาดาจะเป็นฝ่ายทำลายมันลงด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ท้าทาย "มองอะไรคะคุณพฤกษ์ หรือจะให้ฉันออกไปนอนระเบียงเป็นเพื่อนคุณธนัตถ์เขาดีล่ะคะ?" พฤกษ์แค่นหัวเราะในลำคอ ขายาวก้าวเข้าไปประชิดตัวคนตัวเล็กทีละก้าวอย่างคุกคาม จนพิมพ์มาดาต้องถอยหลังกรูดไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบเตียงนอนนุ่ม "ปากเก่งนักนะ... พิมพ์มาดา" พฤกษ์โน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วใสจนหญิงสาวต้องเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนอาการใจเต้นรำคาญ "ในเมื่อห้องมันเต็ม และฉันก็ไม่ยอมให้เธอไปนอนระเบียงกับไอ้ธนัตถ์แน่ๆ ทางเลือกของเรามันก็มีอยู่ทางเดียว..." "คุณ..." พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นสบตา ปลายจมูกเกือบชนกันจนสัมผัสได้ถึงความใกล้ชิดอันตราย เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเห็นประกายตาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งนั้น "คุณคงไม่ได้หมายความว่า..." "ใช่... เตียงเดียวกัน" พฤกษ์กระซิบเสียงพร่าข้างใบหู รอรอยยิ้มเยาะที่มักจะปรากฏบนริมฝีปากอิ่มนั้น แต่ครั้งนี้กลับไม่มี... มีเพียงความเงียบงันและการผินหน้าหนีที่ซ่อนความหวั่นไหวไว้ไม่มิด ร่างสูงผละตัวออกห่างเล็กน้อยอย่างให้เกียรติ แต่แววตากลับดุดันและจริงจังเสียจนพิมพ์มาดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง "เธอ-นอน-ฝั่ง-ซ้าย ส่วนฉัน-นอน-ฝั่ง-ขวา อย่าล้ำเส้นเด็ดขาด เข้าใจไหมครับคุณหนูพิมพ์" พิมพ์มาดาย่นจมูกใส่ความเผด็จการนั้น แต่ก็ยอมเดินเลี่ยงไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงฝั่งซ้ายตามที่อีกฝ่ายบอกแต่โดยดี ความนุ่มของฟูกและกลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ จากหมอนทำให้เธอเผลอผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ พฤกษ์ก้าวตามขึ้นมาบนเตียงฝั่งตรงข้าม ร่างสูงใหญ่ทอดกายลงนอนอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนอีกฝ่าย ทั้งคู่ต่างนอนตะแคงหันหลังให้กันโดยมีช่องว่างตรงกลางเป็นเส้นแบ่งเขตแดนที่มองไม่เห็น เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไรไม่มีใครรู้ เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาหวิวเคล้าคลอไปกับเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ พิมพ์มาดาหลטตาลงพยายามข่มตาหลับ ทว่าความอึดอัดและสัมผัสจากตัวตนของคนด้านหลังกลับทำให้ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวอย่างประหลาด จู่ๆ... แผ่นหลังบางก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงยวบของฟูกนอนด้านหลัง ตามมาด้วยความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่เอื้อมข้ามเส้นแบ่งเขตเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง นิ้วเรียวยาวของพฤกษ์แตะสัมผัสลงบนเส้นผมที่ระต้นคอของเธอแผ่วเบา ก่อนที่กระซิบแหบพร่าจะดังขึ้นชิดริมใบหู จนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "อย่าเพิ่งหลับ... พิมพ์" พฤกษ์ขยับตัวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของเธอนแนบชิดกับแผงอกแกร่ง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหง และก่อนที่พิมพ์มาดาจะทันได้อ้าปากต่อว่า ประตูห้องนอนที่ควรจะล็อกสนิทจากด้านใน กลับส่งเสียง "คลิก" เบาๆ พร้อมกับบานประตูที่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง โดยเงาร่างของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ปลายเตียง... พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบลงทันที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความซึนของท่านประธานพฤกษ์และยัยตัวแสบพิมพ์มาดา แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ