คลั่งสติหลุด

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของชาวยاهคาร์โมมายล์ที่พิมพ์มาดาชอบชงดื่มยังคงจางอยู่ในอากาศ ทว่าความอบอุ่นที่เคยมีกลับถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าอันเย็นเยียบ ร่างสูงตระหง่านของพฤกษ์ก้าวเข้ามาในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองด้วยจังหวะก้าวที่หนักแน่น รองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นหินอ่อนเกิดเสียงก้องกังวาน ทว่าไม่มีเสียงเจื้อยแจ้วยียวนกวนประสาท หรือรอยยิ้มมุมปากที่มักจะต้อนรับเขาด้วยคำพูดกัด 1 ประโยคแถมท้ายด้วยการถอนหายใจยาวๆ อย่างเบื่อหน่ายเหมือนทุกวันที่ผ่านมา ความเงียบ... มันเงียบเกินไป ประธานหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น สัญชาตญาณเตือนภัยบางอย่างแล่นพล่านไปตามสันหลัง ร่างสูงกวาดสายตาคมกริบมองไปรอบห้องรับแขกที่ไร้เงาร่างระหงของภรรยาจำเป็น รองเท้าส้นสูงคู่โปรดของเธอที่มักจะวางเกะกะตรงทางเข้าถูกเก็บหายไปอย่างไร้ร่องรอย หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะมั่นคงเริ่มกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ "พิมพ์..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อภรรยาออกไปเบื้องหน้า ความว่างเปล่าสะท้อนเสียงของเขากลับมาสร้างความหงุดหงิดในอก พฤกษ์โยนกระเป๋าเอกสารลงบนโซฟาอย่างแรงด้วยความฉุนเฉียว คิดว่ายัยตัวแสบคงหนีไปช็อปปิ้งหนีหน้าเขาอีกตามเคยหลังจากการปะทะคารมกันเมื่อคืนนี้ เธอคงแกล้งทำเป็นงอนเพื่อให้เขาตามง้อเหมือนเด็กๆ สินะ มือหนาผลักประตูห้องนอนใหญ่เปิดออกด้วยความรุนแรง ตั้งใจจะเอ่ยปากบ่นยาวเหยียดสักย่อหน้า แต่แล้วลมหายใจของเขากลับสะดุดกึก ภาพตรงหน้าทำเอาสติที่เคยควบคุมได้เป็นอย่างดีพังทลายลงในเสี้ยววินาที ตู้เสื้อผ้าฝั่งของพิมพ์มาดาโล่งเต็ง ไม่มีแม้แต่ชายผ้าลูกไม้หรือเสื้อผ้าสีสันสดใสที่สะท้อนตัวตนของเธอหลงเหลืออยู่เลย บนเตียงนอนคิงไซส์สีเข้มที่เคยยับย่นเพราะร่องรอยการต่อปากต่อคำและกอดก่ายกันยามค่ำคืน บัดนี้ถูกจัดเก็บไว้อย่างเรียบร้อยราวกับไม่เคยมีใครนอนร่วมเตียง และที่สะดุดตาที่สุด... คือซองเอกสารสีน้ำตาลอ่อน พร้อมกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกทับด้วยที่ทับกระดาษคริสตัล พฤกษ์ก้าวขาไม่ออก ราวกับมีโซ่ตรึงข้อเท้าเขาไว้กับพื้น หัวใจเต้นโครมครามจนเสียงมันดังสะท้อนอยู่ในหู ขาทั้งสองข้างก้าวเข้าไปใกล้เตียงนอนช้าๆ ราวกับคนละเมอ มือหนาที่มักจะใช้เซ็นอนุมัติโปรเจกต์มูลค่าหลายพันล้านสั่นเทาเล็กน้อยยามเอื้อมไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน ตัวอักษรพิมพ์ดีดสะอาดตาปรากฏแก่สายตา แต่ละคำคมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน *‘ใบหย่า’* บรรทัดถัดมาคือลายเซ็นตวัดด้วยหมึกสีดำที่เป็นเอกลักษณ์ของพิมพ์มาดา ลายมือปราดเปรียว บ่งบอกถึงความเด็ดเดี่ยว ไม่ลังเล และไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ ทั้งสิ้น *“ขอบคุณสำหรับช่วงเวลาที่ผ่านมานะคะคุณพฤกษ์ หวังว่าเราคงไม่ต้องจองเวรจองกรรมกันอีกในชาตินี้ ป.ล. เงินค่าขนมก้อนสุดท้ายที่คุณให้ ฉันบริจาคเข้ามูลนิธิเด็กกำพร้าหมดแล้วค่ะ ลาก่อน”* สิ้นสุดข้อความนั้น โลกทั้งใบของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งก็พังครืนลงมาไม่เป็นท่า “หึ...” เสียงหัวเราะในลำคอหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักที่ซีดเผือด มันไม่ใช่เสียงหัวเราะด้วยความขบขัน แต่มันคือเสียงหัวเราะของคนที่สติหลุดรุ่ยจนกู่ไม่กลับ นัยน์ตาคมกริบแดงก่ำขึ้นทีละน้อย เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ อย่างรุนแรง หนีเหรอ? กล้าดียังไงถึงกล้าหนีเขาไป! พฤกษ์ขยำกระดาษแผ่นนั้นในมือจนยับยู่ยี่ด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด แรงโกรธระลอกใหญ่ซัดเข้าใส่หน้าอกจนหายใจแทบไม่ออก ความรู้สึกหึงหวง หวงแหน และอีโก้ที่ถูกเหยียบย่ำจนแหลกละเอียดตีรวนกันจนปั่นป่วน เขาคิดมาตลอดว่าเธอเป็นแค่เกมแก้เบื่อ เป็นยัยตัวแสบที่เขาจะดัดนิสัยเมื่อไหร่ก็ได้ แต่เขากลับลืมคิดไปว่า... นกต่อให้กักขังไว้ในกรงทองอย่างไร วันหนึ่งถ้ามันอยากบินหนี มันก็พร้อมจะสลัดทิ้งทุกอย่างแม้กระทั่งกรงทองหลังนี้ "พิมพ์มาดา!" ชื่อนั้นถูกคำรามออกมาด้วยเสียงอันดังลั่นห้องนอนราวกับคนเสียสติ พฤกษ์คว้าโทรศัพท์มือถือราคาแพงขึ้นมากดเบอร์โทรหาเธอทันที นิ้วมือที่แข็งแกร่งสั่นเทาจนแทบกดหน้าจอไม่ถูก *ตู๊ด... ตู๊ด...* เสียงสัญญาณดังยาวนานติดต่อกันหลายครั้ง แต่ไม่มีทีท่าว่าปลายสายจะกดรับ ประธานหนุ่มกัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน ความอดทนที่มีอยู่เพียงน้อยนิดขาดผึ่งลงอย่างสมบูรณ์แบบ เขาโทรซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งเสียงระบบอัตโนมัติเปลี่ยนเป็นเสียงแจ้งว่า 'ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้' "โธ่เว้ย!" โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับผนังห้องกระจกแตกกระจายไม่มีชิ้นดี เศษกระจกกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น สะท้อนภาพของชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมที่บัดนี้มีสภาพไม่ต่างจากสัตว์ป่าที่กำลังคลุ้มคลั่ง เขาไม่ยอมแพ้เด็ดขาด! คิดจะทิ้งเขาไปง่ายๆ แบบนี้มันฝันไปชัดๆ พฤกษ์หมุนตัวก้าวฉับๆ ออกจากห้องนอนด้วยความเร็วสูง คว้ากุญแจรถยนต์และกระเป๋าเงินโดยไม่สนใจสิ่งรอบตัวอีกต่อไป เขาสะกดกลั้นความบ้าระห่ำในอกเอาไว้แทบไม่อยู่ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วถึงสถานที่ที่ยัยตัวแสบคนนั้นจะหนีไปได้ ใครคือคนที่ช่วยเหลือเธอ? ธนัตถ์... เพื่อนสนิทตัวดีของเขาใช่ไหมที่คอยวนเวียนอยู่ใกล้ชิดเธอตลอดช่วงนี้! คิดได้ดังนั้น รังสีอำมหิตก็แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงทันที พฤกษ์ก้าวพ้นประตูเพนต์เฮาส์ ปิดประตูปังสนั่นหวั่นไหว ลิฟต์ส่วนตัวเคลื่อนตัวลงสู่ชั้นจอดรถด้วยความเร็วสูง ทว่า... ในขณะที่เขากำลังจะก้าวขึ้นรถสปอร์ตคู่ใจ เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากเบอร์แปลกปลอมก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พฤกษ์ชะงักมือที่กำลังจะเปิดประตูรถ ก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์สำรองที่หยิบติดมือมาด้วย หน้าจอแสดงภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดหน้าคอนโดมิเนียมหรูอีกแห่ง พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของพฤกษ์เดือดพล่านจนแทบระเบิดเป็นจุล *[ภาพพิมพ์มาดากำลังยิ้มแย้มรับช่อดอกไม้ช่อโตจากมือของธนัตถ์ พร้อมแคปชั่น:]* *“ขอบคุณสำหรับที่พักพิงชั่วคราวนะคะคุณธนัตถ์ อยู่กับคุณ... สบายใจกว่าอยู่กับตาบ้านั่นเยอะเลยค่ะ”* ดวงตาคมกริบของพฤกษ์เบิกกว้างขึ้น เส้นเลือดในตาแดงก่ำจนน่ากลัว ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง รังสีความหึงหวงและโทสะพุ่งทะยานทะลุจุดเดือดจนสติสัมปชัญญะหลุดลอยไปจนหมดสิ้น - - - - - - - - - - - - - - - - - ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและคลั่งไปกับตัวละครด้วยกันนะครับ ❤️ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ