หัวใจที่เริ่มหวั่นไหว

“เจ้าคิดว่าการที่คนผู้หนึ่งเฝ้ามองดวงดารามานับพันปี จะทำให้หัวใจด้านชาไปได้จริงหรือ?” เสียงของมู่หานกังวานก้องอยู่ภายในหอคอยดาราที่เงียบสงัด เขาไม่ได้มองหน้านาง หากแต่มองผ่านหน้าต่างบานสูงสู่ความเวิ้งว้างของนภากว้าง กระบี่บรรพกาลข้างกายส่งเสียงสั่นพรายเบาๆ ราวกับจะรับรู้ถึงความสับสนที่ก่อตัวขึ้นในจิตวิญญาณของผู้เป็นนาย เซียนจื่อเวยยืนนิ่งดั่งรูปสลักน้ำแข็งอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางพริ้วไหวตามแรงลมปราณที่หมุนวนรอบกายเพียงเล็กน้อย สายตาของนางที่เคยเย็นชาดุจหิมะหมื่นปีบัดนี้กลับมีความไหววูบประการหนึ่ง ซึ่งตัวนางเองก็ไม่อาจหาคำอธิบายได้ “ความเย็นชาคือโล่ป้องกันตนของเซียน หากปราศจากมัน ข้าคงมิใช่ผู้คุมกฎ แต่เป็นเพียงสตรีผู้หลงทางในวังวนแห่งตัณหา” นางเอ่ยตอบ เสียงของนางเบาหวิวแต่กลับหนักแน่นดุจภูผา “มู่หาน... เหตุใดเจ้าถึงต้องดื้อรั้นที่จะพังทลายสิ่งที่ข้าสร้างขึ้นมาเนิ่นนานเพียงนี้?” มู่หานหันกลับมา แววตาของจอมยุทธ์ผู้ทะนงตนคู่นี้ไม่ได้เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดดั่งเช่นศัตรู แต่กลับมีความนัยที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำบรรยาย เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าใกล้จื่อเวย ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นจางๆ ที่แผ่ออกจากกายของนาง และไออุ่นจากหยาดเลือดนักสู้ที่เดือดพล่านในกายเขา “ข้ามิได้ต้องการพังทลายสิ่งใด จื่อเวย” เขาหยุดลงตรงหน้าพอนางพอดี “ข้าเพียงแต่อยากให้เจ้าเห็นว่า ภายใต้แสงดาวที่เจ้าเฝ้าดูอยู่นั้น ยังมีชีวิตของคนผู้หนึ่งที่ยอมแลกแม้กระทั่งความเป็นความตาย เพื่อที่จะยืนเคียงข้างเจ้าในฐานะ ‘คน’ มิใช่ ‘รูปเคารพ’ ของสำนัก” มือที่หยาบกร้านจากการจับกระบี่ของมู่หานเอื้อมไปเกือบจะสัมผัสปลายคางของนาง แต่เขาก็ชะงักงันไว้เพียงเท่านั้น ความเคารพและแรงปรารถนาต่อสู้กันอย่างรุนแรงในใจ ทว่าจื่อเวยกลับเป็นฝ่ายโน้มใบหน้าลงมาหาปลายนิ้วนั้นโดยไม่รู้ตัว จังหวะหัวใจของเซียนผู้สูงส่งบัดนี้เต้นผิดจังหวะ นางสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจที่เคยอ้างว้าง ความรู้สึกนี้มิใช่การบำเพ็ญเพียร แต่มันคือความเป็นมนุษย์ที่นางพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิต “เจ้ามันคนบ้า...” นางพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง “เจ้าทำให้ข้าต้องละทิ้งสัจธรรมที่ยึดถือมานับพันปี เพียงเพื่อจะมองเห็นความจริงที่เจ้าหยิบยื่นให้” “สัจธรรมที่ไร้หัวใจ คือการโกหกตนเอง” มู่หานกล่าวพลางคลี่ยิ้มจางๆ “ข้าอาจจะเป็นคนบ้าในสายตาของคนทั้งยุทธภพ แต่ในสายตาของเจ้า... ข้าขอเป็นเพียงมู่หาน ผู้ที่จะปกป้องหัวใจของเจ้าจากการเป็นเพียงหุ่นเชิดของโชคชะตา” บรรยากาศในห้องโถงเปลี่ยนไป ไอสังหารที่เคยกดทับเริ่มสลายกลายเป็นไอหมอกสีจางๆ ของความผูกพัน ทว่าในวินาทีที่ทั้งสองกำลังจะถลำลึกสู่ความหวั่นไหว เสียงกัมปนาทจากหอคอยชั้นบนก็ดังสนั่นหวั่นไหว ดินฟ้าอากาศแปรปรวนในพริบตา ก้อนเมฆสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นราวกับจะกลืนกินหอคอยดาราให้จมหายไปในความมืดมิด “เกิดอะไรขึ้น!” มู่หานชักกระบี่ออกจากฝักในทันที พลังปราณสีครามพุ่งทะยานออกจากร่างราวกับมังกรที่ตื่นจากการหลับใหล จื่อเวยเบิกตากว้าง สีหน้าของนางเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในบัดดล “นั่นคือ... รอยแยกมิติทมิฬ! ผนึกที่ข้าเฝ้าไว้ถูกทำลายจากข้างใน! มู่หาน... เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพียงคนเดียวใช่หรือไม่?” มู่หานหันไปมองยังช่องว่างระหว่างมิติที่เปิดออก แสงสีม่วงเข้มประหลาดกระพริบถี่ๆ เงาร่างสีดำนับร้อยพุ่งออกมาจากรอยแยกนั้น แต่ละร่างมีพลังกดดันไม่ด้อยไปกว่ายอดฝีมือระดับเซียน! ชายคนหนึ่งในชุดคลุมสีเทา ก้าวออกมาจากความมืดมิดนั้น รอยยิ้มของเขาชั่วร้ายและเย็นเยียบยิ่งกว่าความตาย “เซียนจื่อเวย... การบำเพ็ญเพียรของเจ้าสิ้นสุดลงแล้ว ข้ามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่สำนักของเจ้าขโมยไปจากเบื้องบน” มู่หานขยับตัวยืนบังหน้านางไว้ กระบี่ในมือเปล่งประกายคมกล้าจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว “ใครที่คิดจะแตะต้องนาง ต้องผ่านกระบี่ในมือข้าไปก่อน!” ทว่าเสียงหัวเราะของชายชุดเทากลับดังก้องไปทั่วหอคอย “กระบี่ของเจ้าหรือ? น่าขันนัก... เจ้ายังไม่รู้ตัวเลยหรือว่า ‘เคล็ดวิชา’ ที่เจ้าใช้มาตลอดชีวิตนั้น แท้จริงแล้วเป็นกุญแจที่เปิดประตูบานนี้ให้กับพวกข้า!” มู่หานชะงักไป ความจริงที่พุ่งเข้าใส่ดั่งสายฟ้าฟาดทำให้ร่างเขาสั่นสะท้าน เขามองดูฝ่ามือตนเองที่เปล่งแสงสีครามสอดคล้องกับพลังทมิฬที่รอยแยกนั้นอย่างประหลาด... ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาไม่ได้เป็นผู้กอบกู้ แต่นี่เขาคือผู้ทำลายสวรรค์เสียเองงั้นหรือ? ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางในวิถีกระบี่บทนี้ด้วยกันนะครับ