จันทราผู้โดดเดี่ยว

“ความตายมิใช่จุดสิ้นสุดของวิถีกระบี่ แต่มันคือการเริ่มต้นของความว่างเปล่าที่เจ้ายังมิอาจหยั่งถึง... มู่หาน หากเจ้ายังยึดติดอยู่กับความแค้นที่ขุ่นมัวเช่นนี้ ต่อให้ครอบครองกระบี่เทพเซียนไป ก็เป็นได้เพียงเศษเหล็กไร้วิญญาณ” เสียงที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกกังวานขึ้น ท่ามกลางกระแสลมปราณที่ปั่นป่วนจนม่านหมอกในหุบเขาเมฆาลอยคว้าง มู่หานกระชับด้ามกระบี่ในมือแน่น โลหิตสีแดงฉานไหลซึมจากรอยแผลที่หัวไหล่หยดลงสู่พื้นดิน กลิ่นคาวเลือดผสมกับไอหมอกเซียนช่างเป็นส่วนผสมที่น่าสะอิดสะเอียนสำหรับจอมยุทธ์ผู้ทรนง เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์บาดเจ็บจ้องมองร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่เหนือยอดเขาสามเท้า สตรีผู้นั้นห่มคลุมด้วยอาภรณ์สีขาวดุจหิมะ เส้นผมสีดำสนิททิ้งตัวยาวสลวยดุจน้ำตกยามค่ำคืน ใบหน้างดงามหมดจดราวกับถูกสลักจากหยกชั้นเลิศ แต่กลับราบเรียบไร้อารมณ์ ทว่าภายใต้ดวงตาที่เย็นชานั้น มู่หานสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังมหาศาลที่กดทับจนเข่าของเขาแทบทรุด นางคือ 'จื่อเวย' ผู้คุมกฎแห่งหอคอยดารา ผู้ที่ผู้คนทั่วหล้าต่างหวาดเกรงในรัศมีเทพเซียน “ข้ามิได้มาที่นี่เพื่อฟังคำสั่งสอนจากผู้ที่นั่งอยู่บนหอคอยคอยบัญชาชีวิตคนอื่น” มู่หานเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ “ข้ามาเพื่อทวงคืนความยุติธรรมที่สำนักของเจ้าพรากไปจากตระกูลข้า หากวิถีกระบี่ของข้าจะไร้วิญญาณอย่างที่เจ้าว่า ก็จงใช้กระบี่ของเจ้าพิสูจน์เถิดว่า 'ความเที่ยงธรรม' ของเจ้ามันมีค่ามากกว่ากระบี่เปื้อนเลือดของข้าเพียงใด!” จื่อเวยไม่ได้ขยับกาย นางเพียงแค่ปรายตามองลงมา แววตาของนางไหววูบเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับไปนิ่งสนิทดุจทะเลสาบไร้กระแสลม มือเรียวงามขยับขึ้นเล็กน้อย สายลมรอบตัวนางพลันเปลี่ยนเป็นคมกระบี่นับพันเล่มที่ก่อตัวขึ้นจากไอหมอก “เจ้ายังไม่เข้าใจสัจธรรม... มู่หาน” นางเอ่ยเรียบๆ “กระบี่ของผู้ที่เต็มไปด้วยอัตตา ย่อมมีรอยร้าวในทุกกระบวนท่า” ทันใดนั้น หมอกหนาในหุบเขาก็เริ่มหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง จื่อเวยก้าวเท้าออกมาเพียงก้าวเดียว รัศมีเทพเซียนก็ระเบิดออก กดทับจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าของมู่หานแตกร้าวเป็นวงกว้าง นี่มิใช่การต่อสู้ด้วยกำลังภายในธรรมดา แต่มันคือการกดดันด้วย 'เจตจำนงแห่งดารา' ที่นางครอบครองมานานนับร้อยปี มู่หานกัดฟันกรอด พลังปราณทั่วร่างไหลเวียนผ่านเส้นชีพจรจนเกิดเสียงคำรามดุจมังกร เขาตระหนักดีว่าหากถอยเพียงก้าวเดียว จิตวิญญาณแห่งกระบี่ของเขาจะถูกนางบดขยี้จนไม่เหลือซาก เขาจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครกล้า... เขาปล่อยกระบี่ในมือให้ร่วงหล่นลงพื้น “เจ้าจะทำอะไร?” จื่อเวยขมวดคิ้วเป็นครั้งแรก “ในเมื่อกระบี่ของข้ายังสั่นไหวด้วยอารมณ์... ข้าก็จะทิ้งมันเสีย!” มู่หานก้าวไปข้างหน้า มือเปล่าสองข้างของเขาปลดปล่อยปราณกระบี่ที่กลั่นจากความแค้นและจิตใจอันทะนงตนจนกลายเป็นรัศมีสีครามเข้ม เขาพุ่งทะยานเข้าหาม่านหมอกเซียนของจื่อเวยราวกับอุกกาบาตที่พุ่งเข้าชนดวงจันทร์ การปะทะกันครั้งนี้ไม่มีเสียงระเบิดกึกก้อง แต่เป็นเสียงที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ รัศมีสีครามของมู่หานและไอหมอกเซียนสีขาวของจื่อเวยเข้าเกาะเกี่ยวกันจนเกิดเป็นคลื่นพลังมหาศาล มู่หานรับรู้ได้ถึงความหนาวเหน็บที่แทรกซึมผ่านผิวหนัง แต่เขายังคงฝ่าเข้าไป ไม่ใช่เพื่อฆ่าฟัน แต่เพื่อสัมผัสถึงตัวตนที่แท้จริงของนาง “เหตุใด... เหตุใดเจ้าถึงต้องเย็นชาถึงเพียงนี้!” มู่หานตะโกนท่ามกลางพายุพลัง จื่อเวยชะงักไป ดวงตาที่เคยไร้ความรู้สึกกลับมีประกายบางอย่างสั่นไหว นางเห็นภาพเงาสะท้อนของตนเองในดวงตาของบุรุษเบื้องหน้า มันเป็นดวงตาที่บริสุทธิ์และดื้อรั้นที่สุดเท่าที่นางเคยพบมาในรอบพันปี ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ พลันเกิดเสียงกระดิ่งดังกังวานจากหอคอยดาราไกลออกไป ม่านหมอกที่ล้อมรอบทั้งสองเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจโลหิต ความเย็นยะเยือกที่จื่อเวยเคยแผ่ออกมาถูกแทนที่ด้วยความร้อนระอุแห่งอัคคีสวรรค์ จื่อเวยหน้าถอดสี มือที่เคยร่ายรำกระบี่กลับสั่นสะท้าน นางรีบผลักมู่หานออกไปอย่างแรงจนร่างของเขากระเด็นไปไกล “ไปเสีย! เจ้าทำลายสมดุลแห่งสวรรค์แล้ว... พวกเขารู้ตัวแล้วว่าข้าละเว้นชีวิตเจ้า!” มู่หานยันกายขึ้นมองท้องฟ้าเหนือหุบเขาที่บัดนี้เปิดออก เผยให้เห็นโซ่ตรวนแห่งกฎสวรรค์ที่พุ่งตรงลงมาหมายพันธนาการร่างของนางโดยตรง แต่สิ่งที่ทำให้มู่หานต้องเบิกตากว้างไม่ใช่โซ่นั้น... หากแต่เป็นบุรุษในชุดสีทองอร่ามที่ยืนอยู่บนยอดโซ่ ผู้ซึ่งมีใบหน้าละม้ายคล้ายกับมู่หานอย่างไม่ผิดเพี้ยน “ยินดีที่ได้พบอีกครั้ง... น้องชายผู้ถูกลืม” เงาร่างนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทำลายความทะนงตนของมู่หานจนย่อยยับ ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางในวิถีกระบี่บทนี้ด้วยกันนะครับ