ศัตรูในเงามืด

กลิ่นอายความตายมิได้มาพร้อมกับเสียงคำรามของอสุนีบาท ทว่ามันคืบคลานมาอย่างเงียบเชียบ ดั่งเงาพายัพที่ทาบทับผืนป่าไผ่โลหิตให้กลายเป็นสีนิลกาฬ "พวกเจ้าอดทนรอคอยข้ามาถึงสามร้อยลี้... นับว่ามีความเพียรพยายามไม่น้อย" มู่หานหยุดฝีเท้าลงบนคานหินผุกร่อน ร่างในชุดคลุมสีเทาเข้มสะบัดตามแรงลมยามราตรี มือขวาไม่ได้กุมด้ามกระบี่ หากแต่ปล่อยทิ้งไว้ข้างลำตัวอย่างผ่อนคลาย ดวงตาคมปลาบดั่งคมกระบี่ที่ซ่อนฝักกวาดมองไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า ที่ซึ่งเงาร่างนับสิบแฝงตัวอยู่หลังม่านหมอกปราณกระบี่อันคุ้นเคย—ปราณกระบี่สำนักสวรรค์กระบี่คราม สำนักที่เคยขับไล่เขาออกจากประตูสำนักด้วยมลทินที่ไม่ได้ก่อ "มู่หาน! ศิษย์ทรยศแห่งสำนัก อาชญากรผู้บังอาจขโมยคัมภีร์วิถีสวรรค์ วันนี้คือวันตายของเจ้า!" เสียงตะโกนก้องด้วยความแค้นเคืองดังแหวกความเงียบขึ้น พร้อมกับเงาร่างหกสายที่พุ่งทะยานออกมาจากยอดไผ่ รัศมีพลังปราณระดับหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งกดดันจนอากาศรอบบริเวณบิดเบี้ยว ดาบและกระบี่ในมือของพวกมันเปล่งประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้า อักขระเวทนับร้อยตัวหมุนวนรอบคมอาวุธราวกับฝูงแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ มู่หานเพียงแค่เหลือบตามองเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มเยาะหยันขึ้นอย่างไม่แยแส "สำนักสวรรค์กระบี่ครามส่งสุนัขรับใช้มาเพียงหกตัวนี้ รังแต่จะทำให้พื้นดินแปดเปื้อนด้วยเลือดโสโครกของพวกเจ้าเปล่าๆ" น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนคนทั้งหกชะงักฝีเท้าลงชั่วขณะ "สามหาว!" หนึ่งในศิษย์ร่วมสำนักเก่า นามว่า 'เฟิงอวิ๋น' ผู้มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้า คำรามลั่นด้วยความเดือดดาล "วิชากระบี่เงาพายัพแปดทิศ—ประหาร!" พริบตานั้น คมกระบี่นับพันสายพุ่งเข้าประเดประดังดั่งห่าฝน ท้องฟ้าเหนือหุบผามืดครึ้มลงทันทีด้วยไอปราณอันหนาทึบ มันคือกระบวนท่าสังหารที่มู่หานเคยร่ำเรียนมาจนแตกฉาน แต่ในยามนี้ เมื่อมันถูกใช้โดยคนเหล่านี้ กลับเต็มไปด้วยช่องโหว่และความยึดติดในรูปแบบ ราวกับนกที่พยายามเลียนแบบการบินของพญาอินทรีโดยไร้ซึ่งจิตวิญญาณ มู่หานไม่ขยับเขยื้อน ราวกับเขากำลังยืนชมดอกไม้บานท่ามกลางพายุฝน ในห้วงความคิดของเขา ภาพใบหน้างดงามเย็นชาดั่งหิมะของเซียนจื่อเวยผุดขึ้นมาแวบหนึ่ง นางเคยกล่าวไว้เมื่อคราวกระนั้น—*“วิถีกระบี่ที่แท้จริงหาใช่การจดจำกระบวนท่า หากแต่เป็นการหลอมรวมจิตวิญญาณให้เป็นหนึ่งเดียวกับความว่างเปล่า”* เปรี้ยง! ประกายไฟจากการปะทะระเบิดขึ้นอย่างรุนแรง ทว่าไม่ใช่เพราะมู่หานชักกระบี่ หากแต่เป็นเพราะนิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวของเขาที่ดีดออกไปเบาๆ ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกเป็นคลื่นกระแทกรูปจันทร์เสี้ยว ซัดร่างของศิษย์ทั้งหกกระเด็นถอยหลังไปคนละทิศละทาง กระอักเลือดสดๆ ออกมาพร้อมกับเสียงหักสะบั้นของกระบี่วิเศษในมือ "เป็นไปได้อย่างไร...?" เฟิงอวิ๋นเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ขีดจำกัดพลังของมู่หานในความเข้าใจของพวกเขาควรจะหยุดอยู่แค่ขั้นหลอมรวมวิญญาณ ทว่ายามนี้ รัศมีปราณที่แผ่ออกมาจากร่างของชายหนุ่มกลับลึกล้ำดั่งห้วงมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง ไร้ซึ่งร่องรอยการปรุงแต่ง ทว่าทรงพลังจนกดทับวิญญาณของพวกมันให้แทบแหลกสลาย "พวกเจ้าจำไว้..." มู่หานก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พื้นดินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นรอยแยกรูปใยแมงมุม สายตาดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองเหยื่อ "กระบี่ที่อยู่ในมือของพวกเจ้า เป็นเพียงเศษเหล็กที่ใช้ตัดขั้วหัวใจตัวเอง เพราะพวกเจ้าไม่เคยเข้าใจเลยว่า... กระบี่ที่แท้จริงนั้น ไร้ซึ่งรูปร่าง ไร้ซึ่งความแค้น และไร้ซึ่งความตาย" สิ้นเสียงคำพูดนั้น มู่หานไม่ได้ลงมือซ้ำ ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเปลี่ยนแปลงไปฉับพลัน ลมหายใจของโลกใบนี้ราวกับหยุดนิ่ง ความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านมาจากความมืดเบื้องหลังกลุ่มของเฟิงอวิ๋น เงาร่างที่เจ็ด... เงาร่างที่ซ่อนเร้นตัวตนได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด ก้าวออกมาจากร่มเงาของต้นไผ่โลหิต ปราณกระบี่สีดำสนิทที่แผ่ออกมาจากร่างของมันทำให้แม้แต่ใบไม้ที่ร่วงหล่นยังถูกตัดขาดเป็นจุล "มู่หาน เจ้าซ่อนตัวได้ลึกล้ำนัก..." น้ำเสียงแหบพร่าราวกับเสียงเสียดสีของโลหิตและกระดูกดังขึ้น "แต่ก็น่าเสียดาย ที่วันนี้ ผู้ที่จะต้องดับสูญหาใช่ศิษย์สำนักสวรรค์กระบี่ครามเหล่านี้... แต่เป็นหัวใจดวงนั้นของเจ้าต่างหาก" ดวงตาของมู่หานหรี่แคบลงทันที เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายปราณอันคุ้นเคยและเป็นพิษภัยยิ่งกว่าผู้ใด—ผู้อาวุโสลำดับสามแห่งหอคอยทัณฑ์สวรรค์ ผู้มีฉายาว่า "กระบี่โลหิตไร้เงา" ก้าวเข้ามาสู่สนามประลองแล้ว ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางในวิถีกระบี่บทนี้ด้วยกันนะครับ