ปฏิบัติการตามล่าเมีย

"ถ้าคุณยังกล้าพูดคำว่า 'เลิกยุ่ง' ออกมาอีกคำเดียว ผมจะเผาร้านนี้ให้ราบเป็นหน้ากลองแล้วจับคุณโยนขึ้นรถคันนั้นซะ!" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของพฤกษ์ไม่ได้มีเค้าลางของการล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย ประธานหนุ่มผู้เคยรักษาภาพลักษณ์ความเนี๊ยบ สุขุม และเย่อหยิ่งไว้ได้ตลอดรอดฝั่ง บัดนี้สภาพของเขากลับเหมือนสิงโตป่าที่หลุดจากกรง—เสื้อสูทเนื้อดีไม่มีการติดกระดุม เนคไทถูกกระชากจนหลวมร่น ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยพิษความโกรธและอดนอนมาข้ามคืน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนยามที่เขากวาดสายตามองไปรอบร้านกาแฟขนาดเล็กย่านชานเมือง ส่วนต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมด... พิมพ์มาดากำลังยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ด้วยสีหน้าระรื่น ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววท้าทาย เธอไม่มีความสะดุ้งสะเทือนต่อรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคนที่พลิกแผ่นดินตามหาเธอมาตลอดสิบแปดชั่วโมงเลยสักนิด "เชิญเลยค่ะท่านประธาน อยากเผาก็เชิญติดต่อเจ้าของร้านตามสบาย แต่บอกไว้ก่อนนะว่าค่าเสียหายคงแพงกว่าเงินเดือนเลขาฯ อย่างฉันทั้งปีเสียอีก" พิมพ์มาดาย้อนกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาท รอยยิ้มมุมปากของเธอยิ่งทำให้อุณหภูมิความเดือดดาลในอกของพพฤกษ์พุ่งทะยานจนแทบระเบิด ตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็น ที่เขาเปิดประตูห้องทำงานแล้วพบเพียงความว่างเปล่า พร้อมกับโพสต์อิทสีชมพูแปะไว้หน้าจอคอมพิวเตอร์ว่า *'ไปพักร้อนชั่วคราว ห้ามตาม หาไม่เจอหรอก'* หัวใจของคนที่คุมเกมธุรกิจมาตลอดชีวิตก็ร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม จากความหงุดหงิดกลายเป็นความร้อนรน จากความร้อนรนกลายเป็นความคลุ้มคลั่ง พฤกษ์สลัดมาดนักบริหารผู้ทรงอิทธิพลทิ้ง ขับรถตะลุยหาตามคอนโดเพื่อนสนิทของเธอ ร้านกาแฟโปรด หรือแม้แต่บ้านเก่าที่เธอเกลียดแสนเกลียด เขาก็ยังดั้นด้นไป และตอนนี้... เขาก็ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ หอบหายใจหนักหน่วงราวกับเพิ่งวิ่งมาราธอน "พิมพ์... คุณเล่นสนุกอะไรอยู่ รู้ไหมว่าผม..." พฤกษ์ชะงักคำพูดไว้แค่นั้น กรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เขาเกือบจะหลุดปากพูดคำว่า *'ผมเป็นห่วงคุณแทบตาย'* ออกไปอยู่แล้ว ดีที่ดึงสติกลับมาได้ทันในเสี้ยววินาที ขืนพูดแบบนั้นออกไป ยัยตัวแสบตรงหน้าคงได้ใจและขี่คอเขาไปจนวันตายแน่ ๆ "รู้สิคะ ทำไมจะไม่รู้ ก็คุณเล่นโทรศัพท์ระเบิดข้อความ ไลน์ถล่มจนแบตเตอรี่แทบละลายแถมยังโทรหาธนัตถ์เพื่อคาดคั้นว่าฉันอยู่ไหน... น่าไม่อายชะมัด เป็นถึงประธานบริษัทใหญ่โต แต่พฤติกรรมเหมือนเด็กหวงของหาย" พิมพ์มาดายังคงพ่นคำพูดเชือดเฉือนที่รู้จุดอ่อนของเขาดีเยี่ยม เธอขยับตัวเดินเลี่ยงออกจากเคาน์เตอร์ ตั้งใจจะเดินผ่านเขาไปทางประตูหลังร้าน แต่มีหรือที่พฤกษ์จะยอมปล่อยให้เหยื่อที่เขาตามล่าจนพลิกแผ่นดินหลุดมือไปได้อีก พรึบ! มือหนาคว้าเข้าที่ข้อแขนเรียวเล็กของเธอแล้วรวบเข้าหาตัวด้วยแรงที่ไม่เบานัก พิมพ์มาดาอุทานเบา ๆ ด้วยความตกใจ ก่อนที่ร่างบางจะเซถลาปะทะเข้ากับแผงอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจรุนแรง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จาง ๆ และความร้อนจากร่างกายของเขาโถมเข้าใส่จนเธอเผลอกลั้นหายใจ "ปล่อยนะพฤกษ์! นี่มันกลางวันแสก ๆ และที่นี่ก็ร้านคนอื่น!" "ผมไม่สน" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียนจนคนปากเก่งเริ่มใจสั่นระทึก "คุณทำให้ผมเป็นบ้า พิมพ์มาดา คุณทำให้ผมต้องทิ้งประชุมร้อยล้านแล้วขับรถร่อนเร่เหมือนหมาบ้าไร้บ้านเพื่อตามหาผู้หญิงใจร้ายคนหนึ่ง... แล้วคุณคิดว่าผมจะยอมปล่อยให้คุณเดินหนีไปเฉย ๆ อย่างนั้นเหรอ?" "ก็คุณมันบ้าเอง ใครใช้ให้ตามหาล่ะ ฉันบอกแล้วนี่ว่าแค่มารับลมพักผ่อน" พิมพ์มาดาพยายามเบือนหน้าหนีสายตาดุร้ายที่แฝงไปด้วยประกายความโหยหาอย่างชัดเจน หัวใจในอกเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่เธอยังคงพยายามรักษาฟอร์มความแสบไว้จนหยดสุดท้าย "ปล่อยแขนฉันนะ ฉันเจ็บ" คำว่า 'เจ็บ' ได้ผลชะเด็ด พฤกษ์คลายมือที่บีบข้อมือเธอออกทันที แต่เปลี่ยนเป็นฝ่ายรวบเอวบางเข้ามาชิดแนบเนื้อจนไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน ร่างสูงก้มหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน นัยน์ตาคู่นคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับต้องการค้นหาคำตอบว่าทำไมเธอถึงใจร้ายกับเขานัก "เจ็บแค่นี้มันน้อยไปเทียบกับความรู้สึกของผมเมื่อวานนี้" พฤกษ์เอ่ยเสียงพร่า ความเย่อหยิ่งทระนงตนถูกโยนทิ้งไปหมดสิ้น เหลือเพียงความอัดอั้นตันใจของคนที่พ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกของตัวเองแบบราบคาบ "คุณหายไปโดยไม่บอกลา ทิ้งผมไว้กับความฟุ้งซ่าน... พิมพ์... เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง เดี๋ยวนี้" "ไม่คุย! ไม่มีอะไรต้องคุยทั้งนั้น คุณอยากกลับไปบริหารบริษัทก็กลับไปสิ มากวนใจฉันทำไม..." บทสนทนาอันเผ็ดร้อนกำลังดำเนินไปท่ามกลางความเงียบของร้านกาแฟที่ปิดให้บริการชั่วคราว ทว่าก่อนที่พฤกษ์จะได้โน้มใบหน้าลงไปปิดปากช่างเจรจานั้นด้วยวิธีของตนเอง เสียงกระดิ่งลมหน้าร้านก็ดังขึ้นกริ๊งกร๊าง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่ก้าวเข้ามาด้านในอย่างไม่เกรงใจใคร "พิมพ์! คุณอยู่ไหน... เอ๊ะ พฤกษ์!" ร่างสูงโปรดของธนัตถ์ เพื่อนสนิท (และตัวกระตุ้นความหึงหวงชั้นดี) ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูทางเข้า สีหน้าของเขาตื่นตระหนกเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของเพื่อนรักที่กำลังโอบกอดผู้หญิงที่เขาเองก็แอบห่วงใยอยู่ไม่แพ้กัน พฤกษ์ชะงักกึก เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นจากซอกคอหอมกรุ่นของพิมพ์มาดาอย่างช้า ๆ สายตาคมปลาบหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่พุ่งสูงจนติดลบ ในขณะที่พิมพ์มาดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยราวกับเจอทางรอด "ธนัตถ์! นายมาพอดีเลย ช่วยฉันด้วย..." พิมพ์มาดาทำท่าจะผละออกเพื่อวิ่งไปหาเพื่อนสนิท แต่พฤกษ์กลับกระชับวงแขนที่เอวเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม แรงบีบนั้นหนักหน่วงราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของต่อหน้าผู้ชายอีกคน สายตาของประธานหนุ่มจ้องมองธนัตถ์ด้วยแววตาดุดันราวกับพยัคฆ์หวงก้าง "ถ้านายก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว..." พฤกษ์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาส่อแววอันตราย "เราตัดเพื่อนกันตรงนี้แน่" ธนัตถ์ชะงักเท้าที่กำลังก้าวเข้ามาทันที เขายกมือขึ้นระดับอก ยิ้มแห้ง ๆ ออกมาอย่างจนใจเมื่อเห็นอาการ 'คลั่งรักจนเสียอาการ' ของเพื่อนสนิท แต่ทว่า... จังหวะที่ทุกคนกำลังตกอยู่ในความตึงเครียดนั้นเอง เสียงฝีเท้าของใครอีกคนก็ดังขึ้นจากด้านหลังของธนัตถ์ พร้อมกับเสียงเคาะเบา ๆ ที่กรอบประตูกระจก ก๊อก ก๊อก! "ขอโทษนะครับ... พอดีผมได้รับมอบหมายให้มาส่งเอกสารสำคัญด่วนที่สุดให้ท่านประธานพฤกษ์ครับ... ทางบอร์ดบริหารแจ้งว่ามีเรื่องคอขาดบาดตายเกิดขึ้นที่สำนักงานใหญ่" พฤกษ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดระคนแปลกใจ ใครกันที่กล้าตามมาขัดจังหวะสำคัญถึงที่นี่ เขากวาดสายตาผ่านไหล่ของธนัตถ์ออกไปมองชายหนุ่มในชุดสูทสีกรมท่าท่าทางคุ้นตา ซึ่งยืนถือแฟ้มเอกสารสีแดงเพลิงอยู่ ชายคนนั้นค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับพฤกษ์ รอยยิ้มแปลกประหลาดปรากฏขึ้นที่มุมปาก พร้อมกับประโยคถัดมาที่ทำให้เลือดในกายของประธานหนุ่มเย็นเฉียบลงในพริบตา "เรียนท่านประธาน... ตอนนี้ที่คุณพ่อของคุณเดินทางไปรออยู่ที่ห้องทำงานส่วนตัวของคุณแล้วครับ... และท่านบอกว่า... อยากเจอ 'ว่าที่ลูกสะใภ้' คนนี้ด้วยตัวเองครับ" --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและคลั่งไปกับตัวละครด้วยกันนะครับ ❤️ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ