หยาดน้ำตาเซียน

เลือดสีโลหิตที่กระเซ็นต้องอาบแผ่นหินศิลาโบราณของหอคอยดารา หาได้สร้างความสั่นสะเทือนให้แก่จิตใจของมู่หานแม้แต่น้อย เบื้องหน้าของเขามีร่างของยอดฝีมือจากสำนักกระบี่นภาสี่นายทรุดกายลงสิ้นลม ปราณกระบี่ที่แหลมคมดั่งพายุุคลั่งเมื่อครู่มลายหายสิ้น เหลือเพียงกลิ่นอายคาวเลือดที่คละคลุ้งไปกับสายหมอกยามราตรี ทว่าความตายของศัตรูหาใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของบุรุษผู้ทะนงตนในวิถีกระบี่ ณ เบื้องบนระเบียงหยกขาวอันสูงชัน ร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดั่งเกล็ดหิมะกำลังยืนนิ่งงัน แผ่นหลังบอบบางนั้นสั่นเทาน้อยๆ ราวกับกิ่งไม้ที่ต้องลมหนาวเหน็บแห่งห้วงดารา เซียนจื่อเวย ผู้คุมกฎแห่งหอคอยดาราผู้ไม่เคยแม้แต่จะกะพริบตาต่อหน้าความตายของผู้ใด บัดนี้กลับไร้ซึ่งสุ้มเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนซีดเซียว "เจ้า... รนหาที่ตายนัก มู่หาน" น้ำเสียงของนางเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปี แต่วันนี้กลับแฝงความสั่นพร่าที่แม้แต่นางเองก็ไม่อาจควบคุม มู่หานปัดคราบโลหิตที่เปื้อนปลายกระบี่บรรพกาลด้วยปลายนิ้วอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทมิฬเงยขึ้นสบกับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาคลอหน่วย จิตสังหารอันเหี้ยมเกรียมเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความลึกลึ้งที่ยากจะหยั่งถึง ระหว่างเขากับนางมีเพียงความเงียบงันของห้วงมิติที่กดทับ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเวียน วิถีกระบี่ที่เขาใช้หาใช่กระบวนท่าอันมีระเบียบแบบแผนของสำนักกระบี่ หากแต่เป็นวิถีแห่งธรรมชาติ เป็นจิตวิญญาณที่อิสระและดื้อรั้น และมันคือวิถีเดียวที่สามารถทะลวงผ่านกำแพงน้ำแข็งในใจของสตรีผู้นี้ได้ "ข้าบอกท่านแล้ว... จื่อเวย" มู่หานก้าวเท้าเดินขึ้นบันไดหยกทีละก้าว เสียงฝีเท้าดังก้องกังวาน หนักแน่น และมั่นคง "ในใต้หล้านี้ ไม่มีกฎเกณฑ์ใดกักขังหัวใจที่แสวงหาอิสรภาพได้ แม้กระทั่งกฎแห่งหอคอยดารา... หรือแม้แต่ตัวของท่านเอง" "เจ้าเข้าใจอะไร!" จื่อเวยตวาดกลับ เสียงของนางสั่นเครือจนแทบขาดห้วง หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นจากแพขนตางอนงาม กระทบลงบนพื้นหยกแตกสลายราวกับเศษเสี้ยวของดวงดาว "ข้าคือผู้คุมกฎ! หน้าที่ของข้าคือการรักษาความสงบแห่งแดนเซียน หากผู้คนล่วงรู้ว่าข้า... ว่าข้ามีความรู้สึกให้แก่ศิษย์ทรยศเช่นเจ้า แดนเซียนทั้งหมดจะลุกเป็นไฟ!" นางสะบัดหน้าหนี แสร้งทำเป็นมองออกไปเบื้องล่าง ทว่าความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งมาตลอดชีวิต บัดนี้ได้พังทลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี มู่หานไม่กล่าวคำใดอีก เขาก้าวประชิดตัวนางในพริบตา กลิ่นอายบุรุษอันอบอุ่นและกลิ่นอายจางๆ ของกระบี่บรรพกาลโอบล้อมร่างของนางไว้ มือหนายื่นออกไปอย่างถือวิสาสะ นิ้วเรียวยาวเกลี่ยหยาดน้ำตาบนแก้มเนียนใสของนางแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนนี้ทำให้นางสะعบัดหน้าหนีตามสัญชาตญาณ แต่กลับถูกมืออีกข้างของเขารั้งเอวบางไว้แนบชิด "ปล่อยข้า..." นางกระซิบเสียงสั่น น้ำตาหลั่งรินลงมาไม่ขาดสาย "เหตุใด... เหตุใดเจ้าจึงต้องเข้ามาปั่นป่วนชีวิตของข้า เหตุใดเจ้าจึงต้องใช้วิถีกระบี่ที่ทำให้หัวใจที่ด้านชาของข้าต้องเจ็บปวดเช่นนี้ด้วย?" "เพราะข้าไม่อาจปล่อยให้ท่านต้องโดดเดี่ยวอยู่บนจุดสูงสุดที่หนาวเหน็บนี้" มู่หานโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูของนาง เสียงของเขาทุ้มนุ่ม ทว่าหนักแน่นดั่งขุนเขา "เซียนจื่อเวยผู้เย็นชาไร้พ่ายในสายตาคนนอก สำหรับข้าแล้ว... นางก็เป็นเพียงสตรีผู้หนึ่งที่โหยหาความอบอุ่นไม่ต่างจากปุถุชน" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบทำลายเขื่อนกั้นน้ำตาครั้งสุดท้ายของจื่อเวย ร่างระหงทรุดฮวบลงในอ้อมกอดของเขา นางซบหน้าลงกับอกเสื้อที่ชุ่มกลิ่นอายโลหิตและหยาดเหงื่อ เสียงสะอื้นไห้ที่นางอดกลั้นมานานนับร้อยปีระเบิดออกมา ราวกับสายฝนที่โปรยปรายลงบนผืนแผ่นดินแล้งแค้น นี่คือครั้งแรก... ครั้งแรกที่เซียนผู้สูงส่งยอมจำนนต่อความรู้สึกที่แท้จริงของตนเอง ยอมมอบหัวใจทั้งดวงให้แก่บุรุษผู้ถือครองวิถีกระบี่อันธพาลผู้นี้ มู่หานกอดร่างนั่นไว้แน่น ริมฝีปากหยักได้รูปจุมพิตลงบนเรือนผมสีดำขลับของนางอย่างทะนุถนอม ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและภาระหน้าที่ทั้งปวงถูกปัดเป่าออกไปชั่วขณะ ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศอันลึกซึ้งและเปราะบางนั้นเอง จู่ๆ ห้วงมิติเบื้องบนก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! ท้องนภายามราตรีที่เคยประดับด้วยหมู่ดาวนับล้านดวง พลันถูกฉีกกระชากออกเป็นรอยแยกสีดำสนิท ปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งแผ่พุ่งลงมาจาก9ชั้นฟ้า กดทับลงบนยอดหอคอยดาราจนแผ่นหินรอบตัวร้าวราน มู่หานชะתักฝีเท้า ดวงตาคมกริบหรี่ลงทันที เขาตวัดสายตาขึ้นมองไปยังรอยแยกมิติเบื้องบน และก่อนที่จื่อเวยจะทันได้เอ่ยคำใด ร่างของชายชราในชุดคลุมนักพรตโบราณผู้หนึ่งก็ก้าวเดินออกมาจากความว่างเปล่า กลิ่นอายของเขากดทับสรรพสิ่งจนแทบหยุดหายใจ และกระบี่ในฝักที่อยู่ข้างเอวของเขาก็ส่งเสียงคำรามก้องราวกับมังกรพิโรธ "มู่หาน... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการหลบหนีมาถึงหอคอยดารา จะทำให้เจ้าพ้นเงื้อมมือของสำนักกระบี่บรรพกาลได้?" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางในวิถีกระบี่บทนี้ด้วยกันนะครับ