คำขอร้องจากผู้ชายปากร้าย

“ถ้าคุณเดินออกจากห้องนี้ไป... ก็เท่ากับคุณเลือกที่จะทิ้งทุกอย่างที่เราเคยมีไว้เบื้องหลังนะครับพิมพ์” น้ำเสียงของพฤกษ์ไม่ได้กร้าวร้าวเหมือนทุกครั้ง แต่มันสั่นพร่าและแฝงไปด้วยความร้าวรานที่เขาสะสมไว้จนล้นปรี่ พิมพ์มาดาชะงักฝีเท้าที่หน้าประตูห้องทำงานของเขา มือเรียวที่กำลังจะแตะลูกบิดประตูสั่นระริก เธอสูดหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของความใจแข็งที่เหลืออยู่น้อยนิด “เราไม่ได้มีอะไรเหลือให้ทิ้งตั้งแต่แรกแล้วค่ะพฤกษ์... มีแต่ความเข้าใจผิดที่คุณเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเอง” เธอสวนกลับ เสียงเรียบเฉยแต่บาดลึกไปถึงขั้วหัวใจคนฟัง พฤกษ์ไม่ตอบ เขาขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพง ความสูงตระหง่านของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาลในห้องที่เงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น แทนที่จะเดินเข้าไปกระชากแขนเธอเหมือนนิสัยดิบเถื่อนที่เขาเคยเป็น ชายหนุ่มกลับค่อยๆ เดินอ้อมโต๊ะทำงานออกมา ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าหญิงสาวที่ยืนหันหลังให้ ความเงียบเข้าปกคลุมทันที พิมพ์มาดาเบิกตากว้าง ความรู้สึกประหลาดใจทำให้เธอหันกลับมามองภาพเบื้องหน้า... ผู้ชายที่เคยหยิ่งผยองราวกับเจ้าชีวิตคนอื่น บัดนี้กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นพรมราคาแพง สายตาที่เคยมองใครด้วยความเหยียดหยาม กลับดูแตกสลายและวอนขอ “พฤกษ์... คุณทำบ้าอะไรของคุณ ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!” เธออุทาน ลมหายใจติดขัด “ผมไม่ลุก... จนกว่าคุณจะฟังผม” เขากล่าวเสียงพร่า เงยหน้ามองสบตาเธออย่างไม่คิดจะหลบสายตา “ที่ผ่านมาผมปากร้าย ผมทิฐิสูง ผมเอาความระแวงเป็นที่ตั้งจนทำร้ายคุณสารพัด แต่นั่นเพราะผมกลัว... กลัวว่าคนอย่างผมจะไม่ดีพอสำหรับคุณ กลัวว่าสักวันคุณจะเลือกธนัตถ์แล้วทิ้งให้ผมอยู่กับความว่างเปล่า” “นั่นไม่ใช่เหตุผลที่คุณจะทำตัวเฮงซวยใส่ฉันแบบนี้!” พิมพ์มาดาแผดเสียง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อคลอ “ความกลัวของคุณมันคือการทำลายความรู้สึกของฉันทีละนิด คุณไม่เคยเชื่อใจฉันเลย!” “ใช่... ผมมันงี่เง่า” พฤกษ์ก้มหัวลงต่ำ มือหนาเอื้อมไปกุมชายกระโปรงของเธอไว้เบาๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายไป “ผมขอโทษ... ขอกลับไปเป็นจุดเริ่มต้นได้ไหม พิมพ์... แค่ห้านาที ห้านาทีที่คุณจะยอมวางดาบในมือแล้วฟังความจริงจากปากผู้ชายเลวๆ คนนี้” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนอากาศถูกสูบออกไปหมด พิมพ์มาดามองลงไปยังผู้ชายที่เคยทำให้เธอเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจของเธอตอนนี้กำลังตีกันยุ่งเหยิงระหว่าง 'ความรักที่ยังไม่จางหาย' กับ 'ความโกรธที่ยังคุกรุ่น' เธอค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งยองๆ ต่อหน้าเขา ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่เธอคุ้นเคยตีรวนขึ้นมาจนหน้าอกสั่นไหว พฤกษ์มองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ แววตาคมกริบที่เคยใช้ท้าทายโลก กลับเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความทรมาน “ถ้าห้านาทีนี้... คุณยังโกหก หรือยังพูดอะไรที่มันทำร้ายกันอีก” พิมพ์มาดาเว้นจังหวะ เสียงของเธอสั่นเครือ “ฉันจะไม่กลับมามองหน้าคุณอีกเลย ตลอดชีวิต” “ผมจะให้คุณฆ่าผมทิ้ง ถ้าคำพูดของผมในนาทีนี้มันคือคำโกหก” เขาตอบกลับทันควัน แววตามุ่งมั่นและจริงจังจนเธอต้องยอมจำนน พฤกษ์เริ่มเล่าทุกอย่าง ตั้งแต่จุดเริ่มต้นที่เขาเห็นธนัตถ์กับเธอในคืนนั้น ความเข้าใจผิดที่เขาสร้างขึ้นเพราะความหึงหวงหน้ามืด และความลับเรื่องครอบครัวของเขาที่เขาไม่เคยบอกใครเพราะกลัวว่าจะกลายเป็นจุดอ่อน... ทว่าในขณะที่เขากำลังเผยความในใจที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากน้ำแข็ง เสียงเคาะประตูจังหวะรัวแรงและกึ่งพังก็ดังแทรกเข้ามา ปัง! ปัง! ปัง! “พฤกษ์! มึงอยู่ข้างในใช่ไหม! ออกมาเคลียร์กับกูเดี๋ยวนี้เรื่องที่มึงไปปล่อยข่าวทำลายชื่อเสียงบริษัทกู!” เสียงตะโกนดุดันของธนัตถ์ดังทะลุประตูเข้ามา พฤกษ์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะสบตาพิมพ์มาดา แววตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเย็นชาในเสี้ยววินาที เมื่อเขารู้ดีว่า 'ศัตรูตัวจริง' ไม่ได้มาแค่เพื่อเรื่องงาน แต่มันมาเพื่อพรากผู้หญิงคนนี้ไปจากเขาในจังหวะที่เปราะบางที่สุด พฤกษ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาคว้าข้อมือพิมพ์มาดาไว้แน่นก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว เขาเดินตรงไปที่ประตูแล้วกระชากมันเปิดออก เผยให้เห็นธนัตถ์ที่ยืนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดอยู่เบื้องหน้า “มึงมาถูกเวลาเหลือเกินนะ ธนัตถ์” พฤกษ์ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับเยือกเย็นจนน่าขนลุก “กูกำลังจะบอกพิมพ์... ว่ามึงแอบทำอะไรไว้บ้างนอกเหนือจากเรื่องงาน” ธนัตถ์ชะงักไป สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในเสี้ยววินาที พิมพ์มาดายืนอยู่ข้างหลังพฤกษ์ มองสลับทั้งสองคนด้วยความงุนงง เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้คงไม่จบลงง่ายๆ ในห้องนี้แน่นอน และในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์ของพฤกษ์ก็ดังขึ้นพร้อมข้อความจากเลขาส่วนตัวที่เด้งขึ้นหน้าจอ... มันคือหลักฐานการโอนเงินจำนวนมหาศาลจากบัญชีของธนัตถ์ที่พฤกษ์เพิ่งขุดพบเมื่อครู่ ซึ่งความจริงนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องงาน... แต่มันเกี่ยวข้องกับ 'อุบัติเหตุ' ของครอบครัวพิมพ์มาดาเมื่อหลายปีก่อน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาจนถึงตอนนี้นะครับ ❤️ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ